Bliksem - Bliksem (2010)

Zeeer leuke female-fronted old school based thrash, met een hedendaags tintje (vanwege een snuifje stoner, een tikkeltje psychedelic en een spatje grunge). De melodieuze zanglijnen doen me terug denken aan de vroege Bay Area thrash. Een beloftevolle EP van dit Antwerpse vijftal uit Mol, die ondertussen ook al een sterke live-reputatie en uitgebreide fanbase hebben opgebouwd (o.a. de leden van Alex Agnew's Diablo Blvd. vertonen zich al eens in Bliksem-merchandise).
Benieuwd wat ons hier in toekomst nog van te wachten staat!
Deze week voorgesteld in het Metal Album van de Week topic (lees hier meer)

Ja, dit vind ik heel erg goed. Erg goeie gitaarriffs, energiek sfeertje en een frontvrouwe die door mij bijzonder goed in de smaak valt. Geef toe, een nummer als 'The Life on Which I Feed', dat is toch om van te smullen? Retestraks gitaarspel, die reeds snel vertrouwd in de oren klinkende strot van jewelste en een gierende gitaarsolo; fantastisch gewoon.

Maar ook de andere nummers zijn zonder uitzondering sterk. Die 29 minuten zijn voorbij voor je het weet, waarna je erg veel zin krijgt om het album nog een keer af te spelen. En nog een keer. Met 'Circus Schizophrenia' hebben ze een afsluiter die zijn titel niet gestolen heeft, hier zitten wat eigenzinniger trekjes in, vind ik. In het middenstuk horen we een rustige passage, met gesmoorde woorden en bijna psychedelische klanken, waardoor je bijna in een trance geraakt. Daarna bouwt het nummer weer geduldig op, men geeft daar nog een geweldige gitaarsolo ten beste, waarna het refrein weer invalt. Een instrumentale outro beëindigt de plaat.

Ik heb nu de laatste twee nummers besproken, maar ik had de eerste 3 ook gerust kunnen doen. Maar ik zou in herhaling vallen, en dezelfde kernwoorden blijven van kracht: energie, en toch ook wel afwisseling. Bliksem is een zegen voor de Belgische metalscène, vermoed ik, met frisse ideeën.

4 sterren

Belgische metal met een vrouwelijke zangeres, waar heb ik dat eerder gehoord?

Bliksem brengt ons thrash/snel gespeelde heavy metal die terug doet denken aan een tijd waarin bands niet bezig waren de gitaren zo laag mogelijk te stemmen en de muziek tijdens de productie niet helemaal dichtgeplamuurd werd. Redelijk oldschool.
De zang is opvallend, en deze EP heeft een aantal gitaarsolo’s die erg vet klinken. Toch weet deze EP me niet te overtuigen. Over het algemeen vind ik het tempo net een beetje te laag liggen en hoewel de riffs niet saai zijn, blijven ze ook niet hangen. Pas bij Follow lijkt de band voor het eerst echt los te gaan, maar na dat nummer gaat het weer verder als vanouds. Het rustige middenstuk in Circus Schizophrenia vind ik ronduit saai. Zoals ik het opvat, is het bedoeld als spannend en beklemmend. Die opzet komt niet goed uit de verf: niet spookachtig genoeg.

Deze EP is degelijk. Niet meer, niet minder, en weinig nieuws onder de zon.

3.0*

Het is Metal, het is Belgisch, het gaat vooruit en ze hebben een zangeres, die het zusje zou kunnen zijn van Magali Luyten (pro memorie: Beautiful Sin - The Unexpected (2006) in ronde één van onze topic). Mijn interesse is gewekt en zeker als het een debuut is.

EP met vijf nummers maar wel met een speelduur van een klein halfuur. Ietwat lange nummers maar ik heb nergens de indruk dat ik me verveel. Ze doen het goed en ze hebben een goede zangeres vast. Circus Schizophrenia vind ik wel minder dan de andere nummers.

Ik houd van EP’s, in mijnen tijd was dat voor vele groepen en hun toekomstig publiek de eerste kennismaking en je krijgt een korte adrenalinestoot. De toekomst zal het uitwijzen of zij het ver kunnen schoppen. Ik weet het nog niet en mijn glazen bol ook niet.

Al bladerend door de CD-bakken bij No Dust kwam ik zomaar deze EP tegen vandaag. Wat een lekker plaatje is dit! Fijne productie die niet dichtgesmeerd is, lekkere thrashy nummers met een melodieuze twist en Peggy's schuurpapieren stem die alles aan elkaar zingt. Ondanks dat de nummers gemiddeld genomen wat langer zijn dan gebruikelijk in het genre, weten ze toch te blijven boeien.

Jammer dat deze band er na 2 langspelers mee is gestopt. Peggy verscheen nog als zangeres op Double Noose van Interstellar Deathroll maar heeft daarna volgens mij ook niet veel meer gedaan.