Slauter Xstroyes - Winter Kill (1985)

Slauter Xstroyes is een Power/Progressive Metalband uit Chicago.
Het debuut van deze heren ken ik nu zo'n 2 jaar en na de eerste luisterbeurt was ik meteen verkocht aan dit album. Vooral van de hoge uithalen van de zanger kan ik echt genieten.
Eerder dit jaar heb ik Slauter Xstroyes zien spelen op het Keep It True festival in Lauda-Köningshofen (Duitsland).
Volgens mij met een andere zanger maar daar was niet veel van te merken.
Winter Kill, Black Rose and Thorns en Mother Motherfucker zijn wat mij betreft de toppers op dit album.

Het enige nadeel aan dit album vind ik dat het wat aan de korte kant is.
37 minuten, bonustrack Winter Kill (remix) niet meegerekend.


Deze week Het Metal Album van de Week

Zeer knappe progressive metal met een likje powermetal. Ik kan het moeilijk vergelijken met een andere band, maar ik luister dan ook niet veel metal uit de jaren '80.

Het is in ieder geval een zeer veelzijdig album met een geweldige zanger. Het album heeft goed uitgewerkte nummers, zo kan de band ook weleens ingetogen sterk uit de hoek komen; Een nummer als City of Sirtel zit perfect in elkaar wat mij betreft. Hiernaast sterk gitaarwerk en vooral een geweldige zanger, die je maar net moet liggen.

Je hoort duidelijk een eighties-sound en daar moet ik me eerlijk gezegd een beetje aan ergeren. Je hoort bijvoorbeeld de vingers echt over de bass-snaren gaan. Ik kan dit soort albums hierdoor niet elke dag luisteren, maar voor de liefhebbers van de antieke sound is dit smullen.

Op zijn tijd zal ik dit album blijven draaien en dan geniet ik ook ten volle, want het zit vol met spannende riffs en mooie melodieën. Hierom is het ook absoluut goed genoeg voor vier sterren.

Geweldig album. Zijn tijd in 1985 vooruit als je 't mij vraagt. Avontuurlijke metal die nergens vervalt in clichés. En die zanger is echt heel goed. Maar dat zijn de overige muzikanten eveneens.

Voor mij zeker een van de leukste ontdekkingen in het topic metal album van de week.

Stevige plaat, die afklokt onder de 40 minuten. Het enige nadeel volgens Guinness1980, wat mij betreft is dat echter ideaal. Zo dreigt het nooit te gaan vervelen.

De opener toont meteen wat deze band voor ons in petto heeft; lekkere riffs, stevig beukwerk en een goeie zanger met een snerpende stem, wat wel bij de muziek past. Het is ook één van de sterkste nummers op deze plaat. Elk nummer heeft wel iets waar je bij opflakkert, zoals de solo in 'The Stage'.

Progressive metal met een likje powermetal, zegt jasper1991 hierboven. Dat soort beschrijvingen schrikt mij meestal af, maar ik ben in dit geval toch blij dat ik de plaat geprobeerd heb, want het verrast me in positieve zin.

Zoals eerder gezegd, ze hebben een erg begaafde zanger. Maar soms lijkt het me dat hij iets teveel krachttoeren wil uithalen. 'Charlotte' is daar een voorbeeld van, nochtans een goed nummer. Maar de zang steekt me een beetje tegen in dit nummer, lijkt de draad een beetje kwijt te zijn. Het is maar een indruk natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen mening.

Goeie plaat dus, alweer. De meeste Metal Albums van de Week vallen me tot nu toe goed mee, enkele vind ik zelfs erg sterk. Deze valt onder de noemer "goed", en verdient dus ook een goede score.

3,5 sterren

Daar heb je ook weer gelijk in. Maar zelfs als dit album 20 minuten langer zou duren dan zou het me denk ik nog niet vervelen.

De hierboven genoemde 'geweldige' zanger (die me nog het meest aan de zanger van Helstar doet denken), is voor mij de reden dit album na een aantal luisterbeurten terzijde te leggen. Deze John Steward doet me nog het meest denken aan een stuntvliegtuig. Zijn stem vliegt in korte tijd van hoog naar laag, onderwijl zoveel mogelijk toeren uithalend dat het onmogelijk is hem uit het oog te verliezen.
De zang trekt dus alle aandacht naar zich toe zodat de rest van de muziek deels aan me voorbij gaat. Bovendien vind ik al die stemcapriolen behoorlijk vervelend. Leuk dat je zoveel kan met een stem, maar doordat het steeds allemaal in 1 nummer wordt gepropt word ik er onrustig van.

Niet een album waar ik erg gelukkig van word.

2.5*

Geboren in 1969 en bekeerd rond 1982-1983 tot het ware geloof, namelijk Metal of wat hadden jullie gedacht, heb ik de Gouden Jaren Tachtig heel bewust meegemaakt via tapetrading met vrienden want onze zondaggeld liet geen grote plundertochten toe in de platenzaken en internet hadden we evenmin. Een anekdote.

Ik trok grote ogen bij deze inzending en tevens debuutalbum (mijn favoriete soort albums) van deze Amerikanen en nu nog meer. Waarom is dit in 1985 in eigen beheer uitgekomen en waarom hebben deze mannen nooit een platencontract gekregen in de jaren waar veel zo niet alles mogelijk was? Een mysterie.

Technisch vooruitstrevend, progressief, melodieus met tempowisselingen en met een zanger die een ietwat declamerende zangstijl heeft à la James Rivera van Helstar. Het geluid is old school, who cares. Ik krijg hierbij weer de verwachte nostalgische herinneringen want dit ademt de geest uit van talloze progressieve groepen uit die periode. City of Sirtel is geweldig! Black Rose and Thorns vind ik iets minder. Een terugkeer.

Ik geef toe dat dit geen voer voor alledag is, daarvoor zijn de nummers soms te tegendraads en kan de zanger sommige mensen storen maar niet mij. Ietwat onnozel vind ik de titel en de tekst van het laatste nummer. Een bedenking.

Conclusie: onverwacht en verrassend prijsbeestje uit een periode waarvan ik dacht dat ik bijna alles wist. Dat is altijd mijn hoop en mijn verwachting geweest in onze topic. Een mooi geschenk.

Slauter Xtroyes is een US metal band en brengt met Winter Kill een prachtige eigen release. Ik ben fan van dit soort bands, niet gepolijst, maar ruw, met een goede zanger en prachtige muzikale stukken. Genieten. Het epische weet de band goed neer te zetten. De productie is dan wel niet geweldig, het brengt wel wat charme mee. Ja, dit is een prachtinge inzending!

Moest ook wel es denken aan Buddy Lackey van Psychotic Waltz.

Jammer idd van de productie, al moet je zulke platen gewoon vaker luisteren, dan dringt de muziek (als het goed is...) telkens beter door. -edit- en dat is deze draaibeurt niet echt gelukt. Ik ben bang dat het cijfer in de toekomst nog wel lager uit zal gaan vallen.