Deep Purple - Bananas (2003)

Negen jaar geleden brandde ik een cd'tje voor in de auto met hierop de beste nummers van het Deep Purple met Steve Morse. Laatst kwam ik enkele cd's van ze tegen in een nieuwe zaak in Gorinchem met tweedehands spul en ja, dat laat je dan niet staan...

Ook ik herinner me het gemopper over de hoes en titel van Bananas, die ook mij verbaasde. Maar het gaat om de muziek en met Morse en Don Airey in de gelederen is definitief sprake van een ietwat andere stijl, al weet ik niet goed hoe ik het verschil met vroeger kan uitleggen. Het zit 'm denk ik in de melodische kwaliteiten wat betreft liedjes schrijven van Morse. Soms moet ik terugdenken aan de twee albums die laatstgenoemde met Kansas maakte, Power (1986) en In the Spirit of Things (1988).

Op Bananas klinkt diezelfde stijl in mijn oren het duidelijkst in semiballade Haunted (het enige nummer met achtergrondzangeres dat Purple ooit opnam, maar hóe pakkend doet Beth Hart dat!), het stuwende Silver Tongue, het solodeel van Picture of Innocense, het slot van I Got Your Number, het ingetogen juweel Never a Word, het solodeel van Bananas met een ouderwets lekker duel tussen gitaar en toetsen en vanzelfsprekend in het afsluitende Contact Lost, een instrumentaal nummer van Morse over de crash van de Columbia. Met een melodie die binnenkomt.

Ja, ik heb dus wel iets met het Deep Purple van Steve Morse, want de andere nummers doen me meestal minder. Niet alle melodieën en ideeën zijn even pakkend, al klinkt het met de karakteristieke stem van Ian Gillan wel helemaal als Deep Purple. Ian Paice bleef een heerlijke drummer en Roger Glover de immer betrouwbare basman. Een ruime 7 voor het geheel.