letlive. - Fake History (2010)

Letlive. Een band die in 2010 voor een opschudding zorgde in de hardcorewereld met het album Fake History. Het album was toen alleen maar in Amerika uitgebracht en sinds deze maand is het album ook in Europa verkrijgbaar dankzij het label Epitaph.

Het begint met een geweldig intro om daarna los te barsten met The Sick, Sick, 6,8 Billion. In het begin is er behoorlijk wat drukte en schreeuwt de zanger er op los en lijkt het behoorlijk op Glassjaw maar als de melodieuze momenten komen is het echt Letlive. Ik hoor namelijk niet vaak een band die brutaliteit en melodie zo goed kan samenbrengen, Ignite is een uitzondering.

En hoe verder je het album ingaat hoe meer melodie er komt. Het geluid wordt steeds meer verbreed, er komen ook wat jazzinvloeden in en akoestische gitaren. En steeds meer valt die geweldige zanger Jason Aalon Butler op. Zingt clean super maar ook de schreeuwen zijn heel erg goed.

Daarna komt er toch echt een hoogtepunt genaamd Muther. Echt een prachtig nummer met een glansrol voor de zang. Ook komt er vrouwelijke zang bij en die past er heel goed bij. Voor de rest staat dit album vol met enorm catchy nummers die heel lang in je hoofd blijven hangen.

Bij de 2011 versie zitten er nog 3 nummers bij en die doen zeker niet onder voor het album. Je krijgt nog een nieuwe kant van de band te horen bij Lemon Party, hier denk je weer meer aan Incubus. Een album wat ik de eerste keer redelijk vond, de zang is enorm wennen. Maar als de nummers zich in je hoofd nestelen is er geen ontkomen meer aan. Een van de betere albums van 2010 en 2011 tot nu toe.

Bij Rock Sound is het album nog te streamen met toelichting over de teksten en ook bij de 3 Voor 12 Luisterpaal is deze nog te horen.

Deze heb ik geluisterd op aanraden van Don, en het is me erg in de smaak gevallen. Op LastFM is de band getagd met Gospel, maar dat is me iets te ver gezocht. Ik zou de muziek eerder aanduiden met melodieuze emocore, een mengeling van de meezingbare progrock van Coheed en de agressivieve uitbarstingen van Glassjaw.

Nu zijn die beide bands niet echt mijn ding, en ook bij dit album zijn er momenten dat er net iets te vaak hard tegenaan geschreeuwd wordt of het iets te veel pathos vertoond. Het sterkste is Letlive. in de cohesie tussen de erg geslaagde cleane zang (Enemigos/Enemies !) en goed gedoseerde schreeuwen, want dan compenseren ze elkaar en groeien ze uit tot een beter geheel.

Verder hebben de muzikanten ook een goed gehoor voor catchy refreinen, wat het allemaal wat toegankelijker maakt. Voorbeeld bij uitstek hiervan, en uitschieter van dit album voor mij is Muther, met extra (vrouwelijke) vocalen die het feest helemaal compleet maken. Daartegenover staan dan wel een nummer als 'Over Being Under' die er voor mij niet op hadden gehoeven.

Alles bij elkaar best lastig om te beoordelen, want bij momenten vind ik dit geweldig, maar wat verder op het album denk ik dan weer dat het net allemaal wat over the top is. Voordeel van de twijfel dan maar? 4*

Ijzersterke plaat! Lekker om weer eens uit de kast te halen!

We, The Pros Of Con, H. Ledger en Muther zijn by far de favorieten!!