Deep Purple - Purpendicular (1996)

Nog niet één berichtje over Purpendicular? Vreemd, ik vind dat dit zowat één van de beste Purple platen uberhaupt is. De band heeft niet zo fris en progressief geklonken sinds het begin van de jaren 70, en de speelvreugde spat er zowat vanaf. Zeker ook enkele echte klassiekers erop met Ted The Mechanic en Sometimes I Feel Like Screaming. En zo relaxed als op The Aviator hoor je de band maar zelden. Topper.

Ik vind dat de komst van Morse en het vertrek van Blackmore de band ontzettend veel goeds heeft gedaan.

Gelukkig Deep Purple is terug.

De album The Battle Rages on was in mijn ogen totaal niet Deep Purple, hetzelfde had ik met Slaves and Masters.
Ik had de hoop al ee nbeetje op gegeven maar toen kwam deze en maakte alles weer goed 4 sterren .

Ik ken enkel de eerste 8 nummers van deze plaat dus een oordeel kan ik niet geven. Maar die 8 nummers zijn wel ontzettend afwisselend en toch lekker rockend.

Ted The Mechanic wat is dat toch een meesterlijk nummer! Misschien wel het beste Deep Purple nummer uit het Steve Morse tijdperk.

Vier sterren van mij, erg goed album dat lekker klinkt

Idd, dit album is ook voor mij 4* waard. Gewoon een lekkere rock plaat. Ik zie zelfs dat Deep Purple goeroe Hans Brouwer hier nog niet op heeft gestemd.

Excuus. Zoals ik al eens beschreven heb gaat mijn voorkeur uit naar de samenstelling van DP met Ritchie Blackmore. Maar inderdaad het is wel een lekker "rockalbum". Vandaar 3.5*

De Deep Purple goeroe is in ieder geval wel heel erg vroeg op omdat te melden zeg!

sterk deep purple album , met een fantastische i feel like screaming erop , wat een bere nummer vind ik dat
natuurlijk is het niet makkelijk om richie blackmore te vervangen maar toch doet steve morse het erg goed , en dan de prijs , ik kocht hem in de platenwinkel voor een louzie 5 euri , daar heb je tegenwoordig nog geen pakje shag voor , maar wel deze mooie plaat van dp

Zeer verrassend album maar erg wennen aan het nieuwe *Van Halen* geluid. Blackmore's dictatuur is voorbij, de muziek is echter onmiskenbaar DP en klinkt frisser dan ooit tevoren. Ted The Mechanic, Sometimes I Feel Like Screaming en Cascades zijn toptracks. Het concert in de IJsselhal in Zwolle was grandioos. Gillan had zn lange haar nog en het duo Morse en Lord stalen de show met hun te gekke keyboard/gitaargevechten. Het jaar daarop zou van deze Purpendicular tour *Live At The Olympia* verschijnen met dezelfde setlist die in Zwolle werd gespeeld. Aan die cd ben ik dus erg gehecht geraakt.

Ik heb dit album eens geleend of gehuurd van de bieb, en verwachtte muziek in de lijn van hun sterke platen uit hun Mark II bezetting.
Wàt ik hoorde deed me vreselijk pijn aan de oren, en ik wist opeens waarom ik zo blij was dat Led Zeppelin tijdig (ok, noodgedwongen door Bonham's dood) gestopt waren.

Vreselijke voor mij totaal onbeluisterbare kutplaat vind ik dit.

Ik blijf fan van hun muziek van pakweg 1969 tot 1976, maar alles wat daarna komt kun je beter met de mantel der liefde bedekken en nog beter goed wegmoffelen, want : it sucks!
Geen kloten melodie die naam waard hoor ik hier, en iedereen mag daar anders over denken, ik kan hier geen één lichtpuntje opsommen, ik heb die plaat dan ook héél vlug teruggebacht naar de bieb en heb zelfs niet aan copiëren gedacht in dit geval!

Deze plaat sucks ongelooflijk, ze moesten zich schamen!

**

Luister eens naar Warhorse EVANSHEWSON. Ik denk dat dat je meer bevalt dan deze plaat.

Dit is zo'n lekker album.Je hoort gewoon, dat de band er plezier in had, om het op te nemen. Het hele album heeft een zeer gerelaxt gevoel over zich heen, en ik heb Ian Paice nog nooit zo jazzy horen drummen als op dit album.Vergelijk dit album niet met het vorige werk met Ritchie. Hier is gewoon een heel andere DP aan het spelen.

De komst van Steve Morse gaf blijkbaar de broodnodige lucht binnen de band die het nodig had, en dat resulteert gewoon in een bere sterk album. Loosen my strings en Sometimes i feel like screaming zijn juweeltjes in het oevre van DP, maar de rest van de songs staan ook op een heel hoog niveau. Prima kamerbrede produktie, Een album van een stel rasmuzikanten, die gewoon muziek maken, die ze zelf goedvinden. Topper !!

En dat allemaal voor 4.99 .

Dit is op het moment mijn persoonlijk beste album van de band!
Erg sterke nummers.. ruig en rustig.. en erg krachtig gezongen door ian gillan !
Beter dan the battle rages on.. steve morse doet zeker niet onder van ritchie blackmore!
5 sterren!

Doet me een beetje denken aan Led Zeppelin op sommige momenten,heel goed album.
1 van mijn favorieten van ze.
Vooral hoe het album opent...

briljant album je kan duidelijk de typiche sound en kwaliteiten van morse horen wat de band een wat frisser geluid geeft

Onverwacht sterk album van Deep Purple. Steve Morse heeft Ritchie Blackmore vervangen en het lijkt of de groep een gezonde energiestoot heeft gekregen.
Waren de vorige albums nogal routinematig inelkaar geflanst, hier is een wedergeboorte aan de gang.
De stevige opener Ted The Mechanic is al hoopvol. Een aanstekelijke shuffleachtige rocker met veel allure.
Sometimes I Feel Like Screaming is een andere nieuwe klassieker.
Een rustig begin en dan steviger wordend. Mooie melodielijn en Steve Morse in topvorm.
The Aviator is wellicht het meest afwijkende nummer van de plaat.
Een folkyachtige song die lekker weg luistert.
Maar het is toch voornamelijk de klok op rock, met wat bluessy invloeden hier en daar.
Heerlijke plaat, en een bevestiging dat de heren nog wel een poosje meekunnen.

Bij nader beluisteren helemaal niet zo'n verkeerd album eigenlijk.

Eén ding is zeker: Purpendicular is GEEN kutplaat. Deep Purple heeft betere albums gemaakt maar Purpendicular is een acceptabel rockalbum en is het beluisteren meer dan waard!

Ik ken dit album nog niet, maar wat is Sometimes I Feel Like Screaming een geweldig nummer!

Mr. Rock ik weet niet welke albums je wel kent van de beste rockband allertijden maar er zijn veel betere Purple albums dan "Purpendicular (1996)". "Sometimes I Feel Like Screaming" is een aardig nummer maar Deep Purple heeft betere nummers gemaakt. Je weet vast welke ik bedoel .

Ik ken In Rock (die binnenkort waarschijnlijk zijn opwachting gaat maken in mijn top 10), Machine Head, Made in Japan, Perfect Strangers, Bananas en Rapture of the Deep. Verder nog aardig wat losse nummers. Nog heel wat werk te doen voor mij dus . En in november maar eens kijken wat het live zoal voorstelt

Dan treffen wij elkaar op 17 november 2009 mischien wel aan de bar in de HMH .

Bijzonder beste en verrassendeDP cd.Werkelijk alle nummers zijn goed,pakkend en weten mij als luisteraar te boeien. Steve Morse heeft een frisse inbreng en hij past zich goed aan de DP sound aan. Er staat niets op dat me aan zijn solo projecten doet denken. Jon Lord en Ian Gillan doen goed hun best en leveren hier eersteklas topkwaliteit. Ian Paice en Roger Glover klinken zoals altijd weer lekker solide. Sometimes i feel like screaming is een lied waarin Ian de hoge uit- halen weer weet te bereiken.Dit is toch ook wel weer het langste lied sinds Strange ways.(Maxi single versie en aanwezig op sommige cd's van The house of blue light.) Meer favorieten zijn Vavoom:Ted the mechanic,Soon forgotten en Somebody stole my guitar. Vijf sterren.

De riff van Ted the mechanic lijkt wel erg op Gypsy train van Toto (Kingdom of desire 1992).

Ted the mechanic vind ik ook nog eens het minste nummer van dit album

Ongelooflijk goed album. Misschien wel mijn favoriete studio album van de band. Heerlijk om te horen dat ze van de streken van "the man in black" af zijn. Steve Morse doet het fantastisch als Blackmore's vervanger (ook live overigens). Wat mij betreft geen zwak moment op deze plaat.Volgende maand maar weer eens naar de mannen kijken in het Gelredome.

Ik hoop voor je dat je daar geen spijt van dat Gelredrama

Jaren geleden aangeschaft. Ik was altijd meer een fan van Purple dan van Led. Zo'n organist heb je niet altijd in je band zitten, maar de muziek van Purple is altijd net iets meer to the point.
Waarom kocht ik dit album? Simpel omdat Steve Morse mee deed. Ik had net de Dixie Dregs ontdekt en was daar nogal van onderstevboven. Wat een tempo, afwisseling en stijlen en wat een gitarist!
Ok, de muziek op dit album klinkt allemaal wat logger dan de Dixies, maar wat is Sometimes I Feel Like Screaming een prachtige ballad met een door merg en been gaande gitaarsolo
.
Een aangename herontdekking van Purple. Koop eens een DVD van hun optreden uit die tjd, dan zie je het plezier dat ze hebben. Vooral Jon Lord kan zichtbaar uitstekend opschieten met Steve Morse.

Live op Arrow-rock in Lievelde; de eerste avond waren ze de afsluiter en het dak ging er af.

4.5 sterren van mij