Deep Purple - Purpendicular (1996)

Na dit album vandaag weer op de draaitafel te hebben gehad, in een prachtige 2 LP uitvoering ook trouwens heb ik besloten dat er eigenlijk niks tegenstaat aan dit album. Gaat het vervelen? In tegendeel, iedere luisterbeurt lijkt het enkel beter te maken en mijn favorieten nummers wisselen zelfs af over tijd.
Je hoort in ieder geval duidelijk de energie en de hoop die de band weer opnieuw had terug gevonden na het verlaten van Blackmore, Morse was(blijkt nu toch wel) de perfecte keuze! Al blijf ik het persoonlijk jammer vinden dat ze niet 1 albumpje deden met Satriani.

Maar goed ik dwaal een beetje af, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik hier maar gewoon 5 sterren aan ga geven.

Persoonlijk mis ik Blackmore juist wel. Hij had toch een veel fijner gitaargeluid en de pure muzikale vondsten die hij in nummer kwijt kon, mis ik hier en daar wel. Een nummer als Hey Cisco of Cascade had hij in mijn ogen meer van gemaakt, als hij er tenminste zin in had.

Het geluid van Steve Morse is veel grover, ook meer met een jazzy inslag. Verder Jon Lord past vnl zijn Hammond toe terwijl er in die tijd toch veel meer instrumentarium beschikbaar was, niemand speelt tegenwoordig alleen met een melletron. Verder geeft hij een prima invulling aan dit album.

Aan de andere kant, deze frisheid heb ik sinds Perfect Strangers niet meer gehoord en er wordt een gevarieerde keuze aan nummers weergegeven.

Ted begint met een jazzy groove van Morse, koren op de molen van Ian Paice die ook van nature een jazzy touch heeft. Best lekker

Loosing my strings vind ik een prachtig nummer waar alles op zijn plaats is

Soon forgotten heeft een lekkere groove van het Jon Lord orgel waar ik wel vrolijk van wordt

Sometimes I feel like screaming zie ik als een hoogte punt in het Morse ouvre met een wonderschoon thema dat gerust door Mike Oldfield bedacht had kunnen zijn

Cascade begint mooi met Jon Lord maar ontwikkeled zich in een vrij standaard nummer,met prima samenspel maar wat niet kan tippen aan het samenspel Lord/Blackmore

The aviator is best leuk, ook door de Jon Lord loopjes, maar niet werelds

Rosa's cantina heeft een heerlijke groove die me aan Hush doet denken

A castle full of Rascals doet me het meest aan de oude purple denken, heerlijk nummer, jammer dat ze dit destijds niet live gespeeld hebben

A touch away vind ik ook een heerlijk nummer, met name Jon Lord is hier de smaakmaker

Bij Hey Cisco mist ik Blackmore het meest, prima nummer, mooi intro maar de jazzy groove zonder echte climax zoals Blackmore/Lord die konden geven mis ik hier wel, maar wel lekker

Somebody stole my guitar vind ik het diepte punt, logge rif, verder gebeurt er weinig en simplistische tekst

Purpendiculair walz klink ook lekker, heerlijk refrein, indien Jon Lord wat ander keyboards erbij had gevoegd had het nummer wat spetterender geklonken, zijn hammond klinkt hier wat gedateerd, maar prima nummer

Al met al stelt het album niet teleur, ik zet hem ook weer niet dagelijk op, maar als ik hem draai heb ik wel toch wel goed

Het vorige bericht slaat de spijker keihard op de kop. Ritchie Blackmore paste niet meer in Deep Purple en vertrok, waarna het spelplezier hoorbaar terugkeerde. Purpendicular klinkt fris en gedreven, wat ook geldt voor toetsenist Jon Lord die op The Battle Rages On vermoeid en routineus klonk. Het werd destijds beaamd door de bandleden in interviews, zoals Roger Glover die de vraag krijgt “Do you miss Ritchie?” en subtiel antwoordt “I have nothing negative to say about Ritchie. He has been part of my life. But I am happy now, I can say that.” Hier het hele interview bij Trinkelbonker.

Mijn eerste kennismaking met nieuweling Steve Morse was rond 1980 via Dixie Dregs met Take It off the Top, een tune in de Friday Rock Show van Tommy Vance bij BBC Radio. En later hoorde ik hem bij Kansas, waarmee hij de twee fantastische albums Power (1986) en In the Spirit of Things (1988) maakte.
Morse is geen Blackmore en probeert dat ook niet. Wel past zijn zingende stijl met soms lange noten bij dit Deep Purple en in sommige delen klinkt fusion in zijn spel. Bovendien kan hij razendsnel spelen. Met hem stroomde nieuwe creativiteit naar binnen, die de oudgedienden inspireerde.

Acht nummers springen eruit: de pompende opener Ted the Mechanic, Loosen My Strings (kippenvel van de gitaarsolo, zó mooi!), het wat onheilspellende Soon Forgotten met dat instrumentale middendeel, Sometimes I Feel Like Screaming bevat gitaarlijnen van ontroerende schoonheid, het pompende Cascades: I’m Not Your lover, alweer ontroering in The Aviator met mooie folklijnen.
En hoe is het mogelijk: bij A Touch Away is het meer genieten op grote hoogte, nu met Lords heerlijke Hammond. Hey Cisco rockt uptempo met een fraai stiller solodeel, waarin wordt gevarieerd met de dynamiek. Alsof we één van Purples liveplaten uit de jaren ’70 horen.

De overige zes composities zijn degelijk met altijd wel fraaie details in de uitvoering. Deep Purple vernieuwde zich en deed dat overtuigend. Normaal gesproken zou ik voor een album met 8 favorieten van de 14 nummers vier sterren geven, maar gezien de buitencategorie van de nodige melodieën is Purpendicular wel 4,5 waard.