Deep Purple - Made in Europe (1976)

Mijn maatje werd rond 1981 een grote fan van Whitesnake. Toen ik op zekere dag bij hem op bezoek was, meldde hij vrolijk de liveplaat van Deep Purple met David Coverdale te hebben.

Het ijzersterke On Stage van Rainbow kenden we inmiddels en Made in Europe leek daar warempel op: de verschillen in dynamiek bijvoorbeeld; dan weer heel hard, dan weer ingetogen gitaarspel. Zoals in het intro van opener Burn, waar gitarist Ritchie Blackmore na het lange openingsakkoord plotseling zachtjes speelt. Pas als Coverdale de woorden “rock ‘n’ roll” spreekt, barst hij los met die grootse riff.
In You Fool No One klinkt niet alleen het Israëlische volksliedje Hava Naguila op de toetsen van Jon Lord, ook lijkt Blackmore hier al te spelen met Still I’m Sad, dat we van Rainbow kenden.
Wat ons eveneens opviel: de uitvoering van Mistreated op On Stage is weliswaar groots, maar niemand kan het lied zo bronstig zingen als Coverdale hier doet. Daarover waren we het roerend eens. Maar hij schreef dit dan ook zelf, met Blackmore.

Twee tieners waren dus helemaal blij met dit album, in hun ogen van een stokoude band, in werkelijkheid muziek die nog maar zo’n zeven jaar eerder was opgenomen. Ian Paices drumsolo was wederom fenomenaal, Lord is virtuoos als een malle en de productie van uiteraard Martin Birch was weer briljant. Onze favoriete producer en inmiddels ben ik die mening weer toegedaan.
Over dit laatste verschillen de meningen, zo las ik hierboven, maar in het tijdperk van streaming kan er geen twijfel over bestaan dat de productie dik in orde is. Bovendien vijf nummers op twee plaatkanten, het was precies goed. Alleen jammer dat we niet te horen kregen hoe Coverdale de nummers uit het tijdperk Gillan vertolkte.
Dan zou ik bijna vergeten dat ook bassist Glenn Hughes regelmatig leadvocals deed, maar met zijn stem hadden we minder: lang niet zo krachtig als die van Coverdale, oordeelde mijn maatje. Wat Made in Europe bovendien fijn maakte, was dat sommige nummers wat heftiger waren dan bij Whitesnake het geval was.

Toen ik het album vorige week opzette, na het jáááren niet te hebben gehoord, viel me op dat ik allerlei details nog wist. Indertijd zette ik het op cassette; de conclusie is dat ik die veel moet hebben gedraaid en mij zo het nodige heb ingeprent. Geen wonder, dit is een heerlijke plaat.