Bob Seger & The Silver Bullet Band - Against the Wind (1980)

Hele goeie plaat van een anno 2007 totaal, maar dan ook totaal vergeten rocker, jammer!

****

gewoon tijdloos goed album. Bob Seger is wel eens the poor man's Springsteen genoemd vanwege de overeenkomst met the boss in stemgeluid en soort liedjes. Seger is minder gecompliceerd, gewoon lekkere rocksongs en hij heeft niet het zware en duistere dat Springsteen soms heeft. Zijn liedjes liggen makkelijk in het gehoor, blijven lekker hangen na een paar keer luisteren. Zeker nummers als Against the wind, no man's land,fire lake en good for me. Het is softrock met country-invloed, met een dijk van een stem gezongen. Ik denk niet dat Seger dit album later nog heeft overtroffen. Onlangs kwam een nieuwe van hem op de markt, dus verdwenen is hij zeker niet. Het is geen tweede Against the wind echter, bij lange na niet

Gelukkig draait Arrow Classic Rock 'm regelmatig!

Deze staat nog op mijn verlanglijstje , mooie muziek!!

Geweldig album van een artiest die in Europa helaas nooit echt is doorgebroken. Op dit album staan geweldige toppers als You'll acompany me, Her strut, Against the wind, Fire lake en No man's land. De rest is trouwens ook goed. Tijdloze muziek die mij in ieder geval nooit gaat vervelen!

Precies, ik draai hem nog steeds en het verveelt me nog lang niet. Dit is waarschijnlijk zijn bekendste album. Hij heeft nog meer goeie gemaakt hoor. Night Moves uit 1975 bijvoorbeeld is net zo goed.

Mij helaas wel na een poosje. Heb het ook bij Stranger in Town geschreven, het is te vaak net niet bij Bob. Dit album is echter zijn beste en ook zijn enige topper. No man's land en Fire Lake zijn toppers en ook You'll acccompany me en Against the wind zijn steengoed. Nummers als Her Strup en Horizontal Bop zijn dan weer enorme zeperds, die het niveau van de CD dit keer echter niet te negatief beinvloedt, voor de rest is dit een prima CD. Ik had altijd gedacht dat hij nog eens een echte top CD zou maken, maar dit zou voor zover ik zijn werk ken zou dit de laatste goede zijn.

Sterk album, mooie hoes, krachtige stem en met een aantal van zijn meest klassieke nummers erop. Against the Wind heeft dat melancholische, weemoedige, horizon kijkende sfeer waar Bruce alleen patent op leek te hebben destijds. Maar ook Fire Lake en You'll Accompany Me zijn van grote klasse. De andere die minder bekend zijn; Her Strut, No Man's Land en Good For Me, doen daar niet echt voor onder. Naast de melodieuze rock, staan er ook een paar good old rock 'n' roll nummers op. Deze klinken wel lekker vlot, maar beklijven wat minder op de langere duur. Hij mag dan in Europa minder zijn doorgebroken en wat ondergeschoven zijn...in zijn thuisland is hij net zo groot als The Boss, misschien de laatste jaren wat minder prominent aanwezig, maar in de jaren zeventig zeer zekers. Seger was er zelfs nog eerder bij als Bruce wat dat betreft eind jaren zestig.

Zijn enige topper? . Eerst nog maar eens gaan luisteren.

Nóg minder gecompliceerd dan Springsteen ??

Kan dat niet dan? Springsteen is toch niet zo ontzettend simpel vind ik.
Ken je bv Darkness on the edge of Town, Nebraska, Devils and Dust om maar een paar duistere en gecompliceerdere platen van hem te noemen?

Springsteen maakt imo nogal simpele muziek, maar daarin schuilt ook zijn grote kracht.

Tijdloos goed album zoals "bertus99" al zei.
Bob Seger was in Amerika razend populair (rond die tijd populairder dan Bruce Springsteen).
De vergelijking met Springsteen wordt wel eens getrokken qua muziek en die is er ook wel, maar Seger klinkt meestal wat toegankelijker en schrijft songs die bijna altijd blijven hangen.
En de man heeft een fantastische stem, dat staat buiten kijf.

Dit album was in 1980 ook wel populair in Nederland en heeft 2 hits erop: Fire Lake en Against The Wind.
Beiden klassiekers wat mij betreft, gelukkig hoor je die nog regelmatig op de classic rock radiostations.
Album kent overigens een wat valse start met het enigszins niemendallerige rockertje The Horizontal Bop.
Hetzelfde heb ik min of meer met Betty Lou's Gettin' Out Tonight, ook een wat mindere rocker.
Sowieso vind ik Bob Seger beter in de wat langzamere nummers.
Daar staan er nog een paar schitterende parels van op zoals No Man's Land, Good For Me (met dameskoortje) Shinin' Brightly en You'll Accompany Me.
En de Long Twin Silver Line is een trein en die gaat ook lekker.

Dit is van die muziek die visioenen oproept van oneindige Amerikaanse highways met de brandende zon er boven en maar rijden met de raampjes open.
Tijdloos rockalbum dus.
Op vinyl.

Hier ook op vinyl, en recentelijk gescoord. Goed, evenwichtig album. Twee singles kwamen eraf, volgens mij, het titelstuk en Fire lake.

Album voor 6 Canadese Dollars gekocht bij de Wal-Mart op Vancouver Island.
Heerlijke plaat.
Vooral No man's land vind ik een topnummer.
Maar er staan meer pareltjes op.
Eenvoudige teksten en in de rustige nummers een mooie melancholische sound.

Absoluut een lekker album, met een drietal mindere nummers.

Vandaag deze weer eens gedraaid, geweldig album van een artiest die gek genoeg alleen in zijn thuisland de credits ontvangt die hij verdient.

Prachtige titelsong die, wat mij betreft , de status klassieker verdient.
Vocaal ondersteund door boezemvriend Glenn Frey.

Een halfje erbij voor deze uit Detroit afkomstige songsmid!!

Als ze me vragen welke band of artiest ik van baal nog nooit live te hebben gezien dan komt Bob Seger altijd om de hoek kijken. Helaas (te) weinig in deze contreien live aan het werk geweest. Meen eens te hebben gelezen dat dat voornamelijk met z'n angst om te vliegen te maken had?

Deze staat helaas nog niet in mijn platenkast maar gaat er nog wel bij komen.
Heb een verzamelaar van Bob in huis die ik geweldig vind en nodigt uit om meer van deze artiest aan te schaffen.
En ik zie dat ik mij dit 14 jaar geleden ook al had voorgenomen

Wil graag de CD.
Even gecheckt; € 10,00 voor de LP, € 27,00 voor de CD☹️

Nou Tequila, toch doen, heerlijke plaat, tijdloos en goed voor je humeur! Relaxte rock met die prachtige stem en dito melodieën. Ik heb het voorbije jaar twee platen op vinyl van hem aangeschaft, deze en Ramblin' Gamblin' Man uit 1969. De laatste op de gok, ik moet 'm nog draaien. En dan staan er nog vier, vooral uit eind jaren '70 net als Against the Wind.

T.z.t. ga ik zijn werk eens chronologisch doorploegen. Momenteel is Seger op afscheidstour en hij blijft daarbij in de States, mogelijk vanwege de vliegangst die vielip noemde.

Ik kan me een concert herinneren in Ahoy, ten tijde van deze plaat, er schijnen maar 4000 toeschouwers geweest te zijn( ik was daar helaas niet bij) , misschien dat dat ook een rol speelde in zijn beslissing om alleen in de States te blijven.

Ik wil wel in een tijdreismachine terug naar die avond!

Mag ik mee professor Barabas?!

Leuk, en dan aankomen met Vitamitje bij Ahoy.

Vanavond Against the Wind gedraaid. Wat een heerlijk album blijft het toch, al vind ik niet alles even goed. Ondertussen bijgelezen over zijn carrière.

En dan moet ik mezelf corrigeren op wat ik eergisteren schreef: Bob Seger is namelijk NIET op afscheidstournee: die heeft hij al in 2019 afgerond volgens Wikipedia! Hier de setlist van de laatste show.

Vorig jaar keerde hij terug voor één nummer bij de inductie van zangeres Patty Loveless in de Country Music Hall of Fame in Nashville. Hij zong daar haar She Drew a Broken Heart en het is gefilmd.

Hartstikke leuk, al gaat er voor mij weinig boven Fire Lake en Against the Wind, mijn favorieten van dit album.

De twee hitsingles, en dan met name de titeltrack, zijn allebei klassiekers in hun genre. Die nummers zijn onverwoestbaar. Ik voeg er graag You'll accompany me aan toe als derde hoogtepunt: ook al zo'n verhalende song waar Bob Seger in zijn beste momenten patent op heeft en waar hij wat mij betreft op hetzelfde niveau staat als Bruce Springsteen. 'Accompany' had natuurlijk ook een single moeten zijn in mijn opinie, maar het schopte het niet verder dan de B-kant van het vrij simpele rockertje Betty Lou's gettin' out tonight, dat flopte als derde single.

Zulke eendimensionale rockers heeft ook iemand als Bruce Springsteen ook in zijn repertoire, en op zich kan ik daar best van genieten, maar dat zijn niet de nummers die eeuwigheidswaarde verdienen. De opener van deze plaat, The Horizontal Bop, is er ook zo eentje, en die vind ik kwalitatief nog wat minder dan Betty Lou. Op zich niet slecht, maar het nummer steekt wel vrij schril af bij wat er daarna volgt, zodat je kunt spreken van een valse start. Gelukkig komt het daarna helemaal goed, want ook het overige songmateriaal is van prima kwaliteit.

Seger was rond deze tijd in de VS inderdaad populairder dan Bruce Springsteen, die rond 1980 met The River net doorbrak naar het grote publiek. Seger had toen al een paar succesalbums op zijn naam (Live Bullet, Main Street, Stranger in town) en de naam die hij daarmee had opgebouwd, zorgde ervoor dat Against the wind zijn grootste commerciële succes werd. Daarna zou Springsteen hem overvleugelen, al bleef Seger - terecht - lange tijd een topattractie in de VS. In Europa bleef het succes beperkt tot een paar kleinere hits. Echt grote albumverkopen heeft-ie hier nooit geboekt.

Aan mij lag dat overigens niet. Stranger in town en Against the wind kocht ik al vrij snel na verschijnen. Een flink aantal - ook eerdere - albums kocht ik er later bij. Stuk voor stuk kwaliteitsplaten. Dat concert in de Ahoy' is niettemin destijds compleet aan me voorbij gegaan. Had ik ook wel bij willen zijn. Qua leeftijd had het voor mij gekund, en qua interesse eigenlijk ook wel, want ik kende zijn recente albums toen al vrij goed. Ik vermoed dat - àls ik er al van geweten zou hebben - geldgebrek de belangrijkste oorzaak geweest zou zijn.

Mooie hoes ook trouwens.