J.J. Cale - Really (1972)

ietsje pietsje minder dan Naturally maar nog heel goed verteerbaar. Cale zelf speelt gewoon door natuurlijk en maakt zich nergens druk om. Gelukkig maar.

zijn meest toegankelijke denk ik

al vind ik hem wat geforceerd vind zingen nu en dan, de nummers zelf blijven meteen hangen en is uiterst cale

3,5

Wat mij betreft de essentie van de muziek van Cale en ook waar de kracht ligt. Het lijkt mij toch heerlijk om zo op deze wijze muziek te maken en dit al mijn hele leven lang. De flow blijft voortduren en in alles wat ik tot op heden van hem gehoord heb, is die heel lang bij hem gebleven....zoals hij zelf al zingt...I've got my Mo Jo working...
Yep.

Heerlijk relaxt album, maar minder dan Cale's topplaten. 'If You're Ever in Oklahoma' is alleen wel een tweede 'After Midnight'.

Typisch dat deze plaat zo'n beetje als een van de mindere van het oeuvre beoordeeld wordt.
Ik vind het juist een plaat die in één moeite door kan spelen na Naturally.

zit ook in de documentaire "To Tulsa And Back: On Tour With JJ Cale." Laatst weer eens gekeken; wat een schitterende vent en wat een prachtige muziek!!

Mja ik voel het niet zo met deze plaat. Misschien omdat ie geprakt zit tussen twee toppers als Naturally en Okie? Deze zijn toch beduidend beter naar mijn mening. Deze plaat klinkt soms wat platjes ofzo, sound of productie ietsje minder, ik weet het niet goed. Ik heb Cale in een of ander interview ook eens horen zeggen dat hij er zelf niet helemaal tevreden over was. Er staan ook gewoon minder goede nummers op ivm bovengenoemde platen, al is Going Down wel een echte JJ-topper en mogen If You're Ever in Oklahoma en Everything Will Be Alright er ook zijn. Maar verder?

Het blijft natuurlijk JJ Cale en dus kwaliteit, maar wat mij betreft kan je deze plaat beter overslaan en verdergaan met Okie, Troubadour, Shades en Travel Log.

Niet zo goed als "Naturally", maar "Really" is weer een fijn klinkende laidback plaat zoals we dat van J.J. Cale gewend zijn. Zijn karakteristieke gitaarspel is weer uit duizenden herkenbaar en zijn diepe warme lome stem zorgt voor een ongekend ontspannen sfeer. Het mooiste liedje vind ik "Everything Will Be Allright". Niet alleen vanwege het gitaarspel van Cale, maar ook vanwege het mooie jazzy pianowerk. Verder is "Really" gewoon ontspannen en rustgevend. Mooie muziek en goede liedjes van een ingetogen grootheid.

Ja, hmmmmmm, mijn "probleem" met Really is dat de liedjes bij mij niet beklijven. Lies vind ik geweldig, een van z'n beste nummers IMO, maar daarna wordt het allemaal een beetje bleekjes in vergelijk met Naturally of Troubadour.

Zeer matig album itt tot ander werk van hem. Eigenlijk beleef ik het meeste genot aan de Tulsa is Back!!

Een heel stuk minder dan het debuut. Aangenaam album, maar zeker niet super. Zijn stem is toch wel heel beperkt. De 4 beste nummers vind ik 'Lies', 'I'll Kiss the World Goodbye' 'Changes' en 'Riding Home'.
3 sterren

Ik ben niet zo een grote JJ-kenner als anderen, maar ik vind deze niet onderdoen voor de andere vier albums uit het begin van zijn carrière. Ik denk dat ik Troubadour en Naturally prefereer, maar een ruime voldoende voor Okie en Really vind ik meer dan terecht.

Zijn werk ná Troubadour is mij totaal onbekend, dus daar kan ik het nog niet mee vergelijken.

Nou, Mssr Renard, het komt gewoon neer op hetzelfde na Troubadour, maar is wel best aangenaam hoor.

Daar ben ik het toch niet helemaal mee eens. Natuurlijk blijven het songwriters-minatuurtjes met zijn subtiele, uit duizenden herkenbare gitaarspel als bindende factor, maar productioneel en instrumentaal zit er toch wel enige verschuiving in. Zo komt op sommige latere albums die vervelende ritmebox - die op vroegere platen al te horen is - wat nadrukkelijker naar voren, is de productie soms een stuk cleaner en beluister ik iets meer nummers met caribische invloeden.
Maar dat zijn relatieve details die aan de 'succesformule' van 's mans muziek niets afdoen. Al vind ik niet ieder album van na Grasshopper even geslaagd. Wat dat betreft maakte hij zijn beste werk toch wel in de jaren zeventig.

Deze is minder bekend dan Naturally of Troubadour, maar doet daar mijns inziens nauwelijks voor onder. Wel vind ik het altijd jammer dat veel van die nummers zo snel worden weggedraaid en dus zo kort duren. Daar had net iets meer in gezeten, denk ik dan vaak. Maar ja, het is ook wel kenmerkend voor de unieke aanpak van J.J. Cale: effectieve songwriting en gitaarwerk op de vierkante millimeter.