Fish - Suits (1994)

Een album met een flink aantal erg lekkere pop-liedjes. Erg goed te beluisteren, al zijn de nummers ook op dit album weer iets te lang voor het mooie.
4*

Onderschat album van Fish... de nummers gaan inderdaad soms NET effe te lang door... maar het zijn wel stuk voor stuk ijzersterke nummers hoor (dan vergeten we "No Dummy" voor het gemak even).

Oh en als je "Suits" aanschaft, neem dan de remaster... die klinkt een stuk "warmer" dan de oorspronkelijke versie....

slechtste plaat van de Schot, de productie is echt waardeloos en het is erg duidelijk dat elk nummer 1 a 2 minuten te lang duurt.

Als de liedjes opzich al niet zo erg best zijn blijft er dus weinig over, helaas.

pareltje tussen alles is Raw Meat.

Als je even niet meer ziet zitten. Als alles anders gaat dan gepland. Luister dan naar Raw Meat.

"I'll always have the strength to carry on
I'm Raw Meat"!!

Bij mij hielp het in ieder geval.

Matig album. Kwam hier omdat ik alle albums probeer te archiveren op mijn computer, (waar ben ik overigens aan begonnen ) en wat gegevens zocht. Maar dit is één van de minste albums van Fish. Zijn topper blijft "Vigil in the wilderness......"
Daarna, ironisch genoeg, heeft hij mij nooit echt weten te raken met een album, en deze dus zeker niet.

Vind het niet zo'n denderend album. "Lady Let It Lie", "Fortunes Of War", "Bandwagon" en "Raw Meat" zijn dan wel weer okee. De rest is een beetje middelmatig.. helaas.

Big Fish krijgt net het voordeel van de twijfel van mij en dat resulteert dan in een nipte voldoende hier op Suits .
Iets trekt mij wel in de oud Marillionzanger. De peformer Fish, zijn vaak maatschappij kritsiche lyrics en die unieke strot , al heeft die wel wat in moeten boeten de laatste jaren .
Het probleem zit 'm jammerlijk in de structuur van de liedjes op deze plaat . Vaak veelbelovend in het begin maar dan gewoon uiteindelijk net niet . Op een uitstekende plaat als Vigil had hij Co Pilot Micky Simmons die kon bijsturen waar nodig en hetzelfde kun je zeggen van Sunsets On Empire , waar Steven Wilson een helpende hand bood .
Hier verzuipt het te vaak in een goed bedoelde mix van Pop/ Rock met vleugjes Prog . De reus laat toch steeds meer de gitaren spreken . Gelukkig zijn er een aantal liedjes die overtuigen en Fishwaardig zijn . Fortunes Of War , Raw Meat , Pipeline , Bandwagon en de toch wel aardige opener Mr . 1470 .
Zolang Fish openstaat voor wat hulp kan hij aardig voor de dag komen , maar hier schiet het net iets te kort . Een magere * 3 .

Ik snap de kritiek op dit album niet zo goed.
Goed, het is geen VIAWOM maar echt slecht is dit toch niet?
Met Lady Let It Lie, Emperor's Song en Fortunes Of War staan er zelfs 3 van mijn favoriete Fish songs op. Dan volgen er inderdaad wel wat mindere goden (track 5,6 en 7)
De solo in Jumpsuit City tilt het niveau van het verder matige nummer toch een beetje naar boven. Bandwagon is een melodieus deuntje zonder al te veel franje maar niet eens zo gek.
Afsluiter Raw Meat is dan weer wel van een ongekend hoog niveau.
Ik gaf 'm 4 sterren, ben nog niet van plan te verlagen.

De plaat begint anders ijzersterk met twee progrockers van jewelste.

Harde drums en zindere solo's...

Nogmaals , de meeste songs beuken er lekker in , maar dan ontspoort het uiteindelijk toch in een wat teleurstellend verloop . Het is geen plaat die echt een verpletterende indruk maakt .

Ik vind dat jam-karakter van deze plaat, die overigens op Sunsets wordt voortgezet, lekker ontspannend...

Het enige wat me hier en daar stoort, is het wat infantiele keyboard-geluid...

Luister eens naar het heerlijke bluesy/reggeasque Jumpsuite City... Heerlijke zomerplaat, hoor dit...


Niks persoonlijks, overigens, Bikkel2...

Die solo in Jumpsuit City!
De unplugged versie op Fortunes Of War is overigens ook fantastisch.
In het midden van het album zakt het niveau toch wel weg, en vooral No Dummy is tenenkrommend. Pipeline is ook niet echt hoogstaand. 8/10 dus 4* is geoorloofd.

Raw Meat is zo goddelijk goed en mooi.... Fish en ballads... Hoe schrijft hij ze toch altijd...

Aardig ,maar zoals bikkel ook al schrijft,het blijft niet hangen.Op het eerste gehoor denk je goh leuke plaat ,maar naarmate je hem vaker luistert worden de liedjes anoniemer en glijden ze langs je heen.Fish wist altijd de aandacht vast te houden als hij zijn imposante strot open trok of als hij iets dmv zijn liedjes te melden had en hier mis ik dat.Fortunes Of War en Raw Meat zijn in mijn ogen de beste nummers hier en voor de rest draai ik dit niet veel meer.Toch is het of wel een voldoende waard,want het is zeker niet slecht,alleen nogal gewoontjes.3 sterren

Helemaal kapot gemaakt door de producer van dienst, hier had wel meer ingezeten. Min of meer ook het einde van een redelijk succesvolle solo-cariere.

Geluisterd met bonustracks.

3,5*

Fish solo heb ik twee platen lang gevolgd, daarna was mijn interesse wel een beetje over. Ergens in ’97 ben ik nog met mijn broer mee gegaan naar een concert in Paradiso maar dat was vooral omdat Picture House de support was (helaas kwamen we pas na het voorprogramma binnen.) De CD Suits kwam ik laatst tegen op een rommelmarkt en voor 25 eurocent werd ik de nieuwe eigenaar. De verwachtingen die ik van deze plaat had waren niet hoog, maar het valt mij heel erg mee. De songs zijn in orde, maar de speelduur van sommige tracks is toch echt te lang om de aandacht vast te houden (Lady Let it Lie, No Dummy.) Stand-out track is voor mij Emperor’s Song. Ik lees hier nogal wat opmerkingen op de productie en dat snap ik wel. Een track als Raw Meat komt niet ‘rauw’ over omdat het geluid wel erg clean en sophisticated klinkt. Toch is het juist die lichtgewicht produktie die mij juist zo goed bevalt aan deze plaat. Geen hoogvlieger, dit album, maar toch een ruime voldoende voor deze Fish.

Na de Fish KO besloten toch nog maar de solocollectie van deze man aan te vullen. Dit album hoort zeker niet tot de toppers van het oeuvre, maar het is ook niet zo matig als ik op basis van de score verwacht had.

Nu lees ik dat vigil jaren geleden nogal klaagt over de productie. Dat zou goed kunnen natuurlijk, maar dan is de plaat zeer goed opgepoetst voor de remaster-series, want daar is in deze mooie (maar dat geldt voor alle albums die heruitgebracht zijn) uitgave niets meer van te horen. Voor mij dus de moeite waard van het aanschaffen.

De kritiek dat sommige nummers net niet helemaal goed uit de verf komen, omdat ze net wat te lang doorgaan of qua opbouw net niet optimaal verlopen, herken ik wel. No Dummy is daar het beste voorbeeld van. Wellicht één van zijn slechtste solonummers ooit, schat ik zo in. Maar dat neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt op dit album. Beste voorbeelden daarvan zijn voor mij Fortunes of War, MR1740, Pipeline en vooral ook Raw Meat.

De nummers duren net zo lang, worden nog net zo opgerekt dus daar helpt een betere geluidskwaliteit maar een klein beetje

Dat helpt ongeveer een half puntje zo te zien

Niet al te hoog gewaardeerd album van Fish.
Komt waarschijnlijk omdat de songs niet meteen blijven hangen en zoals meerderen zeggen hier en daar wat aan de te lange kant zijn.
Hij zingt ook nogal ingetogen hier.
Muzikaal zit het echter allemaal wel goed in elkaar.
Ik kan er na weer eens 2 keer draaien dus nog steeds geen punt aanhangen.

Ik kan hier op zich echt wel van genieten: Fish is goed bij stem, lekker uitgesponnen nummers, al hebben sommigen wel een 'jam'-achtig karakter en had het wat beknopter gekund.

Aan de andere kant: het was destijds mijn afhaakplaat, omdat hij het niet haalde bij zijn eerste twee solo-albums. Daar tussendoor zat nog dat cover-album, dat ik als overbrugging nog wel kon pruimen, maar het werd me duidelijk dat de dalende lijn was ingezet. Bovendien bleken de albums op zijn eigen label naderhand een stuk moeilijker verkrijgbaar dan de albums die hij voor grote platenmaatschappijen (EMI, Polydor) had gemaakt.

Naderhand jaren niet meer omgekeken naar de output van Fish, totdat A feast on consequences hem weer in de picture bracht. Aan het aantal stemmers op MuMe te zien, was ik niet de enige. Ik heb inmiddels het leeuwendeel van 's mans oeuvre wel in mijn bezit. Daarbinnen is dit geen hoogvlieger, maar toch best een aangename plaat. Hij heeft in elk geval toch wel alle kenmerken van een echte Fish-plaat: veel afwisseling in de instrumentatie, plus die afwisselend zoete en rauwe, bijtende zang met dito teksten.

Emperor's song, Fortunes of war en vooral Raw meat zijn voor mij de hoogtepunten, maar echt zwakke broeders zitten er wat mij betreft niet bij. Nou ja, met uitzondering van No dummy misschien, die valt echt wat tegen. Weinig uitschieters, maar over de hele linie een degelijk album.

Niet zijn beste werk maar prima te doen. Productie is best goed te noemen. Toch wel een must have van Fish.

Behoorlijk tegenvallend album. Veel liedjes glijden een beetje het ene oor in, het andere uit. Fish lijkt wel niet helemaal scherp hier. Die relaxte jazzy mood op tracks als No Dummy en Jumpsuit City past hem helemaal niet. Als hij lekker van zich af bijt als in Raw Meat is het gelijk weer erg goed, maar dat gebeurt helaas veel te weinig. De openingstrack en Emperor's Song zijn best nog oké, maar een refreintje als dat van Lady Let It Lie is echt ondermaats. Verder, het is vaker gezegd, kabbelen de meeste nummers zeker twee minuten te lang door.

Zware teleurstelling dit vond ik. Inderdaad bijna geen pakkende songs.

Hier kan ik wel goed in mee gaan. Weet niet zo goed welke versie ik heb, maar zeker niet een remaster. Ik snap de kritiek op de productie eerlijk gezegd niet. Heb de remaster ook gehoord, weliswaar via Spotify, maar als met 'een warmer' geluid hier bedoeld wordt dat de bassen met name open zijn gedraaid dan kan ik daar in komen. Maar dat maakt niet dat ik de remaster een verbetering vind ten opzichte van het originele geluid. Suits draai vaker dan zijn 2 voorgangers...