Steve Miller Band - Children of the Future (1968)

Prachtig album dit, eigenlijk vind ik het eerdere werk van Steve Miller het beste. Luister bijvoorbeeld naar het prachtige In my first mind waarin de mellotron domineert, schitterend gewoon.

Met je eens ofwel nog een aantal goede volgten.

Baby's Callin' Me Home, wat een wereldnummer! Ken het nog niet zo lang, maar het heeft me twee dagen van andere muziek afgehouden. Prachtig, weemoedig nummer. Dit schreeuwt om meer aandacht.

Zeer fijne plaat.

De eerste luisterbeurten waren wat tegenvallend. Maar wat wil je dan ook, als het enige nummer dat je kent Baby's Callin' Me Home is? Dan kán de rest enkel tegenvallen. Het psychedelische hielp ook niet echt. Ben er niet vies van, maar het moet niet de overhand hebben.

Dat psychedelische gaat op voor het eerste deel. Vond ik in eerste instantie niet veel aan, maar daar is glucklich verandering in gekomen. Nummer 2 en 3 lijken niks toe te voegen als je kijkt naar de tijdsduur, maar passen wel mooi in het plaatje. Een goed begin, ook van Psychedlic B.B kon ik genieten.

Maar het beste is op het tweede deel te vinden. Enorm bluesy! Met als ultiem, ultiem, ultiem hoogtepunt - naast Baby's Callin' Me Home - het slotnummer: Key to the Highway. Briljant. En met Fanny Mae en Steppin' Stone heb je ook nog eens wat uitstekende nummers erbij.

Kortom; sterke plaat, met een uiterst fijne spacey eerste deel en weergaloze bluesy tweede.

Midnight smokers, als de Steve Miller Band - zoals de heren van Opgezwolle ooit rapten.

Miller was geen "believer" maar ging naar de west-coast en haakte in bij de movement omdat hij er mogelijkheden in zag om door te breken. Daardoor is kant A van het olde vinyltje eigenlijk wat de die-hards Hollywood Psych noemen, het refereert er wel aan maar is eigenlijk te soft en te commerciëel opgezet om tot het echte werk gerekend te worden.

Maar dat is natuurlijk puristen geneuzel want goeje muziek is goeje muziek en in z'n genre is de Children Of The Future-suite, zoals er meestal voor het gemak aan gerefereerd wordt, een topper.

Op de B-kant is de band gewoon zichzelf en maakt lekkere aardse, op blues en 50s rhythm & blues gebaseerde muziek. Het enige mindere nummer is voor mij Roll With It, wat maar niet echt los wil komen in mijn oren ( en uitgerekend dat werd destijds op single uitgebracht ..... met het prachtige Sittin' In Circles ( van toen al ex-lid Barry Goldberg ) op de achterkant .... )

Bijdeweg Social, als je Baby's Callin' Me Home zo'n geweldig nummer vind moet je de live versie van de Boz Scaggs Band op de Last Days Of The Fillmore eens opzoeken. Die is echt waanzinnig goed ........

Ja, die ken ik. Op YouTube ging ik opzoek naar de versie die hier staat, maar kon die niet vinden en kwam terecht bij de Filmore versie. Erg goed inderdaad, mix van de A en B kant eigenlijk. Mooie stem heeft Boz Scaggs ook.

17 stemmen

Inmiddels 18 stemmen en daarmee het Miller album waarop het meest gestemd werd tot The Joker. Het toch in bepaalde kringen als klassieker bestempelde Your Saving Grace komt met 7 stemmen als nummer laatst ......... Heel droevig allemaal .....

Dit is één van die bands die écht veel luisteraars hebben in de V.S. en veel minder daar buiten. Daar heb je er wel meer van.. Townes van Zandt, Eagles..

Ligt het aan mij of is het terecht dat ik constateer dat de Steve Miller band te weinig lof krijgt voor zijn albums uit het verleden?

Ik bedoel, waarom is de één legendarisch en de ander niet? Ik geef direct toe, het is terecht hoor dat de eerste albums van Pink floyd, Led zeppelin, Yes en nog een paar van die bekende namen, klassiekers worden genoemd.

Maar waarom zou The Steve Miller band niet in dat rijtje thuis horen? Waarom zou men wel nog steeds teruggrijpen naar The Piper at the gates of dawn en niet naar Children of the future?

Eerlijk gezegd zou ik daar geen muzikale achtergrond voor weten. Steve Miller heeft in het begin van zijn carriére vanaf plaat één (deze) een vijftal gewéldige albums gemaakt die eigenlijk ook zouden moeten vallen onder het predikaat klassieker.

Hij brengt een hele bonte schakering van diverse muzikale stijlen. Weet mooie akoestische nummers te koppelen aan stevige rockers en gitaarpartijen of country-achtige nummers aan psychedelica.

En dat allemaal gebaseerd op prima composities en goede uitvoerenden. Miller zelf is een geweldig gitarist en vocalist.

Ik weet niet waar het aan ligt. Nogmaals, ik vind The Piper at the gates of dawn óók prachtig maar Children of the future draai ik vaker, is gewoon leuker en vind ik eigenlijk misschien daardoor ook wel beter.

Met extra waardering voor de titelsong, In my first mind, Roll with it en Key to the highway.

Verrassend album zeg! Dankzij Mojo-magazine ben ik me wat gaan verdiepen in het vroege werk van Steve Miller. De hits en de laatste twee blues-georiënteerde platen waren me wel bekend en mijn verwachting was dat deze plaat ook bol stond van de blues, maar dat viel nogal mee. Ondanks dat de naam van de band vlak hiervoor nog "Steve Miller blues band" was, val ik bijna achterover van de psychedelica op deze plaat; prachtig! Wat dat betreft past het perfect in het tijdsbeeld en verbaas ik me erover dat niemand me eerder getipt heeft want een muzikale acid-trip op zijn tijd gaat er bij mij wel in .

En ik maar denken dat de Steve Miller band tamelijk oppervlakkig was; ik ga me zeker te weten verdiepen in hun oeuvre, want vooral in de vroege jaren was Steve ongelofelijk productief en als ik bovenstaande reacties en ook Mojo mag geloven klinken die producties zeker niet als haastwerk.

Weer een projecte erbij. Ik moet 475 worden wil ik al mijn albums die in wachtrij staan kunnen horen.

De Steve Miller Blues Band had met Barry Goldberg ( later in Electric Flag ) op toetsen en Curley Cook op gitaar in de frontlinie een andere bezetting en was een echte jam-band. Ik heb ( had ? ) daar nog een ouwe live boot van en kan je vertellen dat die line-up muzikaal van geen kant lijkt op degene waarmee de eerste 2 LPs opgenomen zijn ........

27 augustus a.s. verschijnen de eerste vijf albums van de Steve Miller Band opnieuw, geremastered, opgeschoond en met bonustracks!!!

Children of the future zal worden uitgebreid met de eerste single van de Steve Miller Band ooit, het nummer Sitting in Circles van begin 1968. Helemaal niet onaardig maar nog nooit op cd gezet, ook niet later op compilaties!

Hier wordt een klein gebed verhoord, we zullen platenmaatschappij Edsel van harte danken voor de aandacht die er nu ook aan het prachtige eerste werk van Steve Miller wordt besteed en het is tevens nog redelijk betaalbaar (8 pond bij Amazon per album).

Edsel heeft de afgelopen jaren natuurlijk alles van Fly like an eagle tot en met Wide river uitmuntend opnieuw uitgebracht. Het wachten is dan met name nog op de SMB cd uit 1972 (Recall the beginning) en vooral de oude kraker The Joker (1973) die ook zeer aan een verversing toe is.

Ja ik had het ook gelezen, waar ik vooral blij mee ben is de heruitgave van Your Saving Grace omdat die out of print was en er flinke prijzen voor gevraagd worden. Nu nog een heruitgave van Recall the Beginning...A journey from Eden en deze jongen is helemaal gelukkig.

Hopelijk leidt het opnieuw uitbrengen van die eerste albums (uit de periode 1968-1970) gelijk weer eens tot een terechte herwaardering van zijn werk.

(Rock-)muziek begint inmiddels tijdloos te worden, dat geldt ook zeker voor deze muziek van Steve Miller .
Ben benieuwd of hij er nog (veel) aandacht aan gaat besteden bij zijn komende concerten in Nederland!

Ik ben de treklistingen net langsgelopen: 1 hele bonustrek op 5 albums. Mijn konklusie: Je bent een optimist Hans

Ik heb niet alle albums nagelopen, maar dit is toch wat Amazon bijvoorbeeld bij elke cd schrijft:

Your Saving Grace [Collector's Edition, Extra tracks, Original recording remastered]

Maar goed, als je dan inderdaad de index bekijkt...

Gelukkig is nu wel eindelijk Sitting in circles op cd uit en toegevoegd aan Children of the future!
Geen idee eigenlijk, of Miller veel ouds op de plank zal hebben liggen. Er verschenen zo twee albums per jaar, het kan ook zo maar wezen dat alles dat werd opgenomen ook direkt aan een nieuw album werd toegevoegd...

Zover als ik me kan herinneren ben ik in mijn bootlegtrader-dagen ook nooit wat tegen gekomen uit deze periode, maar je zou toch denken dat er nog wel ergens live opnames moeten liggen.

En inderdaad: eindelijk Sitting In Circles..........

Binnengekregen en het album klinkt zeer fraai maar nog niet zo geweldig als Brave New World.

Het is overigens onvoorstelbaar, dat voor het eerst de single Sittin' in circles, de eerste hit van de Steve Miller Band van begin '68, op cd is gezet. Ook nog eens geremasterd. Het nummer was alleen maar als single uitgebracht. De liefhebbers moesten het tot voor kort beluisteren via een krakkemikkige opname op youtube....

Maar dat is dan nu hersteld! Het is overigens niet het beste nummer dat Steve ooit heeft opgenomen maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het b-kantje Roll with it heeft uiteraard altijd al op Children of the future gestaan.

Zowel kant 1 als kant 2 van de vinylplaat vind ik overrompelend goed. Draai altijd de cd, want ik vind het ondanks het stijlverschil een geheel. Wat een sfeer vooral, en dan niet alleen kant 1. Eigenlijk vind ik alles op dit album even mooi en heb ik geen échte favorieten, of het zou het door Boz Scaggs gezongen Baby's Callin' Me Home moeten zijn. Voor mij een onbetwist hoogtepunt uit de muzikale jaren '60, dit album.

Die harpsichord van Ben Sidran in dat nummer wil nog wel eens fout vallen bij mij maar een geweldig nummer is het. Boz' live uitvoering van The Last Days Of The Fillmore, voor mijn oortjes velen malen beter dan deze studiouitvoering, staat tegenwoordig in prima geremasterde uitvoering als bolustrek op Boz Scaggs & Band.

Echte faves kan ik ook niet aanwijzen trouwens of het zou de sentimentele fave Junior Saw It Happen moeten wezen. Heerlijk nummer om te spelen ook ....... Helaas staat er op de albums van komponeur Jim Pulte ( die dan weer een ouwe band maat van Moon Martin was ) helemaal niks in die ader.

Waanzinnig goede plaat van de Steve Miller Band. Kant 1 en kant 2 van de LP zijn totaal verschillend van aard.

Kant 1 (de "psychedelische" kant) lijkt te starten met het einde van een Jimi Hendrix concert, om dan over te vloeien in het schitterende Children Of The Future. Opletten, want via een mooi van de ene box naar de andere box overlopende drumpartij (de 1e van links naar rechts, de 2e van rechts naar links, stereo in 1968!) gaat het over in 2 korte nummers "Pushed Me To It" en "You Got The Power", beiden klokken minder dan een minuut, kort maar krachtig.
"In My First Mind" is het langste nummer van de plaat (7:35), met een lang instrumentaal intro en met een orgel dat me aan Procol Harum doet denken.
"The Beauty Of Time Is That It's Snowing (Psychedelic B.B.) (verzin het maar) start met een wandeling door de haven, althans je hoort meeuwen, wind, geroezemoes, en na een brul een jazzy piano riedeltje. De storm eindigt weer met een flard Children of the Future, waarmee de plaat, uh sorry de cirkel, rond is. We nemen er nog 1 en draaien 'm nog maar eens, want dit was mooi hoor.

Kant 2 (de "blues" kant) begint met 2 nummers van Boz Scaggs. Baby's Callin'' Me Home is een heel mooi breekbaar lied, akoestisch met gitaar en Klavecimbel. Het tweede nummer "Steppin Stone" is een stomende rocker met heerlijk gitaarspel en een fijne basloop.
Vervolgd wordt er met "Roll With It" en "Junior Saw It Happen", twee heerlijk swingende West Coast Pop/Rock songs.
Afgesloten wordt er dan met lekkere bluesrock in vorm van "Fannie Mae" (fraai mondharmonica spel!) en de slowblues "Key To The Highway"
Al met al een echte parel deze plaat, afijn daar getuigen de eerdere berichten op deze site ook al van. Bij deze bevestigd.

Geert van der Loo

Prachtig verwoord Geert....

Na lange tijd weer eens gedraaid. Kocht deze LP op 3 mei 1978 bij Elpee in Haarlem voor 16,90 gulden. Geweldige plaat, een echte klassieker. Verveelt nooit.

Lekker debuut van Steve Miller en zijn band. Bluesrock op zijn Brits, met wat psychedelische invloeden. De vlam in de pan, de sfeer er lekker in, vlassen maar met die gitaar!

3,5 sterren

Nee hoor, de Steve Miller Band waren een Amerikaanse groep. Kleine vergissing, kan iedereen gebeuren.

Jazeker, heartofsoul, maar het heeft toch wel wat van de Britse bluesrockbands en -artiesten van die tijd, niet? Dat bedoelde ik, maar het kwam inderdaad wat verwarrend over.

Oké, wellicht heb ik niet goed doorgedacht, wetende dat je muziekkenis aanzienlijk is. Echter, ik vind de Steve Miller Band tóch wel, zeker in hun jaren 60-periode behoorlijk Amerikaans klinken, al zou ik niet precies kunnen verduidelijken wat het verschil is tussen bijvoorbeeld aan de ene kant John Mayall of Chicken Shack en bijvoorbeeld Paul Butterfield en deze Steve Miller Band aan de andere kant. En dan heb ik het specifiek over de sixtiesalbums.
Maar ik vind het wel een ondergeschikt punt, al is enige discussie altijd leuk.

In grote trekken zit het ( volgens mijn papillen ) zo:
In de US hebben ze de blues bewust of onbewust al hun hele leven meegekregen en worden de invloeden veel losser ingevoegd in het totaalplaatje. De old school rhythm & blues wordt daarin met hetzelfde gemak meegenomen.
In de UK zijn ze pas veel later in aanraking gekomen met de blues, het zijn bekeerlingen en dus zijn ze in de regel strak in de leer. Als ze al van het rechte pad afdwalen hebben ze eerder de neiging om hun blues-sensibilties te mengen met jazz invloeden.

Ja inderdaad, die Amerikaanse bluesgroepen zaten dichter op de huid van de "oorspronkelijke" blues en daardoor klonk het inderdaad "losser", dat is het woord dat ik zocht. Te kort geslapen, denk ik.
Bedankt, Droombolus.

de Steve Miller band werd in 1967 geformeerd in San Francisco, Californië met Steve Miller als bandleider/frontman. dit debuutalbum werd in 1968 tijdens hun verblijf in Engeland opgenomen in de Olympic Studio, Londen en geproduceerd door de Engelsman Glyn Johns, die later vele albums van grootheden uit de rock wereld (Stones, Beatles, Kinks, Dylan, Eagles, etc.) zou produceren.

op dit album staan 6 originals van Steve Miller (tracks 1 t/m 5 en 8, waarvan 4) "In My First Mind" (co-written met toetsenist Jim Peterman), 2 Boz Scaggs composities "Baby's Calling Me Home" en "Steppin' Stone" en 2 fraaie blues covers "Fanny Mae" (Buster Brown) en het veel gecoverde "Key to the Highway" (Big Bill Broonzy/Charlie Segar), dat ook gecoverd werd op het "Layla" album (1970) van Derek & The Dominos (Eric Clapton). "Junior Saw It Happen" is een nummer van de Amerikaanse singer/songwriter Jim Pulte.

de meer progressieve popliefhebber had destijds dit album in huis. waar ik vroeger weg was van de psychedelica van de eerste 5 nummers in de tijdgeest die toen heerste, kunnen deze nummers niet meer bekoren. in die zin klinken deze nummers nu wat achterhaald, uitgezonderd het korte, akoestische "Pushed
Me To It".

de blueskant daarentegen wil nog steeds beklijven, met name de 2 Boz Scaggs nummers, "Roll With It" met een heerlijk op gitaar solerende Steve Miller en de 2 eerder genoemde blues covers.

weliswaar een fraai tijdsbeeld, maar inmiddels met het verstrijken van de jaren is "Children of the Future" toch minder mijn "cup of tea".

mijn persoonlijke favoriet van de man is/blijft het album "Recall the Beginning..A Journey from Eden (1972).

Steve Miller: guitar, vocals, harmonica
Boz Scaggs: guitar, vocals
Lonnie Turner: bass guitar
Jim Peterman: hammond organ
Tim Davis: drums
Ben Sidran: harpsichord (track 6)