Scorpions - Virgin Killer (1976)

Met Pictured Life neemt het album een stevige start. Inmiddels een goede gewoonte, openen met een stampende rocker. De eerste helft van het album is nagenoeg perfect, ook het titelnummer geschreven door Roth. Pas als hij op de b-kant ook nog zijn stem moet laten horen gaat het jammer genoeg redelijk mis.

84/100

Kronos, die hoes??? Zou voor mij reden zijn om die plaat niet te draaien.

Ik lees een beetje rond op internet over deze plaat, en de teksten op de plaat zouden eea wel verklaren. De band verschuild zich tevens achter jeugdige onwetendheid, en dat het een idee van de platen maatschappij was. Dat zal allemaal wel, dit meisje is 10 jaar oud, en poseert in een pose die ik niet wil zien van een meisje van 10. mag hier alsjeblieft de alternatieve cover bij gepost worden ik vind dit echt te ver gaan.

Mijn CD heeft gelukkig een alternatieve hoes met de band. Ben het er wel mee eens dat de afbeelding op deze site aangepast mag worden. Smakeloze hoes, dit.

heb een verzoek ingediend met de alternatieve cover

Jammer genoeg stemmen we op deze site niet op de hoesafbeeldingen, maar op de muziek.

Goed punt. Ik trek mijn eerste reactie in en haal mijn rating op basis van de hoes weg.

Net deze plaat kort beluisterd. Niet mijn ding. Voorspelbare metal/rock. Niet noemenswaardig. Half sterretje.

Een plaat van 35 minuten in 3 minuten beluisterd? Knap. Moet je me toch eens leren. Scheelt me een hoop tijd

Bij De Site > Gebruikers > Wat draai je nu? #13:

Heel bijzonder: op de grote beurs in Utrecht hing dit album, collector's item, maar was de hoes van dit album dezent afgedekt. De oplage daarvan was erg klein (2000 stuks oid). Hier pleegt men zoveel mogelijk de hoes van de eerste editie te gebruiken. Zie ook Skids - Days in Europa (1979) -elders is die hoes vervangen door een andere.

Het model is overigens een nichtje van een van de leden (of de producent). Overigens gaven de Scorpions in een interview (YouTube? - misschien wel via de site van die grote platenbeurs) aan een dergelijke hoes nu ook niet meer te zullen maken

Berichten verwijderd. De keuze om de originele hoes alsnog te vervangen is gemaakt door Jordy, dus waar je je ook bevindt in het debat, veel is er niet aan te doen en verder discussiëren heeft geen zin. Graag weer op de muziek focussen aub

in de OOR popencyclopedie van 1998 staat dat de Scorpions een 'hard werkende band' is. Dat zal ongetwijfeld waar zijn, toch is dit album niet echt mijn ding.

Leuk om te weten (?) dat het album aanwezig is in de jaarlijst OOR 1977 (en niet 1976, waarschijnlijk omdat het album pas in oktober 1976 verschenen is). Hardrockfan Kees Baars had het op nr. 15 in zijn lijstje staan. Goed voor 6 punten en een gedeelde 51e plek.

Veel discussie over de controversiële hoes en te weinig over de muziek. Virgin Killer is namelijk het album waarop de band de laatste stukjes krautrock/psychedelica loslaat en zich volledig op hardrock focust. Dit levert een aantal fantastische tracks in de vorm van het lekker hakkende Pictured Life of het hartstochtelijke In Your Park. Backstage Queen en Virgin Killer laten Meine klinken als de voorloper van Axl Rose en zijn lekker stevig.

Jammer inderdaad dat Roth ook nog steeds meende te moeten zingen, aangezien zijn stem hier op weinig trekt. Hell Cat en Polar Nights vind ik hierdoor ondanks puik gitaarwerk veel te jolige track geworden, gelukkig dat daar met Crying Days en het toch nog een beetje psychedelische Yellow Raven nog wat tegenwicht wordt geboden. Zonder Roth's zangbijdragen een topalbum, nu gewoon een erg goed album met wat flaws.

Voorlopige tussenstand:
1. In Trance
2. Virgin Killer
3. Lonesome Crow
4. Fly To The Rainbow

Weer een stuk harder en daardoor helaas niet beter. Het is goed dat Scorpions doorontwikkelt. Ook aan In Trance viel wel wat te verbeteren, maar dit gaat niet de goede kant op. De muziek is soms gewoon echt te schreeuwerig. De titeltrack vind ik tamelijk afgrijselijk. Meine staat daar gewoon zijn stembanden kapot te schreeuwen. De muziek is verder wel erg direct. Er zijn voldoende goede ideeën te vinden hier, waardoor het geheel best te genieten is, maar ik mis toch wel erg de psychedelische passages. Het is weer wat wisselvalliger geworden. Ik stoor me weer iets meer aan de stem van Roth. Soms is het weer wat jolig.

Overigens weinig moeite hier met de originele hoes. Wat maken sommige mensen zich ook druk zeg.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Fly To The Rainbow
3. Lonesome Crow
4. Virgin Killer

Dat was nog iets later.

In 1981, after a world tour and during the recording of the Blackout album, Meine lost his voice to the extent that he couldn't even speak properly. Meine was advised by his doctor to consider another profession because of his voice problems. However, Scorpions stuck together, and, after therapy and two vocal cord surgeries, Meine's voice recovered. wiki

Ah de hoes! De meid met de crack in haar crack, de hoes en de discusssies allover the bleeding Internet. Heb hem een paar geleden zien staan tweedehands in een winkel, had ik 'm maar gekocht, is en blijft toch HET origineel. Maar ik had andere keuzes en beperkt geld. Dat laatste GELDt nog steeds. Heb er niet zoveel moeite mee.

Mijn eerste Scorpions plaat die ik ooit hoorde, bij mijn broer op de kamer die toen al flink in de Hard Rock zat. Ik niet. Ik luisterde naar Racey, The Rubettes en Lee Towers. Maar hey, ik vond het wat interessant.
Is denk ik ook mijn favoriet gebleven, de 1ste nummers knallen gigantisch, gevolgd door de bloedmooie ballad in Your Park en haar engelachtige back-up vocalen. Waarna het rockfeest doorgaat met het swingende Backstage Queen en het ruige titelnummer. Bijna Thrashy. Met een rauwe Klaus, voor de verandering.
Daarna het net zo vuige maar bluesy Hell-Cat met Uli op zang. Wat altijd even wennen is als je de doorgaans fluwelen stem van Klaus kent en dan de onmachtige stem van Uli hoort. Maar je raakt er aan gewend en mijn geval zelfs, je leert het waarderen. Überhaupt is de B-kant een Roth-fest, qua gitaar dan onder met het wonderschone Yellow Raven... de outro riff is bloed-heavy en log, heerlijk. Klaus zingt daar één van zijn mooiste beheerste partijen. Wat een afsluiting. Daarvoor heb je nog in de typische Scorpions 70'er jaren stijl Crying Days en het door Roth gezongen Polar Nights. De laatste met een Hendrix verering en een zalige baspartij.
Een bijzonder diverse plaat met twee volkomen verschillende gezichten als het gaat om de voor en achterkant van het vinyl. Ik mis die jaren wel, wat was het een geïnspireerde band. Toen.