Skids - Days in Europa (1979)

Vanwege toch al vermeende nazistische sympahieën werd deze hoes (Gothische letters, huldiging van de held) in Engeland al snel ingetrokken en vervangen door een andere - jaren 30 achtige; daarop is deze oorspronkelijke hoes, samen met die van de eerste (Scared too Dance) als schilderijtje op de achtergrond weergegeven. Op V2 is de volgorde anders en is track 4 ("Pros and Cons") vervallen en vervangen door "Masquerade). Grappig op deze is rechtsonder de gewijzigde versie van deze lp te zien.

Power-prunk/rock met een pro-nationalistisch tintje en een macho-tint: verheerlijking van het atletendom. Richard Jobson was een verdienstelijk atleet en was gefascineerd door WO1 en Wo2. Verdienstelijk album - met name tracks 1, 2, 3, 6, 8 en 9.

Zeker niet slecht bij momenten, maar wel nogal een wisselvallige plaat imo.

't Begint allemaal heel erg sterk met Animation en Charade die wat mij betreft, samen met nr. 6 (=het beste nummer!), tot de drie topnummers van deze plaat behoren.

Maar tijdens Dulce et Decorum Est en Pros And Cons wordt dit niveau plots helemaal niet meer gehaald en als eerste dieptepunt krijgen we dan Home of the Saved waarvan mijn tenen gaan krullen.

Working for the Yankee Dollar (nr. 6) is ineens zoals gezegd weer top en ook The Olympian, Thanatos en A Day in Europa zijn wel heel goed, met een speciale vermelding voor The Olympian. Maar de plaat had beter kunnen eindigen bij 9, want Peaceful Times (met stemmen achterstevoren afgespeeld) is een waar gedrocht.

--> Al bij al toch een 3,5* ; ik onthoud - in volgorde - tracks 6, 2, 1, 7, 9 en 8.
Maar eigenlijk is de beste track van de plaat (bonustracks incluis) Masquerade!

PS: Die intro van Charade doet mij wel héél erg denken aan Enola Gay van OMD (1980). Zou het...? Toeval of niet?

Iets minder sterk dan zowel zijn voorganger als opvolger maar teleurstellen doet Days in Europe zeker niet,al is het inderdaad wel allemaal wat wisselvalliger.
Toch bevat deze tweede van de Skids genoeg momenten om hier uiteindelijk het predicaat goed op te plakken.De eerste twee songs zijn al meteen prima te noemen waarbij de Charade-Enola gay connectie me ook al direct opviel.Daarna blijft de band lekker door rocken maar zakt het niveau wel zo nu en dan.
De uitstekende single Masquerade ontbreekt bij mij helaas (mijn exemplaar is onderdeel van de box the Virgin years,waar het nummer overigens wel bij zit) maar met sterke bonus nummers als Out of Town,Vanguard's Crusade en de cover All the young dudes weet de Skids ook in het tweede gedeelte te overtuigen.En dat heb ik het absolute hoogtepunt van het album Working for the Yankee Dollar nog geeneens genoemd.
Goede plaat derhalve met een krachtige combinatie van punk en rock en een net nog gezonde dosis Schots nationalisme.
Hun onlangs uitgebrachte comeback album Burning cities,uiteraard zonder Stuart Adamson is trouwens ook helemaal niet verkeerd.

Uit september 1979, nadat de Skids in maart dat jaar debuteerden. Vaak is zo'n snelle opvolger wat minder omdat nummers die het debuut niet haalden, daarop verschijnen.
Nu houd ik wel van pittige gitaarwave, maar vooral de eerste helft van Days in Europa (suggestieve titel én hoes) is te mager. Eigenlijk is alleen Charade een lekker nummer. Kant 2 sprint evenwel sterk uit de blokken, als er vaker lekkere melodieën en dito grooves zijn te horen: Working for the Yankee Dollar, The Olympian én het stevigste nummer Thanatos zijn aangenaam, waarna met twee mindere nummers wordt afgesloten.
De consequent omgekeerd afgespeelde drums in slotnummer Peaceful Times verknoeien een op zich aardig nummer, zeker met de dikke vijf minuten die het duurt - al is het nummer geinig in elkaar geknutseld.

In oktober '79 haalde Charade als single in de Britse hitlijst #31, gevolgd door Working for the Yankee Dollar dat langer in de hitparade stond en hoger piekte: in januari '80 op #20. De elpee haalde in het laatste weekend van oktober meteen bij binnenkomst zijn hoogste positie, te weten #32.
Dank aan Mjuman voor zijn bericht uit 2008. De gekuiste hoes waarover hij schrijft is op Discogs te zien. Gaf ik het debuut een 8, hier past een magere 7.

Mijn reis langs de albums van mijn streaming afspeellijsten met new wave kwam van U2's debuut Three, eveneens uit september 1979. Volgende station: de Californische powerpop van 20/20, verschenen op 1 oktober dat jaar.