Rory Gallagher - Notes from San Francisco (2011)

Er werd her en der beweerd dat dit album het Mekka voor de fans zou zijn.
En ik moet zeggen, daar zouden ze best wel eens gelijk in kunnen hebben!
Het is een fantastische plaat geworden waar de energie en speelplezier van af druipt!







Een dikke aanrader!!

Hoop dat live gedeelte een herhaling van Stage Struck is wat een waanzinnige live lp was dat

ook netjes besteld

Heb deze ook besteld. Via cdwow, dus waarschijnlijk duurt het wel ff. Neem me voor om hem niet via internet oid te luisteren. Heb de luxe uitgave besteld. Bij ontvangst stuur ik vrouw en kids weg, dop een pilsje, doe de koptelefoon in en doe net alsof Rory nog onder ons is en een nieuwe plaat heeft uitgebracht....

Ja Metal-D78 helemaal mee eens en ook ik heb deze bij CDWow besteld ff geduld bewaren

Klinkt goed, jullie verhalen! Toch ook maar eens aan beginnen, gezien mijn over het algemeen goede ervaringen met live-platen van Rory (Irish Tour, Europe, BBC en Stage Struck).

Goed..... Prima plaat. Niet helemaal nieuw allemaal...

Rue The Day: Stond al op de remaster van Callin Card evenals B-Girl al heet die daar Public Enemy.
Wheels Within Wheels stond al op de gelijknamige verzamelaar van niet eerder uitgebracht werk. Al is de alternatieve versie van dit nummer die ook op deze plaat staat wel erg goed.

De overige nummers verschenen voornamelijk in trio-bezetting met een iets rockerige benadering op Photo Finish.

Persuasion.....ken ik ergens van, wie helpt me? Lekker nummer, met subtiel brass geluid op de achtergrond!

Cut A Dash & Out On The Tiles zijn ok, maar niet wereldschokkend.

Mijn voorlopige conclusie: dit is zijn geld dubbel en dwars waard. Niet alleen voor Rory fans.

CD2 is een prima live optreden, maar zo heeft de beste man er meerdere op de mensheid losgelaten. Als je Stage Struck hebt is deze overbodig, al doet dat niets af aan de kwaliteit.

Er komt wel erg veel postuum materiaal uit. Zo te zien is deze wel de moeite waard, maar eigenlijk grijp ik toch altijd terug naar Irish Tour. Live in Europe draai ik zelfs al bijna nooit.

Heb je de remaster van Deuce? Daar staat ie op als bonustrack.

Erg mooie opnames trouwens, en de uitgave is ook prachtig. Boekje met essays, handgeschreven songteksten, en, om de een of andere duistere reden, ansichtkaarten.


Irish Tour blijft natuurlijk een van de hoogtepunten, maar ik luister net zo lief naar Stage Struck, de BBC Sessions of een Rockpalast bootleg. Daarnaast is het akoestische Wheels within Wheels ook schitterend.

Ja, die heb ik ! Dom van me. Hij staat er inderdaad op! mystery solved ....;)

Rory had gelijk dat hij dit studio album niet wilde uitbrengen. Alle 5 de nummers die we van het later te verschijnen Photo-finish kennen klinken op deze plaat veel minder (met als dieptepunt Fuel to the Fire). De overige nummers zijn al eerder op andere platen als bonus tracks gebruikt en voegen dus ook weinig toe.
Ik vind dit een (gelukkig mislukte) poging om Rory de AOR wereld in te loodsen. Een 'fatter sound' volgens de engineer, misschien mooi voor de Amerikaanse FM zenders maar niet voor mij.

Na de tegenvallende 1e cd begon ik toch wel met enige verwachting aan de live cd. En ja hoor hier kwamen mijn verwachtingen meer dan uit. Een prachtige live-plaat met een heel helder geluid waardoor hij voor mij veel beter is dan Stage Struck waar ik het geluid erg dof vind klinken.

Een hele krappe 3* voor het (overbodige) studio album en bijna de volle mep voor het live album zijn dus 4* gemiddeld

Totaal niets mis met dit album. Dat geldt voor de studio cd en de live cd. Had veel nummers niet ( ook niet als bonustrack op de reguliere albuns), dus voor mij een aanwinst.

Op cd 1 een paar andere uitvoeringen van sommige nummers die ook op de reguliete albums kwamen. Die zijn soms iets dikker geproduveerd en anders gemixt, zoals al eerder vermeld, maar dat niets af aan de kwaliteit van de nummers.
En de live cd is gigantisch. Rory op zijn best.

Rory Gallagher diene men bij voorkeur onversneden te consumeren. Dat wil zeggen live en zonder opsmuk. Weliswaar zijn de studio-albums van Rory stuk voor stuk meer dan goed te verteren, maar zij vergen niettemin van de luisteraar dat hij/zij concessies doet aan het ultieme Rory-luistergenot. Als zo'n studio-album niet geheel vrij is van opsmuk, zoals het studiodeel van Notes from SF, dan moet de luisteraar zelfs een tweede concessie doen. Het live-deel moet dan wel van exceptionele energieke schoonheid zijn om de hoge scores op MuMe te rechtvaardigen. Van exceptionele energieke schoonheid is het zeker, maar niet exceptioneel schoner dan de overige live-albums van vriend Rory en zeker niet exceptioneel schoner dan Irish tour. Afijn, scores tussen de 3,5 en de 4 zijn niet mogelijk. Dus moeten we afronden en zoals we nog weten van de school ronde men waarden boven de 3,5 af op een 4.

Toen ik deze hoes zag moest ik gelijk denken aan Fallen in Frisco van Neil Young and Crazy Horse, ik dacht even dat dit dezelfde hoes had maar toen ik hem erbij pakte zag ik toch het verschil....ik had de hoes jaren niet bekeken ....

Ik hou van popbiografieën, al vallen die een enkele keer tegen. Eén van die tegenvallers is 'Rory Gallagher: His Life and Times' (2012) van Marcus Connaughton. Te vaak heeft hij verzuimd om betrokkenen te interviewen, zoals over het waarom van Gallagher in december 1977 in San Francisco. Ontevreden over de opnamen en nummers hield deze de uitgave van een vers opgenomen album tegen en trok naar Duitsland. In de studio van de Scorpions/Dieter Derks nam hij Photo Finish op, waarbij hij terugkeerde naar de bezetting van een powertrio.
Nu zat ik het boek, na het jaren in de kast te hebben gelaten, weer eens door te bladeren. Dan vallen wél de vele fraaie foto's op en ik krijg zowaar zin het een tweede keer te lezen, zij het met minder hooggespannen verwachtingen. De vraag over wat er gebeurde, die blijft. Ook in het cd-boekje geen achtergrondverhaal, wél de handgeschreven teksten, akkoorden en andere aantekeningen van de meester: fraai!

Dan resteert de muziek. Notes from San Francisco is het laatste album dat hij opnam met die ijzersterke viermansbezetting, bovendien transparant vastgelegd door producer Elliot Mazer in His Master's Wheels Studio in San Francisco. Alweer hoor ik sterke composities, gespeeld door een groep, volledig in dienst van de snarenvirtuoos met zijn emotioneel geladen stem: pianist Lou Martin, die al de nodige jaren het spel van de meestergitarist aanvulde met eerlijk spel, bassist Gerry McAvoy en drummer Rod de'Ath als betrouwbare ruggengraat - ik ken ze van eerdere (live)albums waar het steeds weer intens genieten was. Dat geldt ook hier.
Was Gallagher ontevreden over gastviolist Joe O'Donnell die Mississippi Sheiks verrijkt? Of vond hij de saxofoonpartijen van Martin Fiero op Rue the Day en Brute Force & Ignorance niks? Ik vind dit soort extraatjes in de arrangementen heerlijk.
De studio-cd (editie 2018) kent bovendien drie bonustracks: een tweede, eveneens fraaie versie van Wheels within Wheels, nu met een lome shuffle, gevolgd door Cut a Dash dat met zijn groove en snelle drumspel enigszins aan het vroege Thin Lizzy doet denken en het uptempo Out on the Tiles. Het blijft mooi.

Waarom toch Gallaghers moeite? Ik vermoed dat het perfectionistische en rusteloze gevoelsmens intuïtief toe was aan een soberder, ruigere aanpak. De kant van hardrock op.

Die klinkt op cd2, twee jaar later live opgenomen, december 1979 in The Old Waldorf in hetzelfde San Francisco. McAvoy was gebleven, nieuw was drummer Ted McKenna, die zich in 1978 bij de Ieren aansloot. Dit is de fase waarmee ik rond '81 kennismaakte via livealbum Stage Struck. Ook in deze bezetting vlogen de vonken en zweetdruppels van het podium, in een pakkende liveset resulterend. Qua set geen kopie van dat fameuze album en het geluid is wat transparanter dan daar, zeker wat betreft gitaar. Nét anders genieten, zoals van het gewijzigde intro van Tattoo'd Lady.

Alsnog in 2011 verschenen, is dit het laatste studioalbum dat tot dusver van de in 1995 overleden Gallagher verscheen. Stiekem hoop ik dat er toch nog meer studiowerk op de plank ligt, maar die kans is gezien de jarenlange stilte na 2011 bijzonder klein...