MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Rory Gallagher - Notes from San Francisco (2011)

mijn stem
4,08 (30)
30 stemmen

Ierland
Blues / Rock
Label: Eagle

  1. Rue the Day (4:26)

    met Martin Fierro

  2. Persuasion (4:45)
  3. B Girl (4:42)
  4. Mississippi Sheiks (5:56)

    met Joe O'Donnell

  5. Wheels Within Wheels (3:40)
  6. Overnight Bag (4:46)
  7. Cruise On Out (5:19)
  8. Brute Force & Ignorance (5:45)

    met Martin Fierro

  9. Fuel to the Fire (5:43)
  10. Wheels Within Wheels [Alternate Version] * (3:55)
  11. Cut a Dash * (3:49)
  12. Out on the Tiles * (4:22)
  13. Follow Me [Live] (6:25)
  14. Shinkicker [Live] (3:43)
  15. Off the Handle [Live] (7:01)
  16. Bought and Sold [Live] (4:43)
  17. I'm Leavin' [Live] (4:35)
  18. Tattoo'd Lady [Live] (6:50)
  19. Do You Read Me [Live] (6:11)
  20. Country Mile [Live] (3:51)
  21. Calling Card [Live] (5:51)
  22. Shadow Play [Live] (5:11)
  23. Bullfrog Blues [Live] (5:38)
  24. Sea Cruise [Live] (3:39)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 1:48:40 (2:00:46)
zoeken in:
avatar van Lying Mouth
4,0
Rory had gelijk dat hij dit studio album niet wilde uitbrengen. Alle 5 de nummers die we van het later te verschijnen Photo-finish kennen klinken op deze plaat veel minder (met als dieptepunt Fuel to the Fire). De overige nummers zijn al eerder op andere platen als bonus tracks gebruikt en voegen dus ook weinig toe.
Ik vind dit een (gelukkig mislukte) poging om Rory de AOR wereld in te loodsen. Een 'fatter sound' volgens de engineer, misschien mooi voor de Amerikaanse FM zenders maar niet voor mij.

Na de tegenvallende 1e cd begon ik toch wel met enige verwachting aan de live cd. En ja hoor hier kwamen mijn verwachtingen meer dan uit. Een prachtige live-plaat met een heel helder geluid waardoor hij voor mij veel beter is dan Stage Struck waar ik het geluid erg dof vind klinken.

Een hele krappe 3* voor het (overbodige) studio album en bijna de volle mep voor het live album zijn dus 4* gemiddeld

avatar van RonaldjK
4,5
Ik hou van popbiografieën, al vallen die een enkele keer tegen. Eén van die tegenvallers is 'Rory Gallagher: His Life and Times' (2012) van Marcus Connaughton. Te vaak heeft hij verzuimd om betrokkenen te interviewen, zoals over het waarom van Gallagher in december 1977 in San Francisco. Ontevreden over de opnamen en nummers hield deze de uitgave van een vers opgenomen album tegen en trok naar Duitsland. In de studio van de Scorpions/Dieter Derks nam hij Photo Finish op, waarbij hij terugkeerde naar de bezetting van een powertrio.
Nu zat ik het boek, na het jaren in de kast te hebben gelaten, weer eens door te bladeren. Dan vallen wél de vele fraaie foto's op en ik krijg zowaar zin het een tweede keer te lezen, zij het met minder hooggespannen verwachtingen. De vraag over wat er gebeurde, die blijft. Ook in het cd-boekje geen achtergrondverhaal, wél de handgeschreven teksten, akkoorden en andere aantekeningen van de meester: fraai!

Dan resteert de muziek. Notes from San Francisco is het laatste album dat hij opnam met die ijzersterke viermansbezetting, bovendien transparant vastgelegd door producer Elliot Mazer in His Master's Wheels Studio in San Francisco. Alweer hoor ik sterke composities, gespeeld door een groep, volledig in dienst van de snarenvirtuoos met zijn emotioneel geladen stem: pianist Lou Martin, die al de nodige jaren het spel van de meestergitarist aanvulde met eerlijk spel, bassist Gerry McAvoy en drummer Rod de'Ath als betrouwbare ruggengraat - ik ken ze van eerdere (live)albums waar het steeds weer intens genieten was. Dat geldt ook hier.
Was Gallagher ontevreden over gastviolist Joe O'Donnell die Mississippi Sheiks verrijkt? Of vond hij de saxofoonpartijen van Martin Fiero op Rue the Day en Brute Force & Ignorance niks? Ik vind dit soort extraatjes in de arrangementen heerlijk.
De studio-cd (editie 2018) kent bovendien drie bonustracks: een tweede, eveneens fraaie versie van Wheels within Wheels, nu met een lome shuffle, gevolgd door Cut a Dash dat met zijn groove en snelle drumspel enigszins aan het vroege Thin Lizzy doet denken en het uptempo Out on the Tiles. Het blijft mooi.

Waarom toch Gallaghers moeite? Ik vermoed dat het perfectionistische en rusteloze gevoelsmens intuïtief toe was aan een soberder, ruigere aanpak. De kant van hardrock op.

Die klinkt op cd2, twee jaar later live opgenomen, december 1979 in The Old Waldorf in hetzelfde San Francisco. McAvoy was gebleven, nieuw was drummer Ted McKenna, die zich in 1978 bij de Ieren aansloot. Dit is de fase waarmee ik rond '81 kennismaakte via livealbum Stage Struck. Ook in deze bezetting vlogen de vonken en zweetdruppels van het podium, in een pakkende liveset resulterend. Qua set geen kopie van dat fameuze album en het geluid is wat transparanter dan daar, zeker wat betreft gitaar. Nét anders genieten, zoals van het gewijzigde intro van Tattoo'd Lady.

Alsnog in 2011 verschenen, is dit het laatste studioalbum dat tot dusver van de in 1995 overleden Gallagher verscheen. Stiekem hoop ik dat er toch nog meer studiowerk op de plank ligt, maar die kans is gezien de jarenlange stilte na 2011 bijzonder klein...

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 04:48 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 04:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.