The Steve Miller Band - Book of Dreams (1977)

Minder gegeerde of bekende cd dan zijn voorganger Fly like an Eagle, maar daarom niet minder goed.
Aan hits ontbrak het hier niet;
Jet Airliner, Swingtown en Jungle Love waren grote hits en terecht.
Rest van het album is ook geweldig.
Deze rockgigant wist gewoon hoe je lekkere muziek maakte.
Wordt helaas nog weinig op de Vlaamse radio gedraaid en is die man nog wel actief ????
Respect voor zoveel klasse ! 4.5 sterren **** 1/2

EVANSHEWSON, het valt me iedere keer weer op dat wij dezelfde (goede) smaak hebben.
Ook ik vind, dit album (in al z'n eenvoud) klasse.

Patrick je moet zelf hier maar ven kijken wat meneer Miller tegenwoordig wel of niet doet.
Ik kan de site hier op het werk niet openen.
Niet de goede software of zo.
Check this:
http://www.stevemillerband....

Overigens is het een blijvende ergernis en eigenlijk een groot schandaal dat de mooiste plaat van Miller: "Recall the Beginning/ A Journey from Eden" nooit op cd is uitgebracht.
Er bestaan on-line petties voor, maar het heeft niet mogen baten tot dusver.

Probeer eens een draaitafel

Ik heb hem gelukkig op lp, maar daar ben ik een "beetje zuinig"op, ik zou graag de cd hebben voor het dagelijkse huis, tuin en keuken werk.

Beste Oldfart en lebowski,

Geef ff je email adres of zoiets en ik stuur je de Recall the beginning digitaal toe. Heb 'm zelf op CD gezet van plaat en vriendje heeft de tikken eruit gehaald. Dus. Laat maar weten

Dit is mijn eerste kennismaking met een LP van Steve Miller Band. Verder dan Abracadabra en The joker ging mijn kennis van hen niet. En ik ben blij dat ik dit (gedeeltelijk) heb kunnen rechtzetten.

Ik hoor: dansbare rock om de eerste lentezon te begeleiden en zoete ballads zonder te verstropen. In de toekomst méér SMB in huis!

4*

Hoewel tegelijkertijd opgenomen, vind ik uiteindelijk, zo'n beetje 32 en 33 jaar na het verschijnen van beide cd's, Fly like an eagle toch duidelijk met kop en schouders boven Book of dreams uitsteken.

Waarom.

Fly like an eagle heeft eigenlijk alleen maar goede nummers, Book of dreams heeft juist een aantal draken die ik niet als des-Millers zou willen bestempelen.

De (veel te veel) nummers die ik allemaal wegskip op Book of dreams zijn van oudsher The Stake en True fine love. Later vielen ook de singles Swingtown en Jungle love door de mand. Als geheel is daarom Book of dreams minder dan Fly like an eagle.

Wel hierop toch vier belangrijk te vermelden Miller nummers met wél een lange houdbaarheidsdatum: Wintertime, Wish upon a star, My own space en de beste song: Sacrafice.

Je kunt van beide cd's overigens wel een heerlijke, echt prima compilatie maken, doet het altijd goed in de zomer.

Loepzuiver, dat valt niet te ontkennen.

Miller's volgende versie van Book of dreams. Er wordt natuurlijk een moment bereikt dat ik mij geen overtreffende trap van uiterst transparante oude rockmuziek inzake Miller cd's kan voorstellen. Die grens is nu dan gehaald. Ik bedoel: een analoge cd, een 'normaal' geremasterde versie, de volgende generatie remaster én een andere platenmaatschappij.

Een beter geluid is niet meer mogelijk, dus dit is echt mijn laatste exemplaar van Book of dreams, Steve.

Alles vanaf Fly like an eagle tot en met Wide river is prachtig opnieuw uitgegeven, eerlijk is eerlijk. Maar graag ook wat aandacht als het even kan voor de analoge albums vanaf The Joker en ouder. Die geluidskwaliteit kan nog behoorlijk omhoog, als understatement. Oudjes als Number 5 en Brave new world snakken naar restauratie en een goede opknapbeurt.

Book of dreams zou dan als prima voorbeeld kunnen dienen.

Ik herinner me (of meen me te herinneren) dat Muziekkrant Oor (na hun enthousiasme voor Fly like an eagle) deze plaat indertijd een meesterwerk noemde – niet in de zin van een fantastische plaat, maar als het werk van een meester, die vanwege zijn vakmanschap geen slechte plaat "kan" afleveren maar hier echter toch niet het niveau van z'n vorige plaat haalt. Dat laatste kan ik er echter niet aan afhoren, want er staan hier voldoende hoogtepunten op en bovendien geen skipmomenten (zelfs dat orgeltje op het slotnummer kan ik hebben). Persoonlijke favorieten: Jet airliner, Winter time en Sacrifice. (Overigens weet ik wel dat deze plaat altijd in de schaduw van Fly like an eagle heeft gestaan, maar toch vind ik het onbegrijpelijk dat ik hier pas de achtste schrijver ben.)
 

Het verbaasd mij dat dit album zo weinig stemmen heeft. Het gemiddelde verbaasd mij echter niets. Ik vind dit niet meer en niet minder dan een goed pop/rock album uit de seventees. In 2008 kocht ik deze op vinyl bij het kringloopmagazijn waar ik nog steeds werk. Zeker is deze plaat na het beluisteren van de A-kant het waard om om te draaien naar kant B, want daarop staat ook een van de mooiste nummers, 'Sacrifice'. 'Threshold/Jet Airliner' is voor mij het mooiste nummer op dit album, maar omdat deze in nummer 1 en 2 zijn opgesplitst, vink ik ze allebei maar aan.

Idd maar weinig stemmen. Een van de eerste albums die ik destijds heb gekocht. Heb 'm gelukkig nog steeds en mag er graag naar luisteren. Steve Miller had in die jaren toch wel een behoorlijke status. Book of Dreams markeert met veel albums uit diezelfde periode toch wel het ontstaan van mijn liefde voor 'goeie' muziek. Dat is natuurlijk zo subjectief als het maar zijn kan...maar toch.

Erg fijne luisterplaat. Niet zo baanbrekend als "Fly Like an Eagle", maar zeker een kwalitatief goed album.

Zeer prima album.
Ondanks dat ze uit Milwaukee komen voel je de zeebriesjes op je afkomen.
Een hedendaagse afstammeling van dit album zou Jonathan Wilson kunnen zijn.
Top!

Sacrifice is me potdorie een lekker nummertje zeg!

Vind ik ook, maar Threshold/Jet Airliner en The Stake mogen er wat mij betreft ook zeker zijn.

En wat dachten jullie van Wintertime en Jungle love ?...ook niet de minste op dit album

Reken Babes in the wood dan ook maar tot de betere nummers.

Anders dan van de singles ken ik de Steve Miller Band nauwelijks. Nu ik dit album hoor vind ik de single Jet Airliner bij lange na niet het sterkste nummer op dit album. Misschien te vaak gehoord?
Een aangename verrassing dus dit album. Het staat niet voor niets samen met Steely Dan 14e in het jaarlijstje 1977 van Oor.
Ga ik zeker vaker opzetten,

Dit is nog een uitstekend album van Steve Miller het is wel al wat minder dan Fly Like An Eagle maar wat er hierna allemaal nog uitkomt vind ik niet veel meer aan.

Toevallig vanmorgen even achter elkaar geluisterd sinds lange tijd en dat vind ik ook

Ik had deze vroeger op een cassettebandje. Allebei dus, met op de ene kant Fly like an eagle en op de andere kant Book of Dreams. Je zou ze kunnen beschouwen als zusterplaten, want ze klinken geluidstechnisch en qua opbouw ongeveer hetzelfde. Het schijnt dat Miller ze ook ongeveer tegelijkertijd heeft opgenomen en heeft aangeboden aan de platenfirma, die ze - op zijn advies overigens - dus vervolgens een jaar na elkaar uitbracht. Het leidde er tevens toe dat Miller enkele jaren later gelijktijdig met zowel Circle of love als Abracadabra op de proppen kwam en daarbij een astronomisch voorschot bedong.

De veronderstelling dat Book of Dreams restmateriaal zou bevatten van de Fly like an eagle-sessies - niet dat ik die theorie ooit gehoord heb, overigens - snijdt geen hout. Beide albums bevatten prima muziek, waarbij de uitschieters niet zijn voorbehouden aan de singles. Ik vind Book of Dreams ook niet minder dan zijn voorganger, vrijwel gelijkwaardig eigenlijk. Het enige dat je dit album zou kunnen aanrekenen is dat het min of meer een herhaling is van FLAE, waardoor de verrassing er een beetje af is.

Miller houdt het op dit album - net als op de voorganger trouwens - simpeler en overzichtelijker dan op voorgaand plaatwerk. De composities zijn meer rechttoe-rechtaan en bieden weinig verrassingen - en dat bezorgde hem waarschijnlijk ook het miljoenensucces dat hem met beide albums ten deel viel.
Toch vind ik het hele mooie muziek. Luister maar eens goed naar zo'n ogenschijnlijk eenvoudig instrumentaaltje als Babes in the wood. En een nummer als Swingtown is in de basis supersimpel, maar krijgt meerwaarde door de fraaie opbouw, de instrumentatie en de productie, inclusief die windhoosgeluiden aan het eind. Mooi open geluid ook. Zo hoort een pop-album te klinken naar mijn idee.

Ooit kocht ik als tiener eerst de single van Jet Airliner en het is me altijd bijgebleven dat daar als componist de naam van ene Paul Pena stond vermeld, en niet, zoals bij vrijwel alle anders SMB-nummers, Steve Miller zelf, al dan niet met kompanen.
Ik ben er pas jaren later - lees: in het internettijdperk - achter gekomen dat Jet Airliner daadwerkelijk een cover was. De onbekend gebleven Amerikaanse zanger/gitarist Paul Pena nam zijn compositie enkele jaren eerder op, maar vanwege problemen met zijn platenmaatschappij werd het album destijds nooit uitgebracht. Dat gebeurde pas jaren later, in 2005. Miller hoorde de onuitgebrachte opname via voormalig SMB-bandlid Ben Sidran, die dat album van Pena produceerde. Het album is nog steeds moeilijk verkrijgbaar. Niettemin zou ik het alleen al op basis van dat nummer graag eens willen hebben.
Pena zingt het met aanmerkelijk meer gruis op de stem. Het nummer is wat bluesier en funkier, maar je kunt duidelijk horen dat Miller zich baseert op de originele versie.

Ook grappig is dat Millers single-versie - die ik gelukkig nog steeds heb - een iets andere mix heeft. Het intro is ingekort, de zware ademhaling van Miller op de LP-versie is eruit gemixt (en dat vind ik persoonlijk mooier klinken) en de tekstregel 'funky shit going down in the city' werd, omwille van radio-airplay, vervangen door 'funky kicks'.

wie deze lp kent is nog van de generatie van de jaren 70 .de radio stond heel de dag op veronica en vooral Lex Harding vond je de beste
er was ook een Adje Bouwman met zijn eigenzinnige top 10
dit allemaal om te zeggen dat die tijd niet meer terugkomt
.de opener van dit album ios gewoon geweldig "treshold ' gaat naadloos over in" jet airliner"
nadien volgen nog "swingtown" "jungle love" als 5 sterren nummers

Van een heleboel platen eind jaren 70 ken ik nog wel een aantal hits, maar ik heb toen eigenlijk niet bijster veel aan kunnen schaffen (arme student...). En eind jaren 70 veranderde ik mijn smaak zeer drastisch, zodat ik nu nog steeds aan een inhaalslag bezig ben.
Steve Miller, natuurlijk vond ik als tiener 'the joker' een prachtig nummer, zeker de wah wah gitaar.
'Fly like an eagle' blies me bijna omver bij het uitkomen. De synths, die ik toen razend interessant vond (Kraftwerk, Jean Michel Jarre) en de wijze waarop Steve Miller dat nu inzette, prachtig.
De opvolger "Book of Dreams' : 'Jet Airliner' vind ik een mooi nummer. Maar mijn aandacht voor zulke muziek begon toen al wat af te zwakken.
Pas geleden op een beurs fikse uit verkoop bakken met platen voor een euro. Goed schoongemaakt, de verkoper zie dat hij wat kilo's kwijt moest. Dus heb ik er wel 15 uit kunnen vissen, waaronder deze.
En dit is op zich een prima plaat. Het begin (Treshold/Jet Airliner) is wel wat afgekeken van de voorganger. De andere nummers hebben een minder prog gehalte, zo nu en dan komt de synth weer eens om de hoek kijken. De plaat is redelijk afwisselend en er staan een paar mooie nummers op. Ook het gitaarspel van Steve Miller komt regelmatig prima aan bod. Een goede plaat dus. Ik weet niet of Stve Miller nog optreedt, zijn laatste album is al weer van jaren geleden. Ook zag ik op wiki dat Buddy Miller zijn broer is. Ik heb bijna meer muziek van hem, maar dat is wel geheel andere muziek.