Steve Miller Band - Wide River (1993)

Laatste officiële studio cd van Steve Miller. Merkwaardig idee, al 15 jaar niets meer van gehoord. Behalve dan nog iets aan opgediept live-materiaal en een niet onaardig duet met Paul McCartney op Flaming pie. Steve besloot weer wat meer terug te gaan naar zijn 'roots', de stijl die hem vele verkoopsuccessen heeft opgeleverd. Maar hij had door al zijn probeersels zijn cliëntele vanaf 1983 (Italian x-rays daarna Living in the 20th century, Born 2B blue) sterk van zich vervreemd. Toen de kruitdampen waren opgetrokken, bleek er nog maar heel weinig publiek voor Steve Miller over, velen hebben Wide river niet geprobeerd, ook niet het oude Fly like an eagle of Book of dreams legioen. En dat is jammer, er staat op Wide river toch nog wel aardig werk (Blue eyes, Circle of fire) maar te weinig om de vlam in de pan te laten slaan. Heeft de combinatie van lauwe kritieken en slechte verkoopcijfers geleid tot het terugtrekken van Steve Miller uit de actieve rockmuziek? Terug naar zijn ranch, paarden en sneeuw in de winter? Misschien. Af en toe lees ik nog wel eens iets op zijn site over live concerten, maar een nieuwe studio cd........dat dan weer niet. Misschien komt het nog, de Eagles deden er ook 28 jaar over. Nog even geduld.

In mei van dit jaar heeft Miller in de studio van George Lucas, de "Skywalker Ranch"" , 41 nummers opgenomen.

Naar het schijnt wordt er nu gewerkt aan een nieuw album.
Technicus was Andy Johns ( o.a. Led Zep)

41? Dat is ruim voldoende voor 4 x een cd van 40 minuten!
Ik ben echt heel erg benieuwd.

Bedankt voor de info!

Na een intensieve luisterbeurt verhoogt naar 4****.

Dat is dan beduidend hoger dan het gemiddelde, maar ik zou eerlijk gezegd niet weten, welke kritieken de plaat niet zou kunnen doorstaan.

Het is een veelzijdige cd van de Steve Miller band waar hij eigenlijk teruggrijpt naar nummers uit een belangrijk deel van zijn carriére, zeg maar van Fly like an eagle (1976) tot en met Born 2b blue (1988).

Alleen type songs als de vrijblijvende niemandalletjes van een cd als Abracdabra en de electronica van Italian x-rays ontbreken.

Maar voor het overige zijn alle ingrediënten voor een alleraardigste cd van Miller aanwezig. In afwachting van zijn nieuwe Bingo! cd lijkt mij Wide river dan ook een prima runner up!

Zo, met 5***** alsnog boven het gemiddelde van 3*** gekregen!

Zonnesteek? Nee hoor, gewoon waardering voor een cd met onvoorwaardelijke Miller rock.

Waarvan ik vind dat iedereen die houdt van zijn seventies werk ook deze zomerse cd zonder aarzelen moet aanschaffen! Tot nu toe nog maar 9 stemmers, dat slaat eigenlijk nergens op...... (waar zijn alle Steve Miller band liefhebbers, Wide river vergeten aan te schaffen?)

Vandaag kocht ik 'Book of Dreams' bij de platenzaak.

Toen ik thuis kwam bleek deze CD er in te zitten, en moet ik morgen weer terug.
Dat geeft mij alleen wel de gelegenheid om deze CD ook eens te beluisteren.

Ik vind het vooral erg zoet en sloom.
Het klinkt allemaal wel lekker, maar is allemaal net wat te lief.
Ergens vind ik dat ook helemaal niet erg, ik kan er zo op weg dromen.

Maar als ik denk aan de singeltjes die ik van de Steve Miller Band denk dan vind ik dit gewoon erg ondermaats en snak ik naar wat ouder werk(de singels die ik ken zijn 'Quicksilver Girl' en 'Roll With It').
Morgen dan maar 'Book of Dreams', voor de herkansing.
3*

Ik zou Wide River maar zien te behouden op de een of andere manier. Het album is geruime tijd niet leverbaar geweest en alleen tegen woekerprijzen te krijgen.
Misschien gaat dat ook gebeuren met de herdruk uit 2011.

Sloom is het allerminst, het heeft wel degelijk een mix van stevigere en soberder nummers, een kenmerk van Miller sinds 1968.

Maar het is goed mogelijk dat je kiest voor zijn periode voor The Joker. Die eerste vijf albums, daar wordt muzikaal uit een ander vaatje getapt.

Beetje een vergeten plaatje dit, dat ik al jaren in de kast heb staan, maar eigenlijk maar weinig gedraaid heb. Het was, na een aantal dubieuze muzikale escapades in de jaren tachtig, de eerste serieuze Miller-plaat sinds Abracadabra.
En het is duidelijk dat Steve Miller met dit album mikte op het publiek dat hem groot maakte met de aanschaf van albums als Fly like an eagle en Book of dreams. Het heeft zelfs veel weg van een jaren 90-variant van die albums, vooral omdat ik diverse malen dat bekende riffje van nummers als Jet airliner en Keep on rockin' me langs hoor komen. De productie is sober gehouden en laat het eens te meer als een jaren 70-plaat klinken.

Toch zijn de nummers niet allemaal van hetzelfde niveau als Millers verkooptoppers van bijna twintig jaar eerder. Het titelnummer was een miniem hitje in de VS, klinkt vertrouwd en smaakt lekker, en ook nummers als Blue eyes, Midnight train en Cry cry cry mogen er zijn. Maar met name in de rustiger nummers begint het allemaal wel erg gezapig te klinken. Bovendien slaat halverwege een zekere eenvormigheid toe, die slechts wordt onderbroken door het afwijkende ritme en de dominerende toetsen van Walks like a lady. Het bluesy, met tempowisselingen en een saxofoon opgesierde All your loving is dan wel weer een waardige afsluiter.

Niet wereldschokkend, maar toch een competente plaat, die terecht een plekje inneemt naast Fly like an eagle en Book of dreams (en Circle of love, de laaste CD die ik van Miller kocht). Maar het is uiteindelijk meer van hetzelfde.

Toch wel een fris album van Miller. Niet alle composities zijn van topniveau , maar er valt toch zeker voldoende te genieten. Nodigt mij in ieder geval uit om me te gaan verdiepen in zijn latere releases .4 sterren voor deze .

een tegenvaller deze "Wide River". het geluid van zijn albums uit de begin 70's, maar ook van albums als "The Joker" of "Fly Like An Eagle" is hier ver te zoeken. veel mainstream, easy listening songs, die niet willen beklijven. ben een groot fan van Steve Miller, maar ik mis de bezieling en het vuur van zijn vroegere albums met authentiek klinkende blues (rock) en vooral goede songs.

slechts 1 original van Steve Miller, 6 co-written, 2 blues covers 10) "Stranger Blues" (Elmore James) een nummer dat zou mogen rocken of swingen, maar dat niet doet en een zouteloze versie van "All Your Love" (Otis Rush) met een hoog lounge blues gehalte. dat het niet iedereen gegeven is om een goede song te schrijven bewijst Leo Sidran (de zoon van zijn toetsenist Ben Sidran) met ondermaatse tracks als "Lost In Your Eyes" en "Perfect World" en de met Steve Miller co-written tracks "Conversation" en "Walks Like a Lady". ook het nummer "Circle of Fire" van gitarist David Denny wil niet overtuigen.

met de single "Wide River", "Midnight Train" en "Blue Eyes" (co-written Les Dudek, Rocket Ritchotte) heb je meteen de hoogtepunten gehad. "Horse and Rider" een ballad met een fraaie melodie dat niet van de grond komt en zijn eigen "Cry,Cry,Cry" kunnen ermee door.

helaas blijven er dan 7 tracks over (4,5,7,8,10,11,12) die gezien de kwaliteit van zijn eerdere werk, naar mijn bescheiden mening door een ondergrens zakken. zie hierboven zeer uiteenlopende waarderingen van 1,5 tot 5. vermoed dat de "waarheid" voor zover je daar bij muziek over spreken kan, ergens rond de 3 sterren ligt.

wellicht een leuk album voor de doorsnee pop liefhebber, maar ik vermoed dat dit een misbaar album is voor de Steve Miller fan van het eerste uur.