White Denim - D (2011)

Na het fantastische album Fits (2009) heeft White Denim wat veranderingen doorstaan. na toevoging van een tweede gitarist is het Trio veranderd in een kwartet. Het kwartet nam D ook op in een echte studio. Dat valt echter niet te horen want D klinkt als een spontane en verrekte goede jamsessie.

Zo hard als "Radio Milk How Can You Stand It' komt opener 'It's Him' niet binnen. Het klinkt vooral alsof de band een jamsessie staat te spelen in je woonkamer. Met heerlijke percussie en moddervette gitaarriffs.
Nog steeds combineert White Denim een aantal totaal verschillende stijlen met elkaar. We horen doorelkaar: o.a. Rock, Jazz en psychedelica worden tot een geheel gesmolten. De lol en het speelplezier druipt van het album af, en dat maakt het ook een fijne luisterervaring. Bovendien zijn de muzikanten steengoed, soms hoor je gitaarsolo's, basrifjes & percussie waar je mond van openvalt.

Het album heeft zo zijn momenten. Zo vind ik bijvoorbeeld de gitaarsolo aan het einde van At the Farm meesterlijk, de zang in Street Joy mooi en de melodie in Drug cool. Maar soms klinkt het ook een beetje doelloos en zoekend naar een geheel. Want dat is D niet, het zijn losse jams en liedjes en zei vormen niet echt een geheel. Soms is het enorm druk en weet je niet waar je moet luisteren terwijl er ook rustpuntjes opstaan. Maar bovenal staat de creativiteit en het speelplezier.

Een experimenteel en geslaagd album, maar zo goed als op Fits wordt het niet. Als je het album met de voorganger vergelijkt klinkt D als een collectie 'D-Sides'. Maar deze D-sides zijn op hun beurt wel erg goed.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Net als bij de 2 vorige CD's : even laten rijpen, paar keer luisteren. Deze heren zit het muziek maken in het bloed, de nummers worden bijna achteloos neergezet, terwijl ze bij vlagen toch pittig gecompliceerd zijn. Daardoor bij de eerste paar keer luisteren ook niet zo heel toegankelijk, maar geef deze CD een kans en je wordt beloond. Wél toegankelijk is Keys. Op het eerste gehoor een vrolijk soort countrynummertje, maar eigenlijk een heel fraai stukje muziek, die ook (weer) laat zien dat deze mannen alleskunners zijn. Nu nog een beetje bekendheid, want dat verdient deze band heel erg.
Favorieten naast Keys: Burnished, Anvil Everything en Bess Street.
Fractie minder goed dan de vorige 2 albums, 4*

Ik vind dit juist niet avontuurlijk, heel voorspelbaar ondanks een paar zogenaame psychedelische effecten. nee niks voor mij, motorpschycho deed dit beter in de jaren '90!

Verheug me alweer op hun concert in rotown. wat speelden deze jongens daar goed zeg!. Snapte toen al niet dat ze niet op lowlands te zien waren. Staan er dit jaar dus wel!! Gelukkig luisteren er nog mensen naar me.!Ga snel aan een luisterbeurt wagen.

Een volstrekt teruggrijpen naar oude tijden van Donovan en andere psychedelische helden van weleer. Dit soort platen kon je in de 60s oneindig tegenkomen, op zich nog wel knap hoe ze die sfeer naadloos weten hercreëren, maar vernieuwend of fris klinkt het daardoor nauwelijks. De zanger heeft wel wat weg van meneer Buckley, maar mist dan het croonen (misschien wel een pré eigenlijk). Maar absoluut een plaat die ik na één à twee keer gehoord heb en daarna ook niet meer hoef. Erg matig.

Gratis 4 live tracks van dit album legaal te verkrijgen, opgenomen in de Ghost Room, Austin, Texas waar deze mannen vandaan komen. Live gruwelijk goed.

Ik zag deze band op Pukkelpop, voordat de storm alles verwoestte.
Ik kende White Denim daarvoor nog niet maar ze waren erg goed live, ik ga deze van het weekend eens beluisteren.

Bedankt voor de tip Matthijs. Dat ze live goed zijn wist ik al. Ik zag ze een paar maanden geleden in Rotown. Fenomenaal! Net als deze plaat overigens.

Het blijft in stijl en aanpak een verfrissende en innovatieve band: veel stijlen, die moeiteloos bespeeld worden. Vergelijk het stuiterende 'At The Farm' maar eens met het ingetogen 'Keys'. De liedjes vind ik net even minde spannend dan 'Fits' en het stiekem uitgebrachte 'Last Days Of Summer'.

Het eigenaardige aan dit album is dat het even interessant is als de aandacht die je er zelf in stopt. Als ik met m'n hoofd ergens anders ben speelt het oninteressant weg in de achtergrond. Maar als ik iets bewuster aan't luisteren ben valt me opeens op dat elk nummer bestaat uit chaos, de individuele muzikanten zijn het hele nummer lang bezig het nummer in een andere richting te sturen. Terwijl mij dat een goed recept lijkt voor een dwalend album, stuitert en rockt deze D vol plezier door allerlei stijlen, waarbij de muzikanten soms in fase lopen en uitzonderlijk strak een riff spelen -- en een halve minuut later allemaal weer hun eigen invulling van ritmes en loopjes verkiezen. Het eigenaardige, dus, is dat deze onderhuidse opschudding nooit opvalt totdat je er bewust naar luistert. Wellicht is dat ook de reden dat het live zo 'gruwelijk goed' is (daar ben ik het volmondig mee eens, Matthijs72!): pas met je volle aandacht komt het spektakel van deze muziek echt goed binnen!

Wat trage reactie mijnerzijds maar hoe je bij Donovan en Buckley komt is mij een raadsel. Ik kan geen song ontdekken die maar in de buurt komt van beide heren. Dat je een album negatief waardeert is je goed recht maar doe dat dan met geldige argumenten. Luister bijvoorbeeld eens naar It's Him, At The Farm en River To Consider en stel vast dat je redenering minstens twijfelachtig is. Misschien dat het prikkelend commentaar van @Cor hierboven je tot meer aandacht kan verleiden voordat je met een oordeel komt.