White Denim - D (2011)

Na het fantastische album Fits (2009) heeft White Denim wat veranderingen doorstaan. na toevoging van een tweede gitarist is het Trio veranderd in een kwartet. Het kwartet nam D ook op in een echte studio. Dat valt echter niet te horen want D klinkt als een spontane en verrekte goede jamsessie.

Zo hard als "Radio Milk How Can You Stand It' komt opener 'It's Him' niet binnen. Het klinkt vooral alsof de band een jamsessie staat te spelen in je woonkamer. Met heerlijke percussie en moddervette gitaarriffs.
Nog steeds combineert White Denim een aantal totaal verschillende stijlen met elkaar. We horen doorelkaar: o.a. Rock, Jazz en psychedelica worden tot een geheel gesmolten. De lol en het speelplezier druipt van het album af, en dat maakt het ook een fijne luisterervaring. Bovendien zijn de muzikanten steengoed, soms hoor je gitaarsolo's, basrifjes & percussie waar je mond van openvalt.

Het album heeft zo zijn momenten. Zo vind ik bijvoorbeeld de gitaarsolo aan het einde van At the Farm meesterlijk, de zang in Street Joy mooi en de melodie in Drug cool. Maar soms klinkt het ook een beetje doelloos en zoekend naar een geheel. Want dat is D niet, het zijn losse jams en liedjes en zei vormen niet echt een geheel. Soms is het enorm druk en weet je niet waar je moet luisteren terwijl er ook rustpuntjes opstaan. Maar bovenal staat de creativiteit en het speelplezier.

Een experimenteel en geslaagd album, maar zo goed als op Fits wordt het niet. Als je het album met de voorganger vergelijkt klinkt D als een collectie 'D-Sides'. Maar deze D-sides zijn op hun beurt wel erg goed.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Een volstrekt teruggrijpen naar oude tijden van Donovan en andere psychedelische helden van weleer. Dit soort platen kon je in de 60s oneindig tegenkomen, op zich nog wel knap hoe ze die sfeer naadloos weten hercreëren, maar vernieuwend of fris klinkt het daardoor nauwelijks. De zanger heeft wel wat weg van meneer Buckley, maar mist dan het croonen (misschien wel een pré eigenlijk). Maar absoluut een plaat die ik na één à twee keer gehoord heb en daarna ook niet meer hoef. Erg matig.