Joss Stone - LP1 (2011)

Allés doet aan Anouk denken: de stem, de mainstream rock, de hoes...

Kon je haar eerste drie platen nog wat puberkwaaltjes toeschrijven, weet Joss Stone zich met haar 'volwassen' zelve helemaal geen blijf.
Ze is gegroeid, dat moet je horen! Aan de authenticiteit, de puurheid, het rauwe gevoel, ze is een échte artieste, dat moeten we geloven! Met de zwart-witte zoomhoes, een akoestische setting, die kerel van de Eurythmics, het expliciet vermelden van Nashville in elk mogelijk persbericht,... wordt er een dikke laag op gelegd. Niet dik genoeg, want een paar nummers ver valt die ballon al te doorprikken. "Puur" blijkt voor 'inspiratieloos' te staan en "die kerel van de Eurythmics" voor 'hopeloos oubollig'. Gooi daar nog een paar lelijke, ongepaste uithalen van madame tussen en "het rauwe gevoel" is ook weer gedekt. Het is maar wat je wil geloven. Wel leuk wordt het, als er wat pit aan te pas komt, zoals in "Don't Start Lying to Me Now", het gebeurt hier echt veel te weinig, waardoor LP1 de grijze middelmaat niet kan ontstijgen. Dit soort muziek is toch echt niet wat je wil horen van een talentvolle, frisse twintiger? En daar vloog "authenticiteit" de deur uit...
Ze lijkt in de ontkenningsfase, maar Joss loopt er al een tijd verloren bij. Ik geef ze nog tot LP3 om zichzelf te redden, nadien kan ze mijn authentieke reet kussen.

Mooi geschreven, Kemm. Ik kan me er wel in vinden. Het ligt er allemaal veel te dik bovenop.

Toevallig familie van Poepgezicht?

Shit, het bericht van Poepgezicht zat zo mooi boven het bericht van Kemm en nu niet meer

He he, eindelijk, ik vind al sinds Joss Stone haar eerste plaatje uitbracht dat het allemaal op Anouk lijkt. Bonzo66 ik ben het dus roerend met je eens.

Grappig, ik dacht exact hetzelfde. Toen ik dat constateerde haakte ik af. Niet omdat ik een hekel heb aan Anouk maar het was me iets te doorsnee allemaal en ik raakte niet meegesleept.
Op de een of andere manier heb ik dat telkens weer bij Joss Stone.

Inderdaad beide niet om aan te horen.

En ik ben het hier helemaal niet mee eens. Die Haagse mocht willen dat ze een stem had, met maar 10% van de Soul die Joss Stone in haar stem had. Het is nogal een verschil wie haar mond opentrekt: Anouk of Joss.

De hoes: denk je nou echt dat Joss Stone zich ook maar één seconde druk maakt om Anouk. Anouk scoort in 1 land (NL) en een beetje in België. Joss Stone daarentegen met haar echt mooie soulfull voice doet het goed tot in Japan.
Mainstream rock? Hoe kom je daar nou bij? Dit is soms jazzy, soms funky, soms poppy Soul. Dit staat net zover van rock vandaan als Saturnus van de Aarde.

Dan het album. Ja, dat valt wat tegen. Ik vind het haar minste album. Inderdaad zijn teveel nummers te mainstream en/of te eenvoudig. Ook mist het album te vaak een beetje pit, wat je op eerdere albums van haar juist wel tegenkwam. Zodra de versnelling erin komt, wordt het gelijk een stuk aangenamer om naar te luisteren. Ik mis overduidelijk The Funk, die wel op eerdere albums terug is te horen. Ze zou beter met Prince kunnen gaan samenwerken dan met Dave Stewart (why?), dan krijg je namelijk zoiets als LP1.

Toch is het niet bepaald slecht. De songs zijn meestal best aardig en ze worden gezongen door Joss, die vrouw dus met Soul in her voice. Dat tilt ze wel naar een hoger niveau. Beste nummers zijn het jazzy Somehow, Last One to Know, Karma & Don't Start Lying to Me Now. En hoewel soms op het randje van sentimenteel balancerend is Boat Yard een echt mooi nummer.

Goed verwoord dat deel over de vergelijking met Anouk. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Of je door breekt in een ander land heeft voor een groot deel te maken uit welk land jezelf komt. Als anouk uit Engeland of uit Amerika was gekomen was ze ook in een groot deel van de wereld bekend. Iedereen is nogal gefixeerd op die landen en je moet wel erg goed of bijzonder zijn wil je uit een ander land internationaal doorbreken. Terwijl alles wat uit engeland en amerika maar een beetje kan spelen internationaal ook direct bekend is.

Zo werkt het maar deels. Het is gemakkelijker voor Engelse en Amerikaanse artiesten om internationaal door te breken, maar natuurlijk kan je ook vanuit een ander land internationaal aan de weg timmeren. Om maar één Nederlands voorbeeld te noemen: Within Temptation.
Dat Joss Stone internationaal zo'n succes heeft, ligt dus echt niet alleen aan het feit dat ze uit Engeland komt. Haar bijzondere soulstem is de basis hiervan. Verder een hele reeks aan goede nummers op haar afgelopen albums en bijvoorbeeld sterke live-optredens.

Het klopt dat het als niet Engelstalige mogelijk is om internationaal door te breken en het klopt ook dat je natuurlijk niet voor niets bekend wordt en je er zeker iets voor moet doen, zelfs al kom je wel uit zo'n land, maar dat neemt niet weg dat moeilijk te ontkennen is dat het veel gemakkelijker is voor een Amerikaan of Brit om door te breken dan voor een Nederlander. In dit geval is dit ook zo, inderdaad was Anouk misschien bekender geweest in de wereld als ze Amerikaans was (dan had ze trouwens ook wat minder zo'n irritant accent gehad...).

Ze kwam keihard binnen met haar debuut 'Soul Sessions'. Maar ja, dat waren natuurlijk allemaal covers. Daarna was het erg tegenvallend 'Mind, Body and Soul' en het degelijke 'Introducing...' (mede door meesterproducer Raphael Saadiq). Twee jaar geleden kwam het tegenvallende 'Colour Me Free' uit en nu is er dus 'LP1'. Een album dat niet voor niks deze titel meekrijgt omdat Joss Stone eindelijk verlost is van haar majorlabel (EMI) en deze plaat dus de eerste is op haar eigen Stone'd-label. Het verhaal gaat dat ze zichzelf hiermee eindelijk prijs kan geven. Een verhaal dat we ook al bij 'Introducing...' hoorde, maar nu meer kracht lijkt te hebben door de aanwezig labelverandering. Oftewel, naar eigen zeggen klinkt ze hier meer Joss Stone dan ooit. Ondersteund door Eurythmics gitarist David E. Stewart.

'Newborn' is de opener en een titel die dus heel erg op dit album en Joss' situatie zou moeten slaan. Soul is het nummer niet, meer een poppy nummer met een aardig gitaartje. Het is lastig om Joss goed te verstaan omdat ze veel woorden een beetje weg knauwt. Vrij standaard nummer.
'Karma' heeft wel wat funkyness door de groovende toetsenist. Nummer blijft eigenlijk wel lekker in het gehoor liggen. Eigenlijk totdat Joss zichzelf totaal overschreeuwd en het soort van persiflage op rauwheid lijkt te worden, totaal ondersteund door de gitaar. Debacle aan het einde dus.
Maar voordat jullie denken dat er hier iemand aan het schrijven is die het hele album af lijkt te gaan kraken wil ik jullie graag kennis laten maken met 'Don't Start Lying To Me Now'. Hier klinkt Joss Stone pas oprecht, doorleeft. Ze lijkt in dit nummer erg conformtabel te "liggen". Stemgebruik, productie het past allemaal perfect bij elkaar. Ze haalt hier binnen het comfortabele voor haar eigen stembanden en onze oren uit. Sterk nummer, beste van het album.En an sich hoor ik die controle ook weer terug om 'Last One to Know'. Zo klinkt het toch wat schelle stemgeluid van Joss prima in de oren. Dit nummer is ook een stuk ingetogener. En ingetogen past Joss Stone als een perfect jasje. De bombastische momenten die niet uitknallen, maar weer ingetogen teruggedraaid worden dragen ook juist bij aan de spanning van het nummer. Mooi opbouw. Nog een favorietje van dit album.
'Drive All Night' kan de twee voorgangers helaas niet benaderen. Het nummer komt mij wat plichtmatig over, aan het saaie af. Precies zo'n nummer dat je wel hoort, maar dat je er niet naar luistert. En zodoende onopvallend voorbij gaat.
Hetzelfde gevoel krijg ik ook van 'Cry Myself to Sleep'. Het gospel-achtige koortje aan het einde van het nummer brengt wel wat meer spanning in de song, maar kan uiteindelijk het middelmatige nummer niet meer redden.
'Somehow' tapt dan weer uit een meer ritmisch vat. Vrij vrolijk nummer, waar Joss best goed in is. Had bijvoorbeeld ook makkelijk op haar 'Introducing...' album gepast. Een nummer dat gewoon lekker in het gehoor ligt. Aan de ene kant aanstekelijk, aan de andere kant het gevoel dat deze dame veel beter kan. En ze moet toch gaan leren zichzelf niet zo te overschreeuwen.
Interessant project horen we terug in 'Landlord'. Simpelweg de gitaar van Stewart en de stem van Joss Stone. Haar vocalen zijn eigenlijk perfect gemaakt voor zo'n "klein" gehouden liedje. Ben erg blij met dit nummer dat weer wat boven de veel voorkomende middelmaat uitkomt.
Het countrypop-achtige 'Boat Yard' is dan juist weer een nummer dat naar mijn mening onder de middelmaat zit. Ik mis inspiratie, ik mis overtuiging, ik mis spanning, het raakt me niet. En daar helpt een gitaarsolo ook niet echt aan. Een soort van mislukte bombastiek.
Het album eindigt met 'Take Good Care'. Het kortste nummer van het album. In ieder geval kort genoeg om nergens boeiend te worden, al ben ik bang dat al had het nummer nog 10 minuten geduurd het futloos was gebleven.

De conclusie lijkt me duidelijk: een vrij middelmatig album. Joss Stone lijkt zichzelf opnieuw uitgevonden te hebben, maar of het slim is op deze manier door te gaan is de grote vraag. Ik kan veel meer genieten van een Stone die lekker funky, ritmische nummers brengt. Af en toe afgewisseld met een klein, kaler nummer zoals bijvoorbeeld 'Landlord' is op dit album. Twee sterke nummers, één aardige, de rest is mwa.

Ik vind Joss een goed artieste en vind vooral haar eerste 2 albums erg mooi. Deze, persoonlijk, vind ik niet zo bijzonder. Gitaartje hier, gitaartje daar.. ik hoor haar ook liever wat meer ritmische muziek maken. Maar al met al geen naar album hoor.

Ik ontken dat juist niet: ik schrijf bijna letterlijk hetzelfde in mijn tweede zin.

Na het album nu al tig x gehoord te hebben en te vergelijken met de andere 4.5* releases van dit jaar tot nu toe tot de conclusie gekomen dat er een halfje af moet.

4.5* dus voor LP 1

Sorry maar Anouk vind ik erg kort door de bocht. Het zijn totaal andere composities en een heel ander geluid. Het klinkt niet als Haagsche rock met balen, maar Joss is duidelijk weer meer een rock kant opgegaan maar voornamelijk de akoestische gitaar overheerst op deze plaat.
Luister er nog eens naar zou ik zeggen... Anouk haalt ook ergens haar mosterd...

Aan Anouk doet deze Joss Stone mij ook niet denken. Ik vind Joss Stone toch wel beter dan haar, hoor. Een betere stem, vooral. Dat is belangrijk bij dit soort artiesten. De stem maakt de muziek voor een groot deel. Jammer genoeg is ook Joss Stone het niet voor mij. Ik bedoel, ze kan wel degelijk zingen, maar ik raak er niet door bedwelmd of zo. Het pakt mij niet, en vliegt zo'n beetje voorbij zonder één of andere indruk te maken. Met andere woorden; het laat me koud.

Dat is een gevoel, en natuurlijk subjectief. Evengoed kunnen er mensen zijn die het wel prachtig vinden, en er geëmotioneerd door raken.

2,5 sterren

Die subjectiviteit deel ik wel. Stone heeft een goede stem, maar m.i. ontbreekt het wat aan bezielde nummers. Het blijft allemaal toch een beetje aan de oppervlakte. Leuk om te horen voor in de auto of even tussendoor, maar niet -voor mij- om er eens lekker voor te gaan zitten. Misschien dat dit bij LP1 anders is. Live heeft ze trouwens met Melissa Ehteridge een dijk van een uitvoering gedaan van Piece of my Heart van Janis Joplin...maar daar werd ze eigenlijk ook weggeblazen door het charisma van Etheridge.

Gezien de vergelijking met Anouk blijkbaar heel wat heeft losgemaakt toch even volgende nuancering, die je tussen de lijnen trouwens in mijn eerste reactie kon lezen: ik ben een fan van Joss Stone en haar vorige albums, waar ze songs, stijl en stem bracht waar Anouk inderdaad in de verste verte niet aan kan tippen. Doch, dit album is helaas anouk-niveau en door de songs en de mainstream-rock stijl waarin de meeste gebracht zijn klinkt het ook als Anouk. En dat de hoes er ook naar lonkt zal inderdaad wel toeval zijn , Joss kent 'de haagse' waarschijnlijk zelfs niet. De samenwerking met Stewart heeft haar niveau zwaar naar beneden gebracht en ik ben een beetje bang voor wat het album van Superheavy zal brengen...

Helaas maar het zij zo...Joss Stone weet ook op dit LP1 m.i. haar talenten niet ten volste te benutten. De composities zijn middelmatig met als dieptepunten Landlord en Take Good Care en vooral op Landlord laat Stewart horen hoe beperkt hij speelt. Als je een akoestische begeleiding geeft en dat dan op zo'n amateuristisch niveau doet, dat doet zijn status geen eer aan.
Joss Stone heeft geen neus voor goede liedjes vind ik en omringt zich ook hier wederom met muzikanten die haar niet laten schijnen. Joss zelf doet ook een negatief duit in het slappe zakje door voor mijn gevoel wel heel veel te leunen op maniertjes van zingen, waardoor ik haar niet geloof en zelfs irritant begin te vinden. Das jammer, wat Stone zelf vind ik wel symphatiek. Nee, op basis van hetgeen wat ze tot nu toe heeft gemaakt, is het gedraaid en te licht bevonden.

Mooi afwisselend album die m.i. hier te laag wordt gewaardeerd. Bovendien klinkt het album ook nog eens heel goed. Mooi "droog" geluid zonder overdreven galm. Newborn, Lat one to know, Cry myself to sleep en Landlord zijn voor mij de uitschieters.

Ik heb haar heel hoog zitten, die Joss Stone. Ze behoort al een kleine tien jaar tot één van mijn favoriete zangeressen van het nieuwe millennium. Ieder voorgaand album heb ik beloond met vier welverdiende sterren, en ooit moest dat vaste patroon doorbroken worden, dat kon niet anders. Helaas levert ze met LP1 met geruime afstand haar minste album tot dusver. Somehow was voor mijn gevoel 'n verassend goede voorbode van het album, het is zelfs één van haar beste nummers tot op heden, dankzij o.a. de mooie vocalen en tekst, het frisse en pakkende refrein, en de funky instrumentatie. Nergens kreeg je als luisteraar het vermoeden dat het album zou uitlopen tot zo’n teleurstelling. LP1 is één en al farce. Behalve Somehow hoor je nergens meer funk en / of soul, alleen een gedateerde vorm van blues en rock, die -tot overmaat van ramp- ook nog eens veelal gebracht wordt in een soort akoestische setting.

Toen ik haar nieuwe voor het eerst beluisterde, voelde ik een kleine teleurstelling. Ik moet eerlijkheids-halve toegeven dat die na meer dan een twintigtal luisterbeurten niet is verdwenen. Naast de eerder-genoemde leadsingle is er welgeteld één ander hoogtepunt te vinden: Karma. Joss weet de woede en frustratie van de tekst mooi om te zetten op gebied van zang, en op het moment dat het nummer naar mate het eindigt ruigere vormen aanneemt, hoor ik stiekem toch wel een nieuwe Janis Joplin. Althans, iemand die de kwaliteit van Janis Joplin weet te benaderen. De rest is grotendeels toch saai, en geloof me, dat is wel het laatste woord dat ik wil gebruiken. Landlord en Take Good Care zijn nog wel redelijk overtuigende bijdragen, maar waarom ze slaapverwekkende nummers als Drive All Night, Last One to Know en Cry Myself to Sleep op een album zet, gaat mij te boven. Hoe wil je de luisteraar in godsnaam opwarmen met zulke zeer oppervlakkige composities? Dat zijn niemanddallen van de bovenste plank.

Voor mij de grootste teleurstelling van het jaar 2011. Een hele, hele krappe drie sterren. Het is Stone, zelfs met haar slechtste repertoire tot op heden blijft ze toch boven het maaiveld uitsteken. Dankzij haar betoverende stem die nog steeds in topvorm is, dat wel. Joss Stone zonder soul, wie had dat gedacht?

Achteraf toch een redelijke teleurstelling, heb dit album bijna niet meer beluisterd.
Voor mij is Joss Stone ook een van de beste zangeressen, gelukkig is ze bij Superheavy wel ouderwets goed. Stem verlaagd naar 3 sterren.

Ze wil te graag.. Het ligt er allemaal teveel bovenop.. Ja, in dit soort uitspraken kan ik me wel vinden. Joss Stone doet ontzettend haar best om puur en onwijs soulful te zijn, waardoor ze als het tegenovergestelde op me overkomt. Echt slecht is het niet, maar mij weet het nergens te pakken (ok, het laatste minuutje van Karma een beetje).

2,5*

Ik vind dit echt een geweldig album met als hoogtepunten Karma, Don't start lying to me now, drive all night, landlord en boat yard.
Ja ze klinkt meer bluesy, rocky, prachtig toch.

Er zit zoveel potentie in deze vrouw, ze heeft álles mee. Maar op de een of andere manier klinkt dit album onnatuurlijk en dat zit hem vooral in de uitspraak van het engels. Woorden niet afmaken, letters inslikken etc. ik kan daar absoluut niet tegen, dus wederom een tegenvaller want Superheavy was ook al niet veel Soeps. Als je het niveau van haar debuut en de progressie die ze heeft gemaakt kritisch bekijkt dan is het werkelijk bedroevend. Maar ze is nog jong, hopelijk maakt ze nog eens een geweldige plaat. Voorlopig haak ik af bij Joss Stone; of ze moet in de playboy komen te staan.

Ik heb nog niet eerder een bericht geplaatst op MM (hoewel ik de site al jarenlang bijna dagelijks bezoek), maar nu moet ik toch even reageren. Ik ben erg verbaasd over de lage score en negatieve reacties op dit album. Ik had verwacht dat deze veruit het hoogst zou scoren van al Joss' albums.

Ik luister hem sinds verschijnen nog steeds bijna wekelijks en vind het met afstand haar fijnste album. Hier heeft ze m.i. de perfecte combinatie van soul, rauwheid en tederheid te pakken. Hierboven wordt ergens haar accent aangehaald, maar dat is voor mij juist een van de pluspunten aan dit album, vooral tijdens de eerste minuut van het eerste nummer. Het geeft het album een eigen smoel.

Toegegeven, er staan 2 of 3 nummers op die ik nog wel eens skip, maar daar staat zoveel moois tegenover dat ik het album maar blijf draaien. Voor de liefhebbers: Youtube eens naar de prachtige live-uitvoering van 'Landlord', afgelopen jaar in Paradiso. Kippenvel!

Met haar debuutplaat "The Soul Sessions" was de komst van Joss Stone overweldigend. Eindelijk weer een zangeres met dat rauwe soulrandje. Al haar platen daarna haalden mijn inziens dat niveau nooit meer. Ik vond dat Joss Stone was gedegradeerd naar een inwisselbare R&B zangeres die met name door diverse producers in richtingen werd geduwd om het grote publiek te behagen. De eigenzinnigheid was weg. "LP1" vind ik een keerpunt. Stone keert voor mijn gevoel terug naar het geluid van "The Soul Sessions". Uiteraard met een technisch goed geproduceerd geluid, maar wel op een dusdanige manier dat het liedje centraal staat en niet meer de vorm. De productie op "LP1" van Dave Stewart is meer dan prima, hij heeft goede muzikanten verzameld en er wordt zeer vakkundig gemusiceerd. Maar bovenop klinkt Joss Stone weer heel soulvol. De warmte en onbezonnenheid van het debuut is terug. Nu maar hopen dat ze dit voortzet. Heerlijk laidback plaat!