Joss Stone - LP1 (2011)

Joss Stone is vrij weg bij EMI / Virgin waar ze haar het liefst strak bij de teugels hielden en muziek lieten maken die wel goed was, maar nergens echt uit de bocht vloog en Miss Stone had maar te doen wat men wilde.

Nu een nieuwe start op haar eigen label Stone'd en wat voor start.

Nu ze Kapitein is op haar eigen schip heeft ze alles zelf kunnen bepaalen, ze trok naar Nashville nam David E Stewart mee en in 6 dagen namen ze LP1 op.

10 Nummers die schitterend en doordrenkt van frustratie en emotie zijn, waarmee ze haar periode bij Virgin achter zich laat en met open vizier de toekomst in gaat.
Het is Soul met mede door het subtiele gitaarspel van David een bluesy inslag.
Haar stem klinkt vol soms met de kracht van een Leeuw dan weer breekbaar als een stuk papierus, maar altijd vol passie en emotie.

Zeer sterke en overtuigende hernieuwde kennis making van Joss Stone ze doet wat ze zelf wil en dat doet ze zeer goed.

Een van de betere albums van 2011 tot nu toe 5*

Kippenvel. De samenwerking met Dave Stewart en de Nashville muzikanten pakt goed uit. De nummers Karma, Drive All Night, Last One To Know, Boat Yard en Don't Start Lying To Me Now zijn wat mij betreft allemaal pareltjes. Ik ben benieuwd of het album beter aanslaat dan de voorganger (Colour Me Free).

Kon je haar eerste drie platen nog wat puberkwaaltjes toeschrijven, weet Joss Stone zich met haar 'volwassen' zelve helemaal geen blijf.
Ze is gegroeid, dat moet je horen! Aan de authenticiteit, de puurheid, het rauwe gevoel, ze is een échte artieste, dat moeten we geloven! Met de zwart-witte zoomhoes, een akoestische setting, die kerel van de Eurythmics, het expliciet vermelden van Nashville in elk mogelijk persbericht,... wordt er een dikke laag op gelegd. Niet dik genoeg, want een paar nummers ver valt die ballon al te doorprikken. "Puur" blijkt voor 'inspiratieloos' te staan en "die kerel van de Eurythmics" voor 'hopeloos oubollig'. Gooi daar nog een paar lelijke, ongepaste uithalen van madame tussen en "het rauwe gevoel" is ook weer gedekt. Het is maar wat je wil geloven. Wel leuk wordt het, als er wat pit aan te pas komt, zoals in "Don't Start Lying to Me Now", het gebeurt hier echt veel te weinig, waardoor LP1 de grijze middelmaat niet kan ontstijgen. Dit soort muziek is toch echt niet wat je wil horen van een talentvolle, frisse twintiger? En daar vloog "authenticiteit" de deur uit...
Ze lijkt in de ontkenningsfase, maar Joss loopt er al een tijd verloren bij. Ik geef ze nog tot LP3 om zichzelf te redden, nadien kan ze mijn authentieke reet kussen.

En ik ben het hier helemaal niet mee eens. Die Haagse mocht willen dat ze een stem had, met maar 10% van de Soul die Joss Stone in haar stem had. Het is nogal een verschil wie haar mond opentrekt: Anouk of Joss.

De hoes: denk je nou echt dat Joss Stone zich ook maar één seconde druk maakt om Anouk. Anouk scoort in 1 land (NL) en een beetje in België. Joss Stone daarentegen met haar echt mooie soulfull voice doet het goed tot in Japan.
Mainstream rock? Hoe kom je daar nou bij? Dit is soms jazzy, soms funky, soms poppy Soul. Dit staat net zover van rock vandaan als Saturnus van de Aarde.

Dan het album. Ja, dat valt wat tegen. Ik vind het haar minste album. Inderdaad zijn teveel nummers te mainstream en/of te eenvoudig. Ook mist het album te vaak een beetje pit, wat je op eerdere albums van haar juist wel tegenkwam. Zodra de versnelling erin komt, wordt het gelijk een stuk aangenamer om naar te luisteren. Ik mis overduidelijk The Funk, die wel op eerdere albums terug is te horen. Ze zou beter met Prince kunnen gaan samenwerken dan met Dave Stewart (why?), dan krijg je namelijk zoiets als LP1.

Toch is het niet bepaald slecht. De songs zijn meestal best aardig en ze worden gezongen door Joss, die vrouw dus met Soul in her voice. Dat tilt ze wel naar een hoger niveau. Beste nummers zijn het jazzy Somehow, Last One to Know, Karma & Don't Start Lying to Me Now. En hoewel soms op het randje van sentimenteel balancerend is Boat Yard een echt mooi nummer.

Ze kwam keihard binnen met haar debuut 'Soul Sessions'. Maar ja, dat waren natuurlijk allemaal covers. Daarna was het erg tegenvallend 'Mind, Body and Soul' en het degelijke 'Introducing...' (mede door meesterproducer Raphael Saadiq). Twee jaar geleden kwam het tegenvallende 'Colour Me Free' uit en nu is er dus 'LP1'. Een album dat niet voor niks deze titel meekrijgt omdat Joss Stone eindelijk verlost is van haar majorlabel (EMI) en deze plaat dus de eerste is op haar eigen Stone'd-label. Het verhaal gaat dat ze zichzelf hiermee eindelijk prijs kan geven. Een verhaal dat we ook al bij 'Introducing...' hoorde, maar nu meer kracht lijkt te hebben door de aanwezig labelverandering. Oftewel, naar eigen zeggen klinkt ze hier meer Joss Stone dan ooit. Ondersteund door Eurythmics gitarist David E. Stewart.

'Newborn' is de opener en een titel die dus heel erg op dit album en Joss' situatie zou moeten slaan. Soul is het nummer niet, meer een poppy nummer met een aardig gitaartje. Het is lastig om Joss goed te verstaan omdat ze veel woorden een beetje weg knauwt. Vrij standaard nummer.
'Karma' heeft wel wat funkyness door de groovende toetsenist. Nummer blijft eigenlijk wel lekker in het gehoor liggen. Eigenlijk totdat Joss zichzelf totaal overschreeuwd en het soort van persiflage op rauwheid lijkt te worden, totaal ondersteund door de gitaar. Debacle aan het einde dus.
Maar voordat jullie denken dat er hier iemand aan het schrijven is die het hele album af lijkt te gaan kraken wil ik jullie graag kennis laten maken met 'Don't Start Lying To Me Now'. Hier klinkt Joss Stone pas oprecht, doorleeft. Ze lijkt in dit nummer erg conformtabel te "liggen". Stemgebruik, productie het past allemaal perfect bij elkaar. Ze haalt hier binnen het comfortabele voor haar eigen stembanden en onze oren uit. Sterk nummer, beste van het album.En an sich hoor ik die controle ook weer terug om 'Last One to Know'. Zo klinkt het toch wat schelle stemgeluid van Joss prima in de oren. Dit nummer is ook een stuk ingetogener. En ingetogen past Joss Stone als een perfect jasje. De bombastische momenten die niet uitknallen, maar weer ingetogen teruggedraaid worden dragen ook juist bij aan de spanning van het nummer. Mooi opbouw. Nog een favorietje van dit album.
'Drive All Night' kan de twee voorgangers helaas niet benaderen. Het nummer komt mij wat plichtmatig over, aan het saaie af. Precies zo'n nummer dat je wel hoort, maar dat je er niet naar luistert. En zodoende onopvallend voorbij gaat.
Hetzelfde gevoel krijg ik ook van 'Cry Myself to Sleep'. Het gospel-achtige koortje aan het einde van het nummer brengt wel wat meer spanning in de song, maar kan uiteindelijk het middelmatige nummer niet meer redden.
'Somehow' tapt dan weer uit een meer ritmisch vat. Vrij vrolijk nummer, waar Joss best goed in is. Had bijvoorbeeld ook makkelijk op haar 'Introducing...' album gepast. Een nummer dat gewoon lekker in het gehoor ligt. Aan de ene kant aanstekelijk, aan de andere kant het gevoel dat deze dame veel beter kan. En ze moet toch gaan leren zichzelf niet zo te overschreeuwen.
Interessant project horen we terug in 'Landlord'. Simpelweg de gitaar van Stewart en de stem van Joss Stone. Haar vocalen zijn eigenlijk perfect gemaakt voor zo'n "klein" gehouden liedje. Ben erg blij met dit nummer dat weer wat boven de veel voorkomende middelmaat uitkomt.
Het countrypop-achtige 'Boat Yard' is dan juist weer een nummer dat naar mijn mening onder de middelmaat zit. Ik mis inspiratie, ik mis overtuiging, ik mis spanning, het raakt me niet. En daar helpt een gitaarsolo ook niet echt aan. Een soort van mislukte bombastiek.
Het album eindigt met 'Take Good Care'. Het kortste nummer van het album. In ieder geval kort genoeg om nergens boeiend te worden, al ben ik bang dat al had het nummer nog 10 minuten geduurd het futloos was gebleven.

De conclusie lijkt me duidelijk: een vrij middelmatig album. Joss Stone lijkt zichzelf opnieuw uitgevonden te hebben, maar of het slim is op deze manier door te gaan is de grote vraag. Ik kan veel meer genieten van een Stone die lekker funky, ritmische nummers brengt. Af en toe afgewisseld met een klein, kaler nummer zoals bijvoorbeeld 'Landlord' is op dit album. Twee sterke nummers, één aardige, de rest is mwa.

Ik heb haar heel hoog zitten, die Joss Stone. Ze behoort al een kleine tien jaar tot één van mijn favoriete zangeressen van het nieuwe millennium. Ieder voorgaand album heb ik beloond met vier welverdiende sterren, en ooit moest dat vaste patroon doorbroken worden, dat kon niet anders. Helaas levert ze met LP1 met geruime afstand haar minste album tot dusver. Somehow was voor mijn gevoel 'n verassend goede voorbode van het album, het is zelfs één van haar beste nummers tot op heden, dankzij o.a. de mooie vocalen en tekst, het frisse en pakkende refrein, en de funky instrumentatie. Nergens kreeg je als luisteraar het vermoeden dat het album zou uitlopen tot zo’n teleurstelling. LP1 is één en al farce. Behalve Somehow hoor je nergens meer funk en / of soul, alleen een gedateerde vorm van blues en rock, die -tot overmaat van ramp- ook nog eens veelal gebracht wordt in een soort akoestische setting.

Toen ik haar nieuwe voor het eerst beluisterde, voelde ik een kleine teleurstelling. Ik moet eerlijkheids-halve toegeven dat die na meer dan een twintigtal luisterbeurten niet is verdwenen. Naast de eerder-genoemde leadsingle is er welgeteld één ander hoogtepunt te vinden: Karma. Joss weet de woede en frustratie van de tekst mooi om te zetten op gebied van zang, en op het moment dat het nummer naar mate het eindigt ruigere vormen aanneemt, hoor ik stiekem toch wel een nieuwe Janis Joplin. Althans, iemand die de kwaliteit van Janis Joplin weet te benaderen. De rest is grotendeels toch saai, en geloof me, dat is wel het laatste woord dat ik wil gebruiken. Landlord en Take Good Care zijn nog wel redelijk overtuigende bijdragen, maar waarom ze slaapverwekkende nummers als Drive All Night, Last One to Know en Cry Myself to Sleep op een album zet, gaat mij te boven. Hoe wil je de luisteraar in godsnaam opwarmen met zulke zeer oppervlakkige composities? Dat zijn niemanddallen van de bovenste plank.

Voor mij de grootste teleurstelling van het jaar 2011. Een hele, hele krappe drie sterren. Het is Stone, zelfs met haar slechtste repertoire tot op heden blijft ze toch boven het maaiveld uitsteken. Dankzij haar betoverende stem die nog steeds in topvorm is, dat wel. Joss Stone zonder soul, wie had dat gedacht?

Met haar debuutplaat "The Soul Sessions" was de komst van Joss Stone overweldigend. Eindelijk weer een zangeres met dat rauwe soulrandje. Al haar platen daarna haalden mijn inziens dat niveau nooit meer. Ik vond dat Joss Stone was gedegradeerd naar een inwisselbare R&B zangeres die met name door diverse producers in richtingen werd geduwd om het grote publiek te behagen. De eigenzinnigheid was weg. "LP1" vind ik een keerpunt. Stone keert voor mijn gevoel terug naar het geluid van "The Soul Sessions". Uiteraard met een technisch goed geproduceerd geluid, maar wel op een dusdanige manier dat het liedje centraal staat en niet meer de vorm. De productie op "LP1" van Dave Stewart is meer dan prima, hij heeft goede muzikanten verzameld en er wordt zeer vakkundig gemusiceerd. Maar bovenop klinkt Joss Stone weer heel soulvol. De warmte en onbezonnenheid van het debuut is terug. Nu maar hopen dat ze dit voortzet. Heerlijk laidback plaat!