Other Lives - Tamer Animals (2011)

Die associaties zijn ook mij niet ontgaan na het beluisteren van deze door titan getipte cd ('niks voor jou?').

Radiohead.... beetje, Ennio Morricone..... ook een beetje en dan gemengd met Radiohead, Fleet Foxes.... (minpuntje, heb ik niet veel mee) en ik hoor Midlake.

Niks voor mij? Afgezien van de naam Fleet Foxes jazeker dus!

Het 'probleem' zit hem in de zang: die is saai en trekt het geheel toch wat naar beneden helaas. Ik zou het haast emotieloos noemen. Zo monotoon, zo zonder gevoel lijkt het wel..... of is dat toch niet waar? Denk het niet maar het kost denk ik tijd om dat van me af te schudden.
Midlake heeft hetzelfde euvel maar ik ben er dol op. Er zijn zoveel artiesten die het op dat punt niet van de zang moeten hebben (zo vind ik Ben Cooper van Radical Face / Electric President geweldig en ook die heeft een wat lijzige ijle manier van zingen zoals Jesse Tabish van Other Lives dat heeft).
Zelfs Elliott Smith hoor ik soms terug.

Ik kan me vinden in opmerkingen van anderen dat het veel associaties oproept maar dat het tegelijkertijd ook iets eigens heeft.
Op dit moment weet ik niet goed welke kant het op zal gaan: dit kan wel eens uitgroeien tot een zeer favoriete cd dit jaar of dit gaat de Fleet Foxes kant op, een band waarvan ik dacht dat het wat voor mij zou zijn maar waar ik de enorme waardering van velen niet kan delen.

Mijn openingsbod is dan ook voorzichtig een 3,5*. De tijd zal leren welke kant het daarna op gaat en hoe lang dat zal duren.

Intrigrerend is het in elk geval zeker.

Niet echt vernieuwend. Ik begrijp die associaties met Midlake, Radiohead, Morricone etcetera. Zelf vind ik de titeltrack Tamer Animals ook wat weg hebben van The National. Geldt ook wel voor die vlakke manier van zingen.

Neemt niet weg dat het een goed album is. Sterke songs, sfeervol geproduceerd. Net als aERo begin ik voorzichtig met 3,5* al ben ik niet bang dat die waardering gaat zakken zoals -ook bij mij- bij Fleet Foxes is gebeurd. Daarmee vergeleken is Other Lives gevarieerder en minder een kunstje.

De vergelijkingen met Midlake, Radiohead en Fleet Foxes en deze band maakten mij zeer nieuwsgierig. Allemaal fantastische bands die tezamen een leuk allegaartje van muziek kunnen produceren dacht ik. Ik had nog nooit van deze band gehoord en gooide mezelf dus volledig in het diepe.

Het allegaartje waar ik het over had blijkt een term die het album tekort doet. Het is geen mashup van verschillende stijlen gekopiëerd van verschillende artiesten. Nee, het is een mooie mix die iets geheel nieuws creëert. Het doet inderdaad sterk denken aan de bovengenoemde bands, zo komen de invloeden van Fleet Foxes in het nummer Woodwind wel heel erg duidelijk naar voren en is het element Radiohead in de meeste nummers ook goed terug te vinden.

De zang vind ik vervolgens erg vergelijkbaar met de zang van Midlake. Het is allemaal een octaafje lager, en misschien iets monotoner, maar zeker niet minder mooi. Dit zorgt voor het duistere tintje dat op de hele plaat terug te vinden is.Topnummers zijn wat mij betreft de single For 12, de titelsong Tamer Animals, Old Statues en Landforms.

Al met al ben ik zeer positief verrast na het luisteren van Tamer Animals. Deze zal nog wel een tijdje in mijn playlist blijven staan denk ik. Het album is goed uitgedacht, er is goed gekeken naar gevestigde bands en alle elementen die ik zo waardeer aan die gevestigde bands zijn knap samengevoegd tot een album dat het waarschijnlijk heel erg goed gaat doen in mijn eindejaarslijstje.

Klik

Other Lives is een niet erg bekende Amerikaanse band, die nu lijkt door te breken bij het wat grotere publiek. Dat doen ze met ‘Tamer Animals’, hun meest recente worp, en eenieder die de plaat heeft beluisterd, zal wel begrijpen waarom ze hier succes mee hebben.

‘Tamer Animals’ is qua speelduur en invulling ideaal (40 minuten, verdeeld in 11 songs), en wat ze in hun songs ten beste brengen, rijdt mee met de trein van de folkrevival; veel mensen gaan folkmuziek weer meer waarderen, zie maar Fleet Foxes en Bon Iver. Ik ben ook zo’n enthousiasteling, en heb altijd al een zekere voorliefde gehad voor dit soort muziek. Folk à la Bob Dylan is dit natuurlijk niet, en à la Bert Jansch al helemaal niet. Welnee, dit sluit helemaal aan op de trend van het gebruiken van zoveel mogelijk instrumenten, om de songs een vol geluid mee te geven. Ook de zanger voldoet aan dit profiel; met zijn deemoedige stem geeft hij de nummers de nodige zwaarheid.

Tonnen blazers en strijkers, pianoloopjes, akoestische gitaar, er wordt erg veel gebruikt op ‘Tamer Animals’. Één van de beste nummers is het titelnummer, dat me aan The National doet denken (de zanger zeker, met diezelfde somberte in zijn stem). Ook ‘Old Statues’ is een persoonlijke favoriet van mij, die een wat luchtigere kant laat zien. Toch hangt er een nogal zwaarmoedige sfeer, vermengd met een tikkeltje melancholie, zoals in ‘For 12’ te horen is (met die mooie, spookachtige achtergrondzang).

Niets negatiefs te melden dan? Jawel, de afsluiter had van mij namelijk niet gehoeven. Het is een instrumentaal stukje, en voegt eigenlijk niets toe aan het geheel. Ook gaat de stem wel tegenstaan als je er veel naar luistert. Zo ben ik ‘m op het moment van schrijven al voor de derde keer vandaag aan het beluisteren, en dan begint het me toch lichtelijk te irriteren, moet ik toegeven. Doch voor het overige heb ik eigenlijk geen kritiek op deze plaat, niets dan lof dus! Ik hou best van dit soort folkpop, op voorwaarde dat de songs kwalitatief in orde zijn. En dat zijn ze.

3,5 sterren

Tamer Animals is een prachtplaat en Tamer Animals is een nog mooier nummer inderdaad. Overal lees ik vergelijkingen met andere (folk-)rock groepen, bij dit nummer springt de vergelijking met The National er toch wel uit. De rijke instrumentatie en de zware melancholische stem op gedragen muziek: het is erg mooi.
Die titelsong staat gepositioneerd tussen 2 andere prachtnummers: For 12 en het monumentale Dust Bowl III. Het intro is heel fraai: een hele mooie combi van akoestische gitaar en zang. Vervolgens gaat het nummer 'los' met allerlei andere instrumenten erbij, tot de mondharmonica aan toe. Ik krijg een vaag comboygevoel hierbij, 'once upon a time in the west'. Ik wou dat ik in een RV door de woestijn van California of Nevada reed en dan dit nummer draaide. Wow!

Side A van Tamer Animals gaat richting 5*. De rest van het album (Side B) is ook (erg) mooi, maar wat minder bijzonder als dat eerste stuk. Als Other Lives na hun doorbraak met dit fraaie album aan komt zetten met een vervolgplaat die helemaal vol staat met de prachtsongs die op het eerste deel staan, dan wordt dat een hele grote plaat. Er zit volop muziek in Other Lives.