Wobbler - Rites at Dawn (2011)

Zit deze nu voor het eerst te beluisteren (en dan ook nog überhaupt als eerste Wobbler-album) en nu, bij A Faerie's Play, word ik voor het eerst ten minste een beetje gegrepen. Verder is het Yes voor en Yes na (circa The Yes Album / Fragile / Close to the Edge). Dat zal ongetwijfeld zijn fans trekken, al komt het plagiaatgehalte hier en daar griezelig dicht bij een The Watchniveau.

Best wel, ja. Bij de twee voorgangers valt dat wel mee trouwens. Die albums neigen minstens zo veel naar King Crimson en Gentle Giant. Overigens hoeft een gelijkenis met Yes geen nadeel te zijn.


Je beschrijft zo ongeveer het probleem dat ik met Wobbler heb. Het is muziek die, hoe vakkundig ook, maar moeilijk beklijft. Rites of Dawn is dan nog het meest toegankelijk en is wat mij betreft hun beste album.

Moeilijk hoor. Ik ben over het algemeen wel van de "beter goed gepikt dan slecht verzonnen"-school, maar dit gaat allemaal toch wel èrg ver. Compositorisch af en toe best interessant, mooie arrangementen en klankkleur, technisch zeer vaardig, en ik luister er ook best graag naar, maar wanneer er nauwelijks een minuut voorbijgaat zonder dat ik aan Anderson, Howe en Squire moet denken kan ik me gewoon niet aan de muziek overgeven.
        Aan de andere kant, het loopt allemaal wel vlot door, het is soms bijna net zo uplifting als Yes, en door de grote afwisseling en de kleurige nummers kan ik het ook enorm vaak draaien. Het is eigenlijk net als bij de uit de lucht vallende "And rise again by break of dawn"-climax van This past presence: het slaat nergens op, maar het is wel lekker. Moeilijk om een oordeel te vellen over dit album (overigens ook míjn eerste van Wobbler).
 

Hé, zag ik jou net niet bij Änglagård?

Om nog even bij de eigentijdse typisch Scandinavische prog te blijven: probeer Anekdoten, Paatos of White Willow eens. Vooral die eerste twee hebben pakweg honderd keer zoveel eigenzinnigheid als Wobbler.

Ja Casartelli, ik zit momenteel voor 200% in de prog... (Loop al de hele dag naar de voordeur op en neer, want ik verwacht een pakketje met daarin de Finch-box.) Dank voor de tips, ik weet niet hoe snel ik er aan toe kom want er staat nog veel muziek op de to-do-lijst, maar wees er van overtuigd dat ik ze op prijs stel en ook zéker ga navolgen!

Sinds mijn bericht van een klein half jaar geleden heb ik dit album toch al weer een keer of tien gedraaid, en ik blíjf er maar lol aan beleven. Mijn kritiek blijft staan, maar het plezier laat zich niet ontkennen, dus ik geef me er maar aan over (en verhoog mijn waardering met één ster).

Redelijke, ouderwets symfo, die wat neigt naar Yes, Cantebury scene en wat Gentle Giant.
Erg lekker, maar niet zodanig dat het voor mij een klassieker wordt.
Dan vind ik Anekdoten verrassender.

Toch is het wel goed, dit.

Deze heb ik bij het uitkomen aan me voorbij laten gaan, had niet het idee dat het iets voor mij zou zijn. Nu moet ik de nieuwe Wobbler recenseren, dus ter voorbereiding toch maar eens dit album gedraaid, en tja, mijn vermoeden klopt eigenlijk wel. Het is allemaal niet slecht ofzo, maar ik hoor er toch weinig in dat me echt aanspreekt. Weinig origineel en een zanger waar ik ook niet echt warm voor loop. Nu maar hopen dat de nieuwe beter is...

Wobbler en Gungfly zijn wat mij betreft de enige bands die in de nieuwe lichting symfobands komen bovendrijven. Natuurlijk zijn er wel meer, maar daar kan ik zo snel even niet op komen.

Toen ik nog jong was, had je alleen 70's symfo, enkele neoprogplaten en echt een heel kleine selectie 90's symfo/prog. Na 2000 wordt je te pas en te onpas doodgegooid met muziek die zichzelf omschrijft als prog of symfo. Enkele bands (Anekdoten, Flower Kings, Tangent) slaagden erin mij te overtuigen.

Maar meestal klinkt het of té geforceerd of als ene Porcupine Tree-kloon. Ook zijn er veel one-man-bands die met allerhande protools etc. een Genesis-sound neer zetten. Ook niks voor mij.

Wobbler echter klinkt als een echte ouderwetse band. De muziek klinkt live, enthousiast, frivool, speels én ze jagen een sound na die mij wel ligt: namelijk die van Barclay James Harvest, Gentle Giant en Yes. De speelse, wat eclectische variant van de symfo, met veel zangharmonieën. En dat vind ik heerlijk.

Geen sombere shoegaze-prog of lawaaiige dubbel-bass progmetal. Ook geen geprogrammeerde instrumenten, maar gewoon analoog en met bijvoorbeeld mellotron en akoestische gitaar.

Ik zoek altijd naar dit soort bands, en die zijn schaars, erg schaars. Maar gelukkig kan ik na veel zouteloze moderne prog altijd terugvallen op Wobbler. Ik ben fan.