Wobbler - Rites at Dawn (2011)

Moeilijk hoor. Ik ben over het algemeen wel van de "beter goed gepikt dan slecht verzonnen"-school, maar dit gaat allemaal toch wel èrg ver. Compositorisch af en toe best interessant, mooie arrangementen en klankkleur, technisch zeer vaardig, en ik luister er ook best graag naar, maar wanneer er nauwelijks een minuut voorbijgaat zonder dat ik aan Anderson, Howe en Squire moet denken kan ik me gewoon niet aan de muziek overgeven.
        Aan de andere kant, het loopt allemaal wel vlot door, het is soms bijna net zo uplifting als Yes, en door de grote afwisseling en de kleurige nummers kan ik het ook enorm vaak draaien. Het is eigenlijk net als bij de uit de lucht vallende "And rise again by break of dawn"-climax van This past presence: het slaat nergens op, maar het is wel lekker. Moeilijk om een oordeel te vellen over dit album (overigens ook míjn eerste van Wobbler).