Jon Anderson - Survival & Other Stories (2011)

Natuurlijk was Jon Anderson beledigd, toen hij tijdens een ziekbed te horen kreeg dat de band ging touren, maar dan zonder hem.

En natuurlijk nam hij wraak, toen hem gevraagd werd op het nieuwe Yes album te zingen door "nee" te zeggen. Er zijn uiteraard grenzen.

In de eerste plaats weet Jon Anderson dat hij vroeger of later wel weer wordt teruggevraagd (en hij laat zijn ego graag strelen) en in de tweede plaats kreeg hij na (of zelfs nog tijdens) zijn ziekbed ruimte om allerlei ideëen buiten Yes om te kunnen realiseren.

Een duo album met Rick Wakeman bijvoorbeeld (al verschenen), een solo-album zoals deze en op vrij korte termijn een hereniging met gitarist Trevor Rabin én wederom Rick Wakeman voor een hoogst uitzonderlijk trio zoals nog nooit vertoond is in de lange geschiedenis van Yes. Wie weet wie er in personele sfeer nog meer gaan "kleven" aan die band, er zal toch ook moeten worden gedrumd.

In interviews geeft Jon Anderson aan bezig te zijn met 4, 5 albums tegelijk, allemaal met andere ideëen en invalshoeken. Hij komt nu met Survival, die als volgt is opgezet en bedacht, volgens het cd-boekje:

4 Years ago I put an ad on my website: "musicians wanted...Send me your music. Just one minute of it will do. I needed to write music and sing so much. It would give me a rebirth of musical ideas."

Zo gezegd zo gedaan:

I had so many replies from musicians all over the world who wanted to make music with me, what a concept....They knew me, they were happy to try out anything it was like a gift from the musical gods....

So over the past 4 years I have been working on so many musical ideas, they all will take a while to finish. Yet some of them are here on this album of songs. I hope you enjoy them, as I did writing and singing them...

Waar vind je dat nog, een artiest die een persoonlijk woordje in zijn begeleidend boekje schrijft bij zijn nieuwste cd?

De oude hippie heeft woord gehouden, heeft alle ideëen verwerkt tot een wat curieus maar zeker geen slecht Jon Anderson album. Voor de goede orde, Jon Anderson heeft solo nooit geleken op Yes-in-z'n-eentje, heeft altijd met iets eigens willen komen, niet gebonden aan commerciële uitgangspunten, voor de inkomsten had hij Yes wel, als het daarom ging.

Helemaal vermijden vergeleken te worden met Yes kan hij niet, als stem van, maar voor het overige heeft hij zich vooral nergens iets van aangetrokken. In een dagelijkse (optimistische) zoektocht naar een betere wereld vol liefde, tot religieuze inzichten aan toe.

Zo worden alle grote godsdiensten uitvoerig bedankt en bezongen in de Big Buddah Song. Voor een atheïst als ik een ware gruwel in het oor maar van Jon Anderson kan ik het nog net hebben.

Jon Anderson albums zijn niet direct weggelegd voor de complete Yes-aanhang (of wat daar nog van over is), al vanaf zijn eerste solo-album in 1976 al niet. Wat er sinds die tijd is verschenen is zeer verschillend, ik kan ook met gemak een deel van zijn solo-albums een zware onvoldoende geven als het mij te gortig gaat worden. Albums die niet meer om doorheen zijn te komen, de toegankelijkheid nul is en de nummers niet om aan te horen.

Het is daarom wel altijd verrassend waar hij mee komt. Anno nu (Jon Anderson is inmiddels 66) ben ik al blij met een nieuw, eigen solo album waarbij hij nog sterk van stem is en waarbij niet al te ver van de oorspronkelijk roots wordt geopereerd. Met wat stevigere en rustigere nummers.

Daarbij aantekenend dat er toch ook een behoorlijk aantal sterke nummers op Survival zijn terug te vinden, maakt dat het project voor en door Jon Anderson als zodanig geslaagd mag worden genoemd.

Super recentie Hans ! Ik ben nieuwsgierig geworden .

Dank!

Terecht dat het enige nieuwsgierigheid opwekt. Vanmorgen nog weer eens hard in de auto gedraaid, zitten echt leuke dingen tussen.

Ik heb me er ook maar eens aan gewaagd. Onlangs met pa de dvd van Keys to Ascension herbekeken, en tot de conclusie gekomen dat Anderson daar de show stal en vaak akelig zuiver zong.

Survival & Other Stories lijkt, op de stem na, inderdaad niet op Yes. Het is rustiger, meer ingetogen. Geen bombast, en ingewikkelde composities zul je hier ook niet op vinden. Misschien dat Anderson iets meer z'n best had mogen doen. Sommige composities kabbelen maar voort.

Jon Anderson is 66 jaar, en de vraag die ik mijzelf stel is of het glas half vol of half leeg is. Anderson is voor zijn leeftijd goed bij stem, maar aan de andere kant zingt hij niet meer zo loepzuiver als voorheen. Af en toe zit hij er een beetje naast, en verder klinkt zijn stem vooral dunner en ietwat schor en hees. In een kaal nummer als 'Understanding Truth' trek ik zijn daarom stem niet zo goed. Voorheen zou hij een dergelijk nummer met zijn stem kunnen dragen, nu komt hij wat piepend over.

Ik veer nog wel even op bij 'Effortlessly' en 'Love and Understanding', maar verder is het niet helemaal mijn album.

Fly From Here vind ik dan toch een stuk beter. Dat materiaal rockt meer, en daar zou Andersons stem in deze vorm geschikter voor zijn. Survival & Other Stories en Benoît David hadden we wel kunnen missen als we daar Fly From Here met Anderson voor terugkregen, toch?

Hij had gewoon op Fly from here moeten zingen, maar dan was Fly from here ook qua composities gelijk een heel ander Yes album geworden. Nog maar gezwegen of de Buggles Fly from here ter adoptie zouden hebben afgestaan.

Ik heb in mijn eerste stukje gezegd dat een Jon Anderson album solo nooit te vergelijken is met Yes. De opzet van Survival, met anderen die muzikale ideëen hebben aangedragen, is typisch iets voor Jon Anderson solo.

Het heeft voor mij een tijd geduurd dat ik dat wilde accepteren en dat kon, ook omdat dat solowerk een "hobby" is voor Jon Anderson. Als hij in de tussentijd ook speelt, schrijft en zingt voor Yes zoals hij dat heeft gedaan, kun je er vrede mee hebben.

Nu wordt je geconfronteerd met een Jon Anderson album waarbij hij niet meer kan worden geassocieerd met Yes. En dan is Survival nog wel degelijk een goed album in vergelijking met menig ander album van Jon Anderson solo.

Maar hij zal zich moeten realiseren dat hij zich ook zal moeten richten op liefhebbers die van hem houden, juist zoals hij speelde in Yes. Dus niet alleen de solo-fanaten. En hoe hij dat gaat oplossen moet de toekomst inderdaad uitwijzen.

De eerstkomende cd met Rick Wakeman en Trevor Rabin lijkt mij dan iets om naar uit te kijken. Je kunt er in ieder geval vergif op innemen dat het dan niet meer klinkt als Jon Anderson solo, dan zal het zeker meer gaan klinken als Yes in grootse vorm. Hier hebben enkelen nog een paar appeltjes te schillen.....

Ik heb dit nummer al een paar keer in zijn geheel lekker zitten beluisteren, zonder daarbij aan YES te denken. Dat is met zijn aparte stem best moeilijk.
Ik ben zwaar onder de indruk van dit album. Wat een een fijne sfeer daalt over heen als Je SURVIVAL hoort.
Musician maar dan atheïst zijn, ik agnost ( ik ben ex-katholiek) maar door ziekte en ziekenhuisopname (het wat echt erop of eronder), ben ik over alles een beetje anders gaan denken. Neen het is voor mij niet storend dat door Jon er nogal religieuze termen gebruikt. Jon heeft zelf ook al wat de rug.
Maar tegukomend op dit album: adembenemed , afwisselender dan andere solo's met voor mij als 3 echt supernummers: Unbroken, Love & Understanging en vooral Cloudz En@ musician, thnx voor je mooie, inspirerende bespiegelingen

Het spijt me oprecht dat je aan een ziekenhuisbed gekluisterd bent geweest, Ad! Hopelijk gaat alles nu weer een stuk beter!

Ja, sfeer weet Jon Anderson meestal wel neer te zetten op een album, dat ben ik zeker met je eens. Een geheel eigen sfeer, ook dat nog eens. Jon Anderson is het prototype van een oude hippie, die in zijn doen en laten in zijn hele leven een hippie is gebleven. En dat zelfs heeft vertaald naar de moderne tijd, waar andere hippies uit de jaren '60 dat allang hebben afgezworen en inmiddels veelal 1e generatie babyboomers met pensioen zijn geworden.

Hij meent oprecht dat liefde, en dat riep hij al in 1967 tijdens de flowerpower op zijn hoogtijdagen, de mensen kan verbeteren en kan leiden tot een betere wereld. Om de waarheid te zeggen denk ik dat de meeste andere mensen hem een "softie" zullen vinden of misschien, naar het Nederlands vertaald, een watje.

Dat vind ik niet. Het streven naar een betere en rechtvaardige maatschappij is iets van alle tijden en ik denk dat juist de activisten uit de Flowerpower periode en daarna statistisch gezien meer hebben bereikt (en belangrijke zaken) dan wie ook, in zo'n korte periode.
Dat hij daarbij een religeuze inslag heeft (uiteraard zonder ook maar enige andere religie voor het hoofd te willen stoten) vind ik dan verder prima.

Hij voorkomt wel (althans tot nu toe) dat het leidt tot complete albums met religieuze teksten (Goddank!) en hij valt ook zeker niet in te delen bij de relipop artiesten en hun liefhebbers. Hij is het denk ik gewoon niet eens met de bekrompen visie van de relipop. Hij wil open blijven staan voor elke religieuze gedachte.

Ik denk dat dat ook de achtergrond is van The Buddah Song. Hij zal een groot hart hebben met betrekking tot zijn wens tot wereldwijde samenwerking en acceptatie, hij wil een goede verstandhouding tussen alle landen. Dat zie je ook terug in dit album, waar hij samenwerkt met musici over de gehele wereld, ongeacht hun inbreng en ongeacht wat er uiteindelijk van het nummer is gemaakt.

Dat staat weer helemaal los van de vraag of het een goed album is, ja of nee. Maar de sfeer die het oproept, die wereldwijde samenwerking, die vind je op Survival zeker terug. En ik kan mij voorstellen dat je dat aantrekkelijk vind.

Zeker na alles wat je de laatste tijd allemaal hebt meegemaakt, Ad!

Imagine my surprise toen ik las dat het 'agressieve' Relayer zijn bedenksel is!

Een leuk idee ( heb helaas de oproep gemist:-) Het resultaat is op zich niet veel mis mee en bevat zeker aardige momenten of op z'n minst aanzetjes daartoe maar net iets te veel tracks die netjes maar saai in clichés blijven hangen en me dus niet weten te raken. "Open" ook uit 2011, brengt heel wat meer !