Phil Collins - ...But Seriously (1989)

Grappig, heb de clips erbij gezet en de meeste had ik zelfs nog nooit gezien. I Wish It Would Rain Down duurt zelfs 8:22, nooit geweten! Tevens vind ik dat het sterkste nummer van dit album samen met Something Happened on the Way to Heaven. Dit album valt me nog mee om eerlijk te zijn. Maar deze man heeft er wel een enorme historie op zitten waarvoor ik mijn petje afneem!

Dat het zo'n hoog Sky Radio-gehalte heeft... tsja.... is de schuld van dat station. Jammer dat zijn nummers zo kapot gedraaid zijn. Maar an sich, zo heeeeeeel af en toe best lekker om weer eens te horen (en ik luister dus absoluut GEEN Sky Radio...)

3*

Hoe vaak ik dit album al niet heb laten liggen, al lag hij nog voor zo weinig... al was het maar om me die tijd in de toekomst te besparen, heb ik hem nu toch maar een keer aangeschaft. Gisteravond in bed gedraaid om bij in slaap te vallen (ja, kom maar...) en ik vroeg me af wat me eigenlijk bezield had.

Vandaag nog eens opnieuw opgezet op een iets betere (lees: niet volkomen crappy) installatie en nu ben ik toch wat milder gestemd. Het helpt voor het totaalplaatje van een album ook wel als het openings- en slotnummer sterk zijn en die zijn hier allebei dik in orde. I Wish It Would Rain Down en Another Day in Paradise zijn de overbekende (maar nog steeds gewaardeerde) hits, terwijl Something Happened on the Way to Heaven de tijd bij mij wat minder goed doorstaan heeft. Ballads met een luizig elektrodrummetje zijn ook net iets te talrijk (Do You Remember ), maar voor That's Just the Way It Is heb ik dan wel weer een zwak.

Halfje erbij en ik zit op drie sterren.

Mooi stukje meneer over ervaringen met Phil Collins muziek tijdens een Aufguss… die heb ik zelf ook wel eens langs horen komen. Zelf zit ik zo´n 2x per maand in de sauna en doe dan mee met 4 a 5 opgietingen…

Dat het ook met andere muziek kan dan soft porno sound heb ik zelf een aantal keren ervaren.... Er zijn ook bezwete fanaten die met leren rockjack aan muziek behoorlijk hard door de sauna laten klinken van AC/DC, Credence Clearwater Revival, The Rolling Stones, Led Zeppelin enz en het ook heerlijk heet aan laten voelen..

En inderdaad de gevoelstemperatuur stijgt flink maar dat komt door de toename in lucht vochtigheid... in werkelijkheid daalt de temperatuur een aantal graden tijdens een opgieting.

Dit natuurlijk niet met exotische tantra meloendenneappelzeebrie geurtjes maar met geuren als kaneel, cedarhout, lemongrass met wat meer punch! En dan lekker afsluiten met mint kristallen als hoogtepunt in deze eerder hard porno belevenis !

Deze bezwete fanaat heeft daarbij ook eens de live acoustische versie van Sound of Silence van Disturbed met Myles Kennedy van Alter Bridge laten horen...
Disturbed - The Sound of Silence [Live in Houston w/ Myles Kennedy] - YouTube laat ik maar zeggen dat ik tot het einde heb geluisterd!

Van dit album heb ik de oude CD versie uit 1989 en hoewel ik het heel gewaagd vind dat de heruitgave in 2016 een hoesfoto anno nu van Collins bevat, voel ik niet zozeer de behoefte om die nu ook aan te gaan schaffen.

Nu weer een paar keer gedraaid en het valt me niet mee. De drums, hoewel minder machinaal dan op No Jacket Required, klinken kartonnig en de electronische percussie met de geluidsballetjes die steeds tussen linker en rechterkanaal pingpongen, was destijds vast erg hip, maar kan ik niet meer meemaken.

Het songmateriaal is maar bij vlagen interessant, en bevat veel wendingen die we al eens eerder gehoord hadden, en ik heb last van de bekende nijdige uithalen in veel nummers die zijn handelsmerk werden. Dat achterkantje van zijn strottenhoofd kenden we al. Is het soul? Dan wel van een erg witte soort.
En dan de EW&F trompetters, nee ook daar ben ik niet van gecharmeerd.

Ach, wat een klachten allemaal. Sorry voor de liefhebbers, maar tussen mij en Phil Collins is het sinds de jaren'80 nooit meer goed gekomen. Ik wilde het best nog een kans geven, maar ... missie mislukt.

Philip David Charles Collins is met zijn 71 jaar al echt een oude man. Lichamelijk zit het hem allemaal niet mee en ook zijn stem is niet meer wat het geweest is. Momenteel is hij weer met zijn band Genesis op tournee, maar het drummen lukt hem niet meer en zittend op een stoel zingt hij zich door de optredens heen. Hoe anders was dat in zijn gloriejaren, voornamelijk de jaren tachtig en begin jaren negentig, toen hij niet uit de media en hitparades te slaan was. Met Genesis, maar zeker solo boekte hij toen heel veel succes.

Geboren op 30 januari 1951 in Londen en vanaf begin jaren zeventig stapte hij in Genesis als drummer en nam vanaf 1975/1976 ook de leadzang voor zijn rekening. Genesis begon als symfonische rockband, maar het pop element kwam gedurende die jaren zeventig steeds meer in de muziek. In 1981 verscheen het eerste solo album van Collins, het geweldige en zeer gevarieerde “FACE VALUE”, waar ook zijn grootste en waarschijnlijk bekendste hit op staat, “IN THE AIR TONIGHT”. “FACE VALUE” was een soms beklemmend en somber album, met ook opgewekte momenten. Op de opvolger “HELLO, I MUST BE GOING” staan een paar van de beste nummers die hij ooit als solo artiest heeft uitgebracht, “I DON’T CARE ANYMORE” en “DO YOU KNOW, DO YOU CARE?”. Qua evenwicht vind ik dit album een fractie beter dan het debuut, geweldig dus. Op het in 1985 verschenen “NO JACKET REQUIRED” is het commerciële geluid overheersend. Blazers zorgen voor meer toegankelijke liedjes en dit zorgt ervoor dat het wat mij betreft net iets minder scoort dan zijn voorgangers.

Na de soundtrack én acteerprestatie in de film “BUSTER” was het voor Collins in 1989 weer tijd voor een nieuw, vierde solo album. Dat werd het op 20 november 1989 verschenen “…BUT SERIOUSLY”. Het album werd voorafgegaan door de prachtige single “ANOTHER DAY IN PARADISE” en uiteindelijk zou het tot één van zijn best verkochte album uitgroeien. Met een ingespeelde band, 12 prima liedjes en een fantastische productie, klinkt het album tot op de dag van vandaag fris en goed. De vinylversie verschilt qua tracklist van de cd-versie en van die laatste ga ik hier uit.

Opener “HANG IN LONG ENOUGH” laat meteen horen wat je van het album kunt verwachten, prominent aanwezige blazers, strak ritme en een heerlijke melodie, een prima begin. Het tempo gaat behoorlijk omlaag met de vierde single “THAT’S JUST THE WAY IT IS”, waarbij de stem van David Crosby een mooie en passende toevoeging is. De gitaarpartijen van Daryl Stuermer zijn ook erg mooi. Ballad nummer twee is “DO YOU REMEMBER?”, een goed liedje, waarin Stuermer opnieuw laat horen een eigen geluid te hebben en tevens een geweldige gitarist te zijn. Samen met Stuermer schreef Collins “SOMETHING HAPPENED ON THE WAY TO HEAVEN”, de derde hitsingle in Nederland van dit album. Strak ritme, drums die lekker voorin de mix zitten, blazers, koortjes en een aanstekelijke melodie. Het hoogtepunt van het album is het bijna negen minuten durende “COLOURS”. Hierin komen alle facetten van het solo werk van de zanger/drummer naar voren. Het eerste deel rustig, ballad, in deel twee gaat het tempo omhoog en zijn de blazers weer prominent aanwezig. Als wederdienst voor het producers werk van Collins op recente albums van Eric Clapton, laat de gitaargod in “I WISH IT WOULD RAIN DOWN” zijn gitaar heerlijk klinken. Deze midtempo track was de tweede single die in de Nederlandse Top 40 kwam, en na een tweede plaats van de eerste single, bereikte dit nummer de derde plek. Eén van de beste nummers van het album, wat mij betreft. Prachtige koortjes, geweldig drumwerk, Collins zingt fantastisch, maar de show wordt door Clapton gestolen.

Het reeds genoemde “ANOTHER DAY IN PARADISE” is het volgende nummer op "...BUT SERIOUSLY". Ballad, klinische drums, opnieuw backing vocals van David Crosby en een tekst die gaat over daklozen. Prima nummer! “HEAT ON THE STREET” was het één van de twee bonustracks op de cd-versie van het album. Een wat simpel, maar wel lekkere uptempo track. The Phenix Horns, bestaande uit saxofonist Don Myrick, Louis Satterfield op trombone en de trompettisten Harry Kim en Rhamlee Michael David zijn op veel tracks aanwezig, op “ALL OF MY LIFE” krijgt Myrick de spotlight. Een midtempo nummer, met mooi saxofoonspel, krachtige drums en een fijne melodie. Het korte en tevens cd-bonustrack “SATURDAY NIGHT AND SUNDAY MORNING” is een jazzy nummer met halverwege een mooie tempowisseling. Het rustige en mooie “FATHER TO SON” is inmiddels qua tekst wel erg toepasselijk geworden. “Remember What I Said, I'll Always Be With You Don’t Forget, Just Look Over Your Shoulder I'll Be There, If You Look Behind You, I Will Be There”. Kijk achterom en ik zal er zijn, dat geldt tegenwoordig voor zijn zoon Nic, die drummer is in Genesis en achter zijn vader zit. Als Collins omkijkt, ziet hij zijn zoon en zsl hij ongetwijfeld trots zijn. “FIND A WAY TO MY HEART” is het slotakkoord, ruim zes minuten een pur sang Collins nummer. Lekkere opbouw, prachtig en krachtig drumwerk en een heerlijke melodie en blazersbijdragen.

De populariteit van Phil Collins zat rond dit album op zijn hoogtepunt en ging daar met het nieuwe Genesis album, dat in 1991, misschien nog wel iets overheen. Daarna werd het langzaam minder. De solo albums die volgden, “BOTH SIDES”, “DANCE INTO THE LIGHT” en zeker “TESTIFY” waren duidelijk minder van kwaliteit, waarvan in de laatste gewoon zeer, zeer matig vind. In 2010 verscheen “GOING BACK”, een verzameling Motown en soul covers, aardig nagespeeld, maar het is jammer dat dit album het einde van zijn studio carrière is gebleken. Gelukkig kunnen we teruggrijpen op de eerste vier albums, die stuk voor stuk erg goed zijn en waarvan dit de laatste was. Top album!