menu

Phil Collins - ...But Seriously (1989)

mijn stem
3,26 (295)
295 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Atlantic

  1. Hang in Long Enough (4:44)
  2. That's Just the Way It Is (5:20)
  3. Do You Remember? (4:36)
  4. Something Happened on the Way to Heaven (4:52)
  5. Colours (8:51)
  6. I Wish It Would Rain Down (5:28)
  7. Another Day in Paradise (5:22)
  8. Heat on the Street (3:51)
  9. All of My Life (5:36)
  10. Saturday Night and Sunday Morning (1:26)
  11. Father to Son (3:28)
  12. Find a Way to My Heart (6:08)
totale tijdsduur: 59:42
zoeken in:
avatar van meneer
vigil schreef:
Als een album meer verkoopt is het gelijk commercieel en slecht, dat is toch ook raar?


Dat is, wat mij betreft, een mening die alleen opgaat voor roeptoeters. Ik kan bepaalde commerciële goed verkopende albums zeer waarderen.

Maar bij mij begon het wat te irriteren bij 'Sussudio'.En bepaalde nummers hier hebben geleid tot - zoals jij het goed beschrijft - dat Collins ws bewuster commerciëler is gaan schrijven (kan ook een platenmaatschappij achter zitten, natuurlijk).

Draken hier zijn 'That's just the way it is' / 'Do you remember' / 'All of my Life' / 'Father to Son' (benieuwd hoe Simon Collins deze vindt ) / 'Find a way to my Heart' (had goed op een Disney album gepast).

Tekstueel viert de commerciële Liefde ook hier hoogtij. En werd wat ongeloofwaardig vergeleken bij een 'Face Value' of 'Hello, I must be Going'.

En ja, er staan wat Jazzy nummers op (niet mijn ding) en muzikaliteit (Barend en van Dorp tune). Maar voor mij was het echt een soort 'ieuw'.

Maar goed, ik blijf een zwak voor de man houden, al is het al alleen voor zijn stem of zijn aanwezigheid (en voortplanting) hier op aarde .

Maar, net zoals een goed huwelijk, er zijn goede en slechte dagen...

Maar het wordt echt weer eens tijd voor wat Goede Dagen. Vandaar mijn link. Wie weet een score voor The Alamo !

avatar van vigil
4,0
meneer schreef:
Maar, net zoals een goed huwelijk, er zijn goede en slechte dagen... !

daar weet Collins overigens ook alles over

avatar van Poeha
3,5
kaztor schreef:
Ja, ik was ook ooit van die slag.
Flauwe berichtjes plaatsen bij gemakkelijke doelwitten of muziek waar ik niet van hou.

Ik heb betere dingen te doen.


Ik kan dit beamen Vond je berichten in het verleden vaak flauw, alsof je constant een hekel had aan alles wat niet alternatief was. Maar bij recensies waar je naam de laatste twee jaren opdook, viel ik telkens in verbazing van je mildheid en gefundeerde mening. Nu is het me duidelijk, je hebt betere dingen te doen

Al met al een puik album van Collins. Alleen jammer dat Do You Remember? en That's Just the Way It Is erop staan. Ik houd nog wel eens van mierzoet, maar die zijn ook mij te gortig. Voor de users die er minder bekend mee zijn, zou ik vooral ook Colours aan willen raden. Wat een groeibriljant is dat zeg. Een groeibriljant met twee mizkale gezichten. Op dit album zijn Barend en Van Dorp uiteraard ook te horen, alhoewel ze dat toen beiden nog niet wisten...Saturday Night and Sunday Morning. Hang In Long Enough en Heat on the Street zijn hier de uptempo tracks en die hebben vaak een voorsprong bij de eerste luisterbeurten. Ook nu nog steeds. Phil mocht het nog eens lukken, doe mij nog maar zo'n portie dan.

avatar van Casartelli
3,0
Hoe vaak ik dit album al niet heb laten liggen, al lag hij nog voor zo weinig... al was het maar om me die tijd in de toekomst te besparen, heb ik hem nu toch maar een keer aangeschaft. Gisteravond in bed gedraaid om bij in slaap te vallen (ja, kom maar...) en ik vroeg me af wat me eigenlijk bezield had.

Vandaag nog eens opnieuw opgezet op een iets betere (lees: niet volkomen crappy) installatie en nu ben ik toch wat milder gestemd. Het helpt voor het totaalplaatje van een album ook wel als het openings- en slotnummer sterk zijn en die zijn hier allebei dik in orde. I Wish It Would Rain Down en Another Day in Paradise zijn de overbekende (maar nog steeds gewaardeerde) hits, terwijl Something Happened on the Way to Heaven de tijd bij mij wat minder goed doorstaan heeft. Ballads met een luizig elektrodrummetje zijn ook net iets te talrijk (Do You Remember ), maar voor That's Just the Way It Is heb ik dan wel weer een zwak.

Halfje erbij en ik zit op drie sterren.

avatar van Lamontagne
5,0
Net de nieuwe uitgave gehaald
Maar wat blijf ik een zwak houden voor deze plaat.

Bonus cd bevat niet veel bijzonders vind dat bij de hele heruitgave van Meneer Collins.
Het is ook dat ik alleen deze in de heruitgave wou hebben.

Hier staat dan ook het mooiste nummer van Collins op
That's just the way it is ......... prachtig

avatar van Running On Empty
4,0
Vraagje aan degenen die de Deluxe 2CD versie hebben gekocht.

Zit er een boekje bij?

Heb mijn exemplaar net ontvangen maar er ontbreekt een boekje terwijl daar wel ruimte voor is. Dan weet ik teminste of ik moet gaan reclameren. Alvast dank.

avatar van vigil
4,0
Er schijnt inderdaad een partij geweest te zijn zonder boekje.

Verder wel een fijne uitgave, enkel al voor de briljante bijna 12 minuten durende live versie van Colours is de 2 disc de aanschaf al waard.

avatar van Running On Empty
4,0
Ok heb ik dus weer

Dank je.

avatar van vigil
4,0
Phil moest even bezuinigen, zijn betaalrekening kwam onder de 10 miljoen dus even rustig aan met het bij persen van de boekjes

avatar van lennon
2,5
Ik vind de heruitgave met nieuwe foto's een erg origineel idee...maar ook best schrikbarend. Wat is die man oud geworden zeg...

avatar van rkdev
4,5
De jaren '80 waren vol met hoogtepunten voor Phil Collins, helaas ging het daarna snel bergafwaarts.

Draai 'm nu weer vanaf (het originele) vinyl en geniet van de nummers die nu op kant A staan, startend met het heerlijke 'Hang in Long Enough'. Het album ken ik vooral van de CD versie en daar is het geweldige 'Find a Way to My Heart' de afsluiter. Even wennen dus dat het nu opeens als 3e nummer voorbij komt. Sowieso opvallend dat de hele tracklist door elkaar is gehusseld. Nu schalt het eveneens fantastische 'Colours' door de speakers. Een nummer dat (zeker in het middenstuk) wat klinkt als een Genesis nummer met blazers.

Kant B is wat ingetogener, maar bevat natuurlijk wel de klassiekers 'Something Happened on the Way to Heaven', 'Another Day in Paradise' en 'I Wish It Would Rain Down' en het fraaie 'Do You Remember?'.

De CD versie heeft 2 nummers meer, het van Barend en Van Dorp bekende 'Saturday Night and Sunday Morning' en een van de beste nummers van de plaat 'Heat on the Street'.

Vanaf het album hierna wordt het helaas sappelen met de kwaliteit van de nummers (al zitten er nog best zeer goede tussen, maar geen hele albums meer), maar dit album is toch nog echt van zeer hoge kwaliteit.

avatar van berken
4,0
rkdev schreef:
De CD versie heeft 2 nummers meer, het van Barend en Van Dorp bekende 'Saturday Night and Sunday Morning' ...

Ik zou toch zweren dat dit wel op mijn lp-versie staat.

avatar van lennon
2,5
berken schreef:
(quote)

Ik zou toch zweren dat dit wel op mijn lp-versie staat.


Ik ook, maar bij nadere check blijkt dit toch echt niet het geval

3,0
Redelijk album van Collins , echt top heb ik Collins trouwens nooit gevonden , aan een verzamelaar heb je dan ook genoeg.
Maarre... hij is wel oud geworden , laatst nog foto's en een concertregistratie op youtube gezien , tijdens een concert zie je hem heel langzaam opkomen met een wandelstok , dat is even schrikken , zijn stem was trouwens wel dik in orde , dat dan weer wel

avatar van meneer
Ik weet niet of je weleens in zo’n Wellness Centrum hebt gezeten en bekend bent met een ‘Aufguss’ ? Wel, dan zit je met een stel andere bloteriken in een sauna waar dan een hoop ijs met een relaxend oliegeurtje (je kent dat wel, iets met exotisch tantra meloendenneappelzeebrie geurtje) op een warmtebron wordt gegooid om de ruimte te vullen met warmte en vochtigheid.
Daarna gaat één of andere bezwete fanaat met handdoeken, vlaggen en grote waaiers wapperen zodat de temperatuur stijgt, het zweet uit je lijf gaat spatten, je vermoedens gaat krijgen hoe het Inferno van Dante eruit ziet en het uiteindelijk altijd eindigt met het om zo snel mogelijk met 30 man tegelijkertijd door één deur te willen ontsnappen. Heerlijk dus ! Ik was er gisteren bij eentje.

Meestal wordt er tijdens zo’n ‘Aufguss’ ook muziek op de achtergrond gedraaid. Een lichtelijke soft-porno sound waar je ‘het’ graag -soms- op zou willen doen. En als je dan in een soort orgie-setting zit met 29 andere naakte mensen om je heen, waarvan er toch een aantal best aantrekkelijk uit zien, dan zou je denken: “Wie weet !”. Maar als het ‘Aufguss’ ritueel start haalt deze alle erotische gevoelens binnen 3 seconden weg omdat je in een soort overlevingsmodus komt te zitten.

En toch, toen de eerste tonen van Phil Collins mee begonnen te doen, om mede de ruimte op te gaan warmen, moest ik denken aan zijn woorden uit een interview. Daarin gaf hij aan dat hij van iemand gehoord had dat zijn muziek bij een soft-porno film was gemonteerd. Collins zei dat hij zich zich dat wel een beetje voor kon stellen. Maar hij zei er toen wel snel achteraan dat hijzelf natuurlijk nog nóóit zo’n film had gezien... (lees zijn biografie eens en je weet meteen dat hij dat natuurlijk loog !). Heerlijk, de mens Collins. Achter al die suikerzoete ballades zitten een hoop opgekropte sexuele frustraties.. . Ik mag hem wel.

Die tonen van Collins waren trouwens van het nummer ‘That’s Just The Way It Is’. Lang geleden dat ik het gehad maar hij kwam gisteren weer zo mooi binnen. Het intro met de drumcomputer, de herkenbare D - C - Bes akkoorden met een bijbehorende grondtoon (gebruikt hij vaker) en dan de samenzang met David Crosby is werkelijk heerlijk mooi en ja, relaxed. Hun, allebei wat hogere, stemmen vullen elkaar goed aan. Maar toch ook een tegendraads tweestemmige melodie. Crosby voelt goed aan waar hij de herkenbaarheid van Collins kan aanvullen zodat het weer eens anders, uniek, klinkt. Ook de dromerige gitaar uithalen van Daryl Stuermer op de achtergrond maken het tot een echt in de eind jaren 80 horend nummer waar, bij mij, ook herinneringen naar boven komen van een - in mijn ogen - iets minder complexe wereld dan die van vandaag.

Tijd voor een Collins dag..

avatar van meneer
Little Big Man fully in Control ! Gewoon heerlijk (en zelfs ondertussen melancholiek) genieten..

avatar van Bravejester
4,0
Mooi stukje meneer over ervaringen met Phil Collins muziek tijdens een Aufguss… die heb ik zelf ook wel eens langs horen komen. Zelf zit ik zo´n 2x per maand in de sauna en doe dan mee met 4 a 5 opgietingen…

Dat het ook met andere muziek kan dan soft porno sound heb ik zelf een aantal keren ervaren.... Er zijn ook bezwete fanaten die met leren rockjack aan muziek behoorlijk hard door de sauna laten klinken van AC/DC, Credence Clearwater Revival, The Rolling Stones, Led Zeppelin enz en het ook heerlijk heet aan laten voelen..

En inderdaad de gevoelstemperatuur stijgt flink maar dat komt door de toename in lucht vochtigheid... in werkelijkheid daalt de temperatuur een aantal graden tijdens een opgieting.

Dit natuurlijk niet met exotische tantra meloendenneappelzeebrie geurtjes maar met geuren als kaneel, cedarhout, lemongrass met wat meer punch! En dan lekker afsluiten met mint kristallen als hoogtepunt in deze eerder hard porno belevenis !

Deze bezwete fanaat heeft daarbij ook eens de live acoustische versie van Sound of Silence van Disturbed met Myles Kennedy van Alter Bridge laten horen...
Disturbed - The Sound of Silence [Live in Houston w/ Myles Kennedy] - YouTube laat ik maar zeggen dat ik tot het einde heb geluisterd!

avatar van Wandelaar
Van dit album heb ik de oude CD versie uit 1989 en hoewel ik het heel gewaagd vind dat de heruitgave in 2016 een hoesfoto anno nu van Collins bevat, voel ik niet zozeer de behoefte om die nu ook aan te gaan schaffen.

Nu weer een paar keer gedraaid en het valt me niet mee. De drums, hoewel minder machinaal dan op No Jacket Required, klinken kartonnig en de electronische percussie met de geluidsballetjes die steeds tussen linker en rechterkanaal pingpongen, was destijds vast erg hip, maar kan ik niet meer meemaken.

Het songmateriaal is maar bij vlagen interessant, en bevat veel wendingen die we al eens eerder gehoord hadden, en ik heb last van de bekende nijdige uithalen in veel nummers die zijn handelsmerk werden. Dat achterkantje van zijn strottenhoofd kenden we al. Is het soul? Dan wel van een erg witte soort.
En dan de EW&F trompetters, nee ook daar ben ik niet van gecharmeerd.

Ach, wat een klachten allemaal. Sorry voor de liefhebbers, maar tussen mij en Phil Collins is het sinds de jaren'80 nooit meer goed gekomen. Ik wilde het best nog een kans geven, maar ... missie mislukt.

avatar van bikkel2
3,5
Achteraf beschouwd vind ik dit nog wel één van zijn genietbaarste albums.
Er zit een bepaalde drive in die hier en daar wel goed uitpakt.
Swingende nummers met het bekende en door Phil geliefde koper wisselt met enige smaakvolle rustpunten.
Another Day In Paradise staat bijv. nog fier overeind. Ook door het tijdloze onderwerp.
Maar net als de 80's Genesisplaten is het nivo niet even constant en meent Phil ook weer enkele bloedsaaie nummers in het geheel te betrekken.
Maar het slaat net naar de goede kant door.

Hierna kan ik weinig positiefs meer melden over Phil's solocapriolen. Het succes bleef nog wel in de 90's, maar artistiek werd het echt zeuren.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:50 uur

geplaatst: vandaag om 15:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.