Deep Purple - Nobody's Perfect (1988)

Zeer matige live plaat. Klinkt vlak en zonder veel speel vreugde. Wel jammer want er zijn een aantal nummers in de setlist die niet meer terugkomen op latere concerten.

Inderdaad, maar Knocking on your Backdoor is erg goed en de impromptu van dat Budy Holly nummer is erg mooi

Met Ritchie Blackmore klinkt geen enkel Deep Purple album vlak . Zonde dat Blackmore DP zonodig moest verlaten . 4,5*

Duidelijk nooit naar het album (of één van de andere inferieure Blackmore live opnames) geluisterd dan.

Ik ken maar een paar fragmenten van deze plaat, maar ik moet Hans Brouwer hier gelijk geven. De combinatie Blackmore en vlak spel is ondenkbaar. De man is ergerlijk (aan het eind van Space Trucking op Made in Japan), te subtiel mooi (When a blind man cries), op een kitscherige manier grappig (Lazy, Wring that Neck), showy (nu en dan met Rainbow On Stage) en weet ik wat nog meer, maar niet vlak. Ik heb een paar interviews gelezen. De man leeft voor zijn gitaar. Volgens mij is hij alleen maar getrouwd, omdat zijn vrouw zo mooi Renaissanceliederen kan zingen, waar hij toevallig ook van houdt. Blackmore kan een optreden saboteren voor een publiek van 100 000 man, de andere bandleden het bloed onder de nagels vandaan halen. Maar ik vergeef het hem allemaal, want op zijn instrument is hij een genie. Welbeschouwd is het een wonder, dat Blackmore het nog zo lang met GIllan heeft uitgehouden in één band - of andersom.

Mijn idee. Vooral Highway Star en Child In Time zijn niet om aan te horen.

Ian Gillan staat op deze plaat tijdens Child In Time de halve Jezus Christ Superstar te zingen. Matige live plaat van de tour in de US. Alles is in de jaren 70 veel beter gedaan. Deze CD is als enkele en als dubbele CD versie uitgebracht.

Slechtste live cd (lp) die ze ooit uitgebracht hebben.

Ik heb meer dan 10 liveplaten van de heren en deze vind ik zeer geinspireerd klinken. Vocaal was Gillan niet meer zo goed als in 1972. Black Night is wat mij betreft het dieptepunt. De heren spetteren echter met de stukken van Perfect Strangers en the House of Blue Light (studioversies worden overtroffen) en teren dus niet op oude roem. Een minpunt was destijds wel dat de LP meer tracks bevatte dan de CD.
Space Trucking voegt in de korte versie iets toe aan de Mandrake Root-versie van Made in Japan.
Als je een echt ongeinspireerd album van de heren wil horen dan is Come Hell or High Water de aangewezen cd met Blackmore die al met één been uit de groep gestapt was.

De nagel op op de kop!
Dit is Deep Purple met Gillan EN Blackmore, zoals Deep Purple behoord te zijn. Dat ze ondertussen een dagje ouder zijn geworden valt hier en daar misschien op te merken, maar ziedaar de albumtitel...

De essentiele DP uit de eerste Gillan/Blackmore periode is natuurlijk Made in Japan, maar dat doet niets af aan het bestaansrecht van deze schijf, dewelke voor mij essentieel is voor deze (te korte) reunie periode.

Ik vind deze ook goed. Veel beter dan Scandinavian Nights.

Had indertijd gelezen dat Scandinavian Nights een goede aanvuller is op Made in Japan (met o.a. Black Night, Speed King, Into the Fire). Scandinavian Nights was opgenomen voor een radioshow in '70, en is pas uitgekomen op vinyl in 1988. Vandaar dat ik me die indertijd ook heb aangeschaft. In dat opzicht vind ik het leuk te hebben, ook al omdat het een ideale plaat is voor liefhebbers van het eindeloze gefreak- en de vinnige duels van de eerwaarden Lord en Blackmore...

PS. op Mume staat bij Scandinavian Nights 1970, worden normaal de officieele releasedatums niet gebruikt i.p.v. de opname datums??

Normaal gezien wel.

Nobody's Perfect . Ik zal die open deur maar niet intrappen , maar het ligt wel erg op de loer hier .

Deze liveplaat is een document die niet de boeken in zal gaan als een onvergetelijke liveplaat . Het is vooral een wat op de automatische piloot spelend Purple . Beetje plichtmatig en verre van passioneel .
Goed het is strak , de band kent zijn klassiekers , maar als je de livereputatie van deze line-up kent , valt het allemaal wat tegen .
Het lijkt hier een beetje een kunstje te worden , een herhalingsoefening zonder magie . Een doorsnee liveplaat , waar je gezien de status van de band meer van verwacht .
Misschien was de sfeer ook al niet echt meer je van het onder elkaar .

Er zijn wel betere liveplaten van de band te bedenken,of desnoods bootlegs. Aan Nobody's Perfect werd het nodige bijgewerkt in de studio, maar Roger Glover deed daar niet geheimzinnig over.
Binnen de kortste tijd stond er een uitgebreid interview in de Aardschok waarin de bassist/producer aangaf wat hij er allemaal aan bijgesleuteld had. Nobody's Perfect is voor mijn oren de moeite waard voor de nummers van Perfect Strangers en House of Blue Light. Knocking at Your Backdoor is het hoogtepunt en de weggedraaide uitvoering van Woman from Tokyo valt onder het minste van de plaat. Op de maxisingle van Hush staat nog een uitstekende uitvoering van Dead or Alive (met blues intro.)

En voor de volledigheid vermeld ik even de tracklist op mijn vinylexemplaar (Mercury 835 897-1):
Highway Star (6:10)
Strange Kind of Woman (7:35)
Perfect Strangers (6:26)
Hard Lovin' Woman (5:04)
Bad Attitude (5:31)
Knocking at Your Back Door (11:24)
Child in Time (10:37)
Lazy (5:11)
Space Trucking (6:03)
Black Night (6:07)
Woman from Tokyo (4:01)
Smoke on the Water (7:46)
Hush (3:31)

Deze liveplaat bevalt me wel, geen ellenlange versies van ... zoals op Made In Japan.

Eens. Ik wil wel toegeven dat Lazy en Space Truckin' van Knebworth de moeite waard zijn, maar alle andere klassiekers hadden ze beter achterwege kunnen laten.
De jaren 80 waren voor mij een pop/rockmuzikaal dieptepunt. Wat ik gehoord heb van DP's studio opnames valt daar ook onder. Maar ik ben nog eens van plan een CD te branden met alle liveversies van post-1984 liedjes. Daar zit een geweldige schijf verborgen.
Bad Attitude laat horen hoe dit genre gespeeld dient te worden: recht voor zijn raap, met een hoop ballen. Voor DP-begrippen is het een doorsneenummer, maar jongere concurrenten als Saxon en Bon Jovi worden mooi op hun nummer gezet.
Idem voor Hard Lovin' Woman: energieke rock'n'roll, daar kan geen liefhebber zich een buil aan vallen.
Ik zou graag nog deze versie van Dead or Alive te pakken krijgen.

Ach, als Ian Gillan het nummer Perfect Strangers aankondigd als Perfect Stranglers dan weet ik het wel. (is dat niemand opgevallen ??) Een moetje dus. Toch klinkt het nog steeds aardig

Zit in mijn deep purple luister periode,is mijn favoriete hardrock band.
Luister laaste tijd veel live cd's van hun.
Dit was met made in japan mijn eerste live cd's van hun.
Waar made in japan rauwer en harder klinkt,vindt ik deze toch ook lekker klinken.
Klinkt wat gladder en verplichtmatiger en strakker,maar prachtige set list.
Heb california jamming,live in london ook dit met covendale op zang ook geweldig.
Waar gillan meer een hardrock stem heeft(hoge uithalen) heeft covendale meer de soul/blues,
In zijn stem,beide zangers zijn top tis net even in welke stemming ik ben.
Heb ze 3 keer live gezien geweldige live band.
Ben ze sinds het verlaten van blacmore beetje uit het oog en oor verloren.
Heb de live cd olympia '96 er ook nog liggen v/d week gekocht voor 8euro ,kan je geen droog brood om eten ha moet hem nog beluisteren is met morse op gitaar.
Wou hem hebben voor mijn deep purple kollectie.
Heb net live in london maar even weer opgezet ook prachtig.
Maar goed ik dwaal af,nobodys perfect is een prima live cd.

Ik heb de versie zonder bonustracks beluisterd. Dat ge-ouwehoer van Gillan is weer eens vrij vervelend. Perfect Strangers en Knocking at your Back Door zijn, zoals wel vaker,hoogtepunten.
Lazy is lekker kort, ook een pluspunt.

Ik vind dit niet een heel sterk album, echter in october komt de herkansing uit. Perfect strangers live 2cd plus dvd plus 2lp. Concert uit 1985 in australie. Zelfde 70's klassiekers alleen meer van perfect strangers album.

Is het op dit album dat ze ook 'Für Elise' spelen van Beethoven?

die minstens 4**** verdiend .

Mankeert zeer weinig aan deze plaat. Kocht 'm als fanatieke fan op mijn vijftiende, nadat ik ze het jaar daarvoor in Ahoy had gezien. Nu na vele jaren weer eens beluisterd en.... ja, gewoon een fantastische band in die periode. Wat is die Gillan toch altijd een verademing. Volkomen zichzelf, veel humor. Mooi contrast met met al die hardrockzangers die zichzelf veel te serieus nemen. Zijn stem is natuurlijk niet meer helemaal wat het ooit was in de hoogte, maar hij blijft een geweldige vertolker. Maar vooral, wat spelen die gasten toch ongelooflijk goed. Prachtige live registratie van hun magische reünie periode destijds.

Over het algemeen een uitstekend live album, de versie van highway star klink energiek, voller, melodieuzer dan de made in Japan versie, strange kind of woman wel een stuk minder dan het orgineel, Jezus Christ super improvisatie maakt het dan weer waard om deze versie te hebben.

Toen ik destijds de CD kocht, jaren gebaald dat bad attitude er af was gehaald, via downloads dead or alive met blues, bad attitude, unwritten law toch live te pakken gekregen en geweldige live versies, hard loving woman met under the gun improvisatie ook erg goed, Knocking on your backdoor met behoorlijke verlenging ook geweldig. De Jon Lord solo met scheurgeluiden in combinatie met difficult to cure was mij destijds een hoogtepunt van de show. Perfect strangers ook erg goed.

Lazy klinkt sneller met een ander intro, black night vind ik juist een volklinkende versie t.o.v. de dunnere en gilachtige versie van Scandinavian nights, de Buddy Holly improsatie vind ik ook mooi aan het einde va woman from Tokyo. Smoke on the water voldoet aan de verwachtingen niet meer en niet minder. Het enige echte minpunt vind ik child in time wat zangtechnisch en solo technisch niets meer toevoegt.

Met een verrassender setlist en zonder fade outs en fade ins had er een hogere score in gezeten. Ik snap niet waarom Deep Purple 16 jaar na Made in Japan een dubbel LP uitbracht met vrijwel die gehele setlist er weer op. Enige voordeel is wel de compactere versies van deze nummers. Als ik de meningen op MusicMeter lees ben ik waarschijnlijk een van de weinige Deep Purple fans die niet zit te wachten op lang uitgesponnen nummers met improvisaties. Meestal luister ik gewoon liever de studio versies.

Ik had Deep purple niet eerder gezien dan bij deze toer, dan was de setlist wel leuk, voor Perfect kwamen ze toen niet naar Nederland, maar ik zat ook meer te wachten op live versies van nieuwe nummers

Ik luister deze weer eens, na gisteren een concert op YT gezien te hebben van een paar weken terug. Wat verrassend goed was overigens.
Maar damn, we vergeten bijna hoe de band hier klonk. Deep Purple met Lord en Blackmore is gewoon niet vergelijkbaar met nu. Dit was gewoon retegoed. Blackmore verrast me altijd weer, al ken ik zijn (rock) repertoire al 40 jaar.