Bombay Bicycle Club - A Different Kind of Fix (2011)

Dit wordt dan de derde plaat in evenveel jaar van Bombay Bicycle Club. De eerste twee zijn me prima bevallen, maar ik hoop toch dat dit nog een klasse hoger komt te staan.

Ik hoop toch dat deze weer de niet akoestische kant op gaat van de eerste plaat, want de tweede kon mij toch eigenlijk totaal niet boeien.

Shuffle klinkt iig heel erg anders maar alweer heel vetjes. De stem doet het hem.

Shuffle klinkt inderdaad écht lekker! Ben benieuwd naar dit album, hoop op nummers met een lekker tempo waarbij de drums en de bas lekker hun eigen ding doen.

En ik ben de op de helft van mijn eerste luisterbeurt! Klinkt fijn, vanavond post ik hier nog wel een reviewtje denk ik. Volgens mij hoor ik een klein beetje Fleet Foxes terug bij sommige nummers.

Koop het album met de bonustrack 'Beg'! Een nummer wat zeker de moeite waard is.

Zo die heren zijn lekker bezig! Helaas moeten missen op Lowlands, maar deze cd komt even lekker binnen zeg. Heerlijke zomerse vibe

Wordt het toch nog zomer

Na 3 luisterbeurten ga ik zo nog voor een vierde.

Flaws was een leuk tussendoortje maar dit is voor mij de echte opvolger van I Had The Blues.
Smaakt naar meer

Bombing has begun.

Na het (niet onverdienstelijke) akoestische Flaws verschijnt nu eindelijk de echte opvolger van Bombay Bicycle Clubs debuut ‘I Had The Blues but I Shook Them Loose ’

De cd opent met ‘How Can You Swallow So Much Sleep’ wat al verscheen op de soundtrack van ‘The Twilight Saga’s Eclipse maar dan in een andere mix. Een track die bestaat uit zich herhalende en tot een klimax opbouwende catchy gitaar riffs van Jami macColl met de zo bekende zanglijnen van leadzanger Jack Steadman.

Bij het volgende nummer ‘Bad Timing’ valt ook gelijk die open en uitgebalanceerde mix op die dankzij Graig Silvey (Ondermeer bekent van ‘The Arcade Fire’ tot stand is gekomen.
‘Your Eyes’ volgt en is een wat meer traditioneel Bombay nummer wat niet had misstaan op het debuut. Ook hier weer die retestrakke ritmesectie van Ed Nash (bass) and Suren de Saram (drums)

Het volgende nummer ‘Lights Out, Words Gone’ doet erg eighties aan en doet zelfs denken aan Prefab Sprout. Hier komt ook de hand van Ben Allen aan bod (producer van onder meer Animal Collective en Gnarls Barkley). De meer elektronische aanpak van Ben Allen is hier duidelijk hoorbaar.

‘Take the Right One’ met prachtig refrein (zou zo maar eens de volgende singel kunnen zijn)is ook een voorbeeld van deze aanpak en gaat over in de Dance achtige pianosample van de eerste singel ‘Shuffle’.

Volgende nummer ‘Beggars’ begint akoestisch en bewijst weer hoe groot de folk invloeden toch aanwezig blijven. Op Flaws werd al ‘Fairytale Lullaby’ van John Martyn gecoverd en Jamie die een kleinzoon is van de folklegende Ewan MacColl steekt zijn liefde voor deze muziek niet onder stoelen of banken.

‘Leave It’ is weer zo’n prachtige eigenwijze Indie pop plaat en invloeden van Jim Abbiss (ook producer en bekent van onder meer Arctic Monkeys) komen hier aan bod.

‘Fracture’ is ook een voorbeeld van hoe de Bombays Folk en Indie samenvoegen. Een prachtige ballad die zo uit de 70er jaren lijkt te komen.

‘What You Want’ en ‘Favourite Day’ hebben weer die ietwat meer electronische aanpak mede dankzij de opduiken samples en tape trucjes en zijn beide weer voorzien van prachtige gitaar riffs en catchy refreinen.

Op hekkensluiter ‘Still’ horen we Steadman op piano in een ijzingwekkende Radiohead achtige ballad. 1 van de hoogtepunten van een cd die zich voor mij al bij de beste van 2011 mag scharen.

Op de iTunes versie staat als bonus track nog eens het Talking Heads achtige ‘Beg’.

Ik ben persoonlijk toch lichtelijk teleurgesteld. Ik vind de nummers erg ongeïnspireerd overkomen soms en ik heb het idee dat het album gewoon zo snel mogelijk in elkaar is gezet en zo snel mogelijk op de markt is gebracht. Persoonlijk erger ik me ook verschrikkelijk aan het lelijke pianodeuntje in shuffle. Dit album komt met geen mogelijkheid in de buurt van het debuutalbum en ik vrees dat deze plaat ook weinig meer zal groeien voor mij.

Woa, wat jammer. Bij mij groeit hij iedere luisterbeurt.

Er is vooral (in tegenstelling tot het debuut) gelet op de details.

Luister met hoofdtelefoon en je zal merken dat dit album niet snel in elkaar geflanst is.

Niet onaardig, maar inderdaad, het debuut overtreffen ze nergens.

Details zijn er inderdaad, dat klopt. Maar ik heb het idee dat er gewoon 12 nummers zijn geschreven en op het album zijn gezet, niet dat er een afgewogen keuze uit meerdere nummers is gemaakt. Ik heb bij veel nummers, vooral op de tweede helft van het album, het gevoel dat ze als opvulling dienen omdat er niets beters was. Tot nu toe bevallen eigenlijk alleen How can you swallow so much, Bad timing en Lights out, words gone. De tweede helft van het album kan me echt totaal niet pakken en blijft ook niet hangen bij mij. Gewoon een redelijk album, maar niet meer dan dat.

Ik denk dat ze goed zouden doen aan een rustperiode en een wat langer opnameproces voor het volgende album. Om op je 20ste nou 3 albums in 3 jaar uit te brengen en ook nog 3 jaar non-stop te toeren lijkt me niet gezond en ik vond dat Jack Steadman er op lowlands ook zwaar vermoeid uitzag en er weinig plezier meer in leek te hebben.

Ik kan me nog herinneren dat een band gewoon ieder jaar een plaat uitbracht. Dus niet net zoals de meeste grote bands van tegenwoordig 1 album in de 3 a 4 jaar. Dat vind ik dan weer van weinig inspiratie getuigen.

3 albums in 3 jaar is In ieder geval geen reden om met slechte plaat te komen dus met dat argument ben ik niet met je eens.
Ik vond ze er trouwens redelijk fit en fris uitzien op Lowlands.
Het is maar van welke kant je kijkt denk ik dan maar

Daar ben ik het dan weer niet mee eens. Arcade fire brengt om de 3 jaar een nieuw album uit ongeveer, maar dat klinkt toch een stuk geinspireerder dan de laatste 2 albums van deze heren. Ik heb liever dat een band wat langer aan het opname- en schrijfproces werkt zodat er een topalbum uitkomt, dan allerlei half werk albumpjes tussendoor.

Tuurlijk is dat geen reden, het is een constatering. Ik denk dat je voorzichtig moet zijn met zo'n jonge band en ze niet meteen compleet moet gaan uitbuiten door ze constant te laten werken aan nieuwe albums. Af en toe een rustperiode kan ook leiden tot betere muziek wat mij betreft.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen zoals Arcade Fire. Prachtig album natuurlijk.
Nogmaals, het is maar van welke kant je het bekijkt.

Toch vind ik het bewonderenswaardig hoe de Bombays met weer een heel andere plaat komen dan we verwacht hadden.
Vooral Still, Leave It en Take The Right One geven mij momenteel kippevel.

Ik ben een groot fan van Arcade Fire en vond het debuut van deze heren heel prettig. Ik kan je alleen echt niet volgen wat betreft deze plaat. Wat je zegt gaat op voor Flaws, een fla(u)w tussendoortje. Dit is de echte opvolger van hun debuut en zit knap in elkaar. Een soort mengeling van de stijl van hun eigen debuutalbum en electronic sounds van the Animal Collective + nog meer.

Wat een lekkere plaat!
Bij de eerste luisterbeurt was ik een beetje teleurgesteld, maar nu na 3-4 luisterbeurten begin ik zeer enthousiast te worden.

Ja, zo zie jij het inderdaad. Ik vind het een zwakke opvolger en had er meer van verwacht. Dat is voor iedereen anders. Jij mag dit een prachtplaat vinden, maar ik vind het middelmatig. Zeker niet slecht, maar het kan gewoon nergens het niveau van het debuut halen in mijn ogen. Slechts een paar nummers komen voor mij een beetje in de buurt van dat niveau, maar ik vind het verder allemaal erg ongeïnspireerd. Het is jouw goedrecht om daar anders over te denken, maar niet iedereen ziet het zo als jij.

'Beg' is voor mij één van de betere nummers op de plaat.

Deze haalt het voor mij toch niet in vergelijking met hun debuut. 'Flaws' wordt gezien als tussendoortje, maar die vond ik best OK. Wat het met deze derde wordt, dat weet ik nog niet.

Nee gelukkig niet, dat zou toch wat zijn...

De rock van het prima eerste album is terug op A Different Kind of Fix, echter gemengd met een - soms dromerige - synthesizersound. Dit leidt tot een lekkere en tegelijk mooie plaat. De band en producers hebben zo een fraaie draai gegeven aan de sound van de Bombay Bicycle Club.

How Can You Swallow So Much Sleep is een mooi begin wat lekker loopt. Bad Timing is wat donkerder met een heerlijke gitaar. Op Your Eyes hoor je echter heel mooi die mix van gitaren en dromerige synthesizers. Wat een fantastische climax heeft dat nummer! De eerste drie openingsnummers zijn erg goed.

Nog dromeriger wordt het op Lights Out, Words Gone. Logisch ook bij zo'n titel en ook dat de lead van een jongen en een meisje is. Erg mooi liedje! Take the Right One loopt wat sneller en heeft zowaar een lichte shoegaze-achtige gitaarmuur. Dan Shuffle 'en we door aan de hand van een honky tonky pianootje met een leuk poppy liedje. Een vleugje Coldplay is er verderop in dit nummer te horen.

Beggars begint als een Folk nummer, het heeft wat weg van de sound van Fleet Foxes op hun debuutalbum. Gelukkig wel zo'n nummer met wat vaart, met een fijn drummetje erin. Leave It gaat enigzins door op die ingeslagen weg, nu aan de hand van het fijne gepingel op de gitaar. Het klinkt uiteindelijk wat als Coldplay meets Fleet Foxes, net als Fracture, wat wat slomer en rusiger is, maar oh zo mooi: vooral als de drum er op het einde ook nog bij komt. Die heerlijke droge drum komt trouwens van het nummer Forever In My Life van het album Sign 'o' the Times van Prince.
Deze drie 'folk' achtige nummers vormen een ander hoogtepunt op dit album.

Op What You Want horen we weer een lichte Shoegaze gitaarsound: prettig. Favourite Day klinkt bij de opening en in de coupletten als een soort van traditional. Not my cup of tea... gelukkig zijn refrein en bridge wel mooi aan de van hand van een heldere piano en zweverige violen. Over zweverig en een heldere piano gesproken: dat hoor je terug op Still, het slotnummer. Dit is eerder een soort van Radiohead achtig nummer. Erg mooie afsluiter van een erg mooi album. Knap voor zo'n jonge veelbelovende band!

Het is inderdaad weer wat steviger, deze derde plaat van Bombay Bicycle Club. In evenveel jaar, nota bene, dus van inertie kan je deze jongelui moeilijk beschuldigen. Wel vind ik het weer wat minder dan de voorganger. Er zijn nu ook elektronische invloeden in het geheel verwerkt, en dat zint me niet altijd. De nummers pakken ook minder en blijven niet echt hangen, zoals enkele nummers op het debuut dat wel konden.

2,5 sterren

Een 2.5 is wel erg laag, Nick!

Ik ben het met je eens: het debuut is absoluut beter, maar deze is alsnog best aardig. Ik kan me absoluut in je mening vinden betreft het punt elektronische invloed, wat ik op sommige punten ook erg jammer vind. Echter! Er zit zo'n groot pluspunt aan deze band, wat men op dit album ook absoluut heeft behouden: de briljante loopjes van de bassist. Die loopjes zijn zo geniaal, zo briljant vrolijkmakend en deze hebben het in zich om de nummers te vormen en te maken. Die bas is zo essentieel!

Prima album. Toegegeven: het debuut is beter, maar deze is ook heel leuk hoor! 3.5!

Heb je 'm al een paar keer gedraaid? Het is namelijk even wennen, ook vanwege dat vernieuwde geluid, maar dan kan 'ie echt gaan groeien.

Een keer of drie heb ik 'm toch al beluisterd, ja. Dat is misschien niet enorm veel, maar toch genoeg om me een goed beeld te kunnen vormen. Ik zal 'm nog wel beluisteren, en dan zullen we zien waar m'n score naartoe gaat.

Bombay Bicycle Club was voor mij onbekend. De naam gaf de verwachting van lichte rockmuziek met een beetje Indiase invloeden. De verwachting bleek verkeerd. Bombay Bicycle Club maakt frisse en makkelijk luisterbare dansmuziekjes, met hier en daar een leuke ballad.

Na de eerste luisterbeurt van deze plaat was ik verre van overtuigd. Het klonk allemaal wat standaard en afgekeken van verschillende indiebandjes. Het was niet zoveel wat mij betreft. Na het album eventjes wat rust gegeven te hebben begon ik gisteren weer met luisteren en wat bleek? Het bleek dat het eerste nummer stiekem wel heel leuk was.

Okee, ik werd pas overtuigd toen ik het laatste nummer hoorde. Still is een prachtig nummer, hoge stem, mooie piano en niets meer. Het zit heel simpel in elkaar en ik zou het bij wijze van spreke zelf kunnen spelen, maar zoals bij veel kunst, je moet er ook maar op komen. Bombay Bicycle Club doet het maar weer.

Nadat ik overtuigd was door Still vielen ook andere nummers op zijn plaats, waaronder het eerste nummer dat stiekem wel heel verfrissend bleek. How Can You Swallow So Much Sleep is heel representatief voor de rest van het album. Leuke gitaartjes, makkelijke melodietjes en een fijne stem zorgen ervoor dat ik er een leuk album bij heb in mijn verzameling.

Ik denk dat ik maar eens naar het eerdere werk van deze band moet gaan kijken, als ik het zo bekijk zijn die nog beter.

klik

Ik vind Bombay Bicycle Club samen met Girls aan het meer innovatieve spectrum van de indiemuziek uithangen. Dit album is fris, heeft mooie melodieen, maar is vooral veelzijdig. Naast wat meer galmende en soms rammelende gitaarrock, komt er ook ineens een liedje als 'Lights Out, Words Gone' dat veel meer een mellow flow heeft. En dan is er 'Shuffle' met die lekker stuiterende pianodeun en ook de afsluiter 'Still' heeft weer een eigen sfeer. En toch is het album een geheel. Ik ben enthousiast over deze plaat.