The Kinks - One for the Road (1980)
mijn stem
84 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Arista
-
Opening (1:43)
-
The Hard Way (2:42)
-
Catch Me Now I'm Falling (4:49)
-
Where Have All the Good Times Gone (2:16)
-
Introduction to Lola (0:55)
-
Lola (4:48)
-
Pressure (1:32)
-
All Day and All of the Night (3:45)
-
20th Century Man (6:17)
-
Misfits (3:29)
-
Prince of the Punks (3:58)
-
Stop Your Sobbing (2:38)
-
Low Budget (5:57)
-
Attitude (3:52)
-
(Wish I Could Fly Like) Superman (6:29)
-
National Health (4:08)
-
Till the End of the Day (2:43)
-
Celluloid Heroes (7:22)
-
You Really Got Me (3:35)
-
Victoria (2:34)
-
David Watts * (2:05)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:15:32
(1:17:37)
Links
Last.fm
0
dutch2
geplaatst: 4 april 2005, 22:10 uur
En zo werd Lola ook nog eens een hit voor de generatie die het begin van de jaren 70 niet bewust had meegemaakt. Wekenlang bij Toppop (volgens mij) met een liveclip (volgens mij) zonder de introductie van de plaat (volgens mij). Fijne liveplaat, alleen jammer dat er zoveel van die publieksparticipatie-ellende opstaat. Wel een prachtige versie van Celluloid Heroes en een heerlijk afzeiknummer over Tom Robinson (Prince of the Punks).
Mijn CD eindigt trouwens met David Watts (waarna opnieuw, jawel, publieksparticipatie). Stond vast niet op de originele plaat.
Mijn CD eindigt trouwens met David Watts (waarna opnieuw, jawel, publieksparticipatie). Stond vast niet op de originele plaat.
0
geplaatst: 5 april 2005, 00:25 uur
Ik vermoed dat het er wel opstond. Ik had in die tijd de elpee op cassette gekocht en toen ik de CD een paar jaar geleden in de uitverkoop meenam, herkende ik het nummer. En ik zou niet weten waar ik het anders van kan kennen. Ik zal een dezer eens op zoek gaan naar die cassette maar de meeste uit die tijd heb ik letterlijk kapotgespeeld dus ik weet niet of ik die nog heb.
0
geplaatst: 5 april 2005, 00:56 uur
dutch2 schreef:
Het is me nooit helemaal duidelijk geworden hoe het zit, Ray Davies was een grote held van Robinson, Davies heeft hem zelfs als producer terzijde gestaan, maar niet veel later is de wederzijdse verbittering toegeslagen. Ik ga op mijn gevoel in het kamp van Robinson zitten, maar misschien weet jij meer.
Wel een prachtige versie van Celluloid Heroes en een heerlijk afzeiknummer over Tom Robinson (Prince of the Punks).
Het is me nooit helemaal duidelijk geworden hoe het zit, Ray Davies was een grote held van Robinson, Davies heeft hem zelfs als producer terzijde gestaan, maar niet veel later is de wederzijdse verbittering toegeslagen. Ik ga op mijn gevoel in het kamp van Robinson zitten, maar misschien weet jij meer.
0
dutch2
geplaatst: 5 april 2005, 09:00 uur
Chrissie schreef: En ik zou niet weten waar ik het anders van kan kennen.
Misschien kende je het nummer wel in de uitvoering van The Jam.
Lebowski schreef: Het is me nooit helemaal duidelijk geworden hoe het zit, Ray Davies was een grote held van Robinson, Davies heeft hem zelfs als producer terzijde gestaan, maar niet veel later is de wederzijdse verbittering toegeslagen. Ik ga op mijn gevoel in het kamp van Robinson zitten, maar misschien weet jij meer.
Echt helemaal duidelijk is het nooit geworden, maar Tom Robinson was onder contract bij het Konk label, waar Ray Davis de baas van was. Na 'administrative discord' (zal dus wel om poen hebben gehandeld) begon Robinson op het podium de draak te steken met Davies. Vervolgens nam Davies wraak met "Prince of the Punks".
Dit is trouwens geen parate kennis, hoor. Ik heb het even nagezocht.
Hoe het verder ook zij, het knappe van "Prince of the Punks" is imho dat Davies niet alleen Robinson van repliek diende maar tegelijk een klein satirisch statement maakte over opportunisme in de popmuziek. Een statement dat volgens mij nog niets aan actualiteit heeft ingeboet.
0
geplaatst: 5 april 2005, 21:01 uur
Grappig, want ik lees net ergens dat Robinson ook een nummer over Davies heeft geschreven, Don't Take No For An Answer, wat ook wordt omschreven als een statement tegen de graaicultuur en de vermenging van creativiteit en commercie. De heren hebben het er maar druk mee 
0
geplaatst: 25 april 2005, 16:47 uur
blijkbaar heb ik het tapeje zo vaak gedraaid dat het de geest gegeven heeft, heb er niets meer van teruggevonden
0
geplaatst: 29 augustus 2006, 12:38 uur
Something Else by the Kinks
De kans dat die tegenvalt is nihil.
De kans dat die tegenvalt is nihil.
0
geplaatst: 29 augustus 2006, 12:50 uur
The Village Green Preservation Society
De kans die tegenvalt is nóg kleiner (voor zover dat kan).
De kans die tegenvalt is nóg kleiner (voor zover dat kan).
0
geplaatst: 29 augustus 2006, 13:06 uur
Arthur
De kans da..........eh..............
Nee, effe serieus nou.
Alle 3 genoemde albums zijn klasse, je moet maar zien met welke je begint.
De kans da..........eh..............
Nee, effe serieus nou.
Alle 3 genoemde albums zijn klasse, je moet maar zien met welke je begint.
0
Pieter Paal
geplaatst: 14 augustus 2007, 20:58 uur
Music4ever schreef:
Arthur
De kans da..........eh..............
Nee, effe serieus nou.
Alle 3 genoemde albums zijn klasse, je moet maar zien met welke je begint.
Arthur
De kans da..........eh..............
Nee, effe serieus nou.
Alle 3 genoemde albums zijn klasse, je moet maar zien met welke je begint.
En de soundtrack van 'Percy' uit 1971 dan?
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 18 februari 2008, 11:56 uur
Raar dat The kInks met dit live-album en die vreselijke live-hit Lola opeens terug waren, terwijl dit een vrij zwak plaatje is... Neen, geef mij maar deze band met hun sixtieswerk, ongeëvenaard is dat.
Ik zat net in mijn legerdienst toen deze band plots uit het niets terug bleek te zijn, op zich vond ik het leuk voor een band die vroeger zoveel prachtige hits had, maar ook wat zielig om met zo'n flauwe liveplaat terug te moeten komen, neen, ik vond - en vind - er nog steeds niet veel aan, geef me echt maar de Sixties-versie van deze band.
Ik heb deze destijds ook nog op elpee aangeschaft, maar hem wijselijk niet meer op cd vervangen.
***
Ik zat net in mijn legerdienst toen deze band plots uit het niets terug bleek te zijn, op zich vond ik het leuk voor een band die vroeger zoveel prachtige hits had, maar ook wat zielig om met zo'n flauwe liveplaat terug te moeten komen, neen, ik vond - en vind - er nog steeds niet veel aan, geef me echt maar de Sixties-versie van deze band.
Ik heb deze destijds ook nog op elpee aangeschaft, maar hem wijselijk niet meer op cd vervangen.
***
0
Harald
geplaatst: 18 februari 2008, 12:47 uur
Er is niets mis mee met deze live plaat en ook een goede overzicht over hun jaare 60 t/m eind jaar 70 songs.
0
geplaatst: 19 februari 2008, 22:04 uur
Hoewel ik dit globaal wel een sterke live-plaat vind, verkies ik ook de originele studio-versie van "Lola".
Met dit live-album en het uitbrengen van de live-versie van "Lola" hebben de Kinks wel terug de aandacht getrokken en bereikten ze een nieuw en jong publiek.
Met dit live-album en het uitbrengen van de live-versie van "Lola" hebben de Kinks wel terug de aandacht getrokken en bereikten ze een nieuw en jong publiek.
0
geplaatst: 27 juni 2008, 04:06 uur
EVANSHEWSON schreef:
Raar dat The kInks met dit live-album en die vreselijke live-hit Lola opeens terug waren, terwijl dit een vrij zwak plaatje is... Neen, geef mij maar deze band met hun sixtieswerk.
Raar dat The kInks met dit live-album en die vreselijke live-hit Lola opeens terug waren, terwijl dit een vrij zwak plaatje is... Neen, geef mij maar deze band met hun sixtieswerk.
Helaas was deze plaat met de meezinger Lola mijn eerste kennismaking met de Kinks. Ik schrijf helaas, want daardoor heeft het bijna twintig jaar geduurd voor ik me voor de echte Kinks ging interesseren.
Want deze plaat is nep, een slechte parodie op zichzelf, een travestie ware dat niet een belediging voor de travestieten. Inmiddels ken ik vrijwel alle liedjes in hun originele versies. One for the Road is een volstrekt mislukte poging tot stadionrock. Alle muzikale subtiliteit wordt genadeloos opgeofferd aan een poging om populair te doen. Gezien de verkoopcijfers is deze poging geslaagd, dat moet ik toegeven. Ik heb jaren later wel eens gelezen dat Ray Davies in artistiek opzicht spijt heeft van deze plaat - niet in financieel opzicht. Gelijk heeft-ie.
Kortom, ik ben het met Evan eens. Vermijd dit. Zoek deze nummers in de oorspronkelijke 60-versies en ontdek welke ijzersterke miniatuurtjes Ray Davies in elkaar heeft gezet. Mijn persoonlijke favoriet: Dead End Street.
0
bikkel
geplaatst: 27 juni 2008, 15:41 uur
M.Nieuweboer schreef:
Helaas was deze plaat met de meezinger Lola mijn eerste kennismaking met de Kinks. Ik schrijf helaas, want daardoor heeft het bijna twintig jaar geduurd voor ik me voor de echte Kinks ging interesseren.
Want deze plaat is nep, een slechte parodie op zichzelf, een travestie ware dat niet een belediging voor de travestieten. Inmiddels ken ik vrijwel alle liedjes in hun originele versies. One for the Road is een volstrekt mislukte poging tot stadionrock. Alle muzikale subtiliteit wordt genadeloos opgeofferd aan een poging om populair te doen. Gezien de verkoopcijfers is deze poging geslaagd, dat moet ik toegeven. Ik heb jaren later wel eens gelezen dat Ray Davies in artistiek opzicht spijt heeft van deze plaat - niet in financieel opzicht. Gelijk heeft-ie.
Kortom, ik ben het met Evan eens. Vermijd dit. Zoek deze nummers in de oorspronkelijke 60-versies en ontdek welke ijzersterke miniatuurtjes Ray Davies in elkaar heeft gezet. Mijn persoonlijke favoriet: Dead End Street.
(quote)
Helaas was deze plaat met de meezinger Lola mijn eerste kennismaking met de Kinks. Ik schrijf helaas, want daardoor heeft het bijna twintig jaar geduurd voor ik me voor de echte Kinks ging interesseren.
Want deze plaat is nep, een slechte parodie op zichzelf, een travestie ware dat niet een belediging voor de travestieten. Inmiddels ken ik vrijwel alle liedjes in hun originele versies. One for the Road is een volstrekt mislukte poging tot stadionrock. Alle muzikale subtiliteit wordt genadeloos opgeofferd aan een poging om populair te doen. Gezien de verkoopcijfers is deze poging geslaagd, dat moet ik toegeven. Ik heb jaren later wel eens gelezen dat Ray Davies in artistiek opzicht spijt heeft van deze plaat - niet in financieel opzicht. Gelijk heeft-ie.
Kortom, ik ben het met Evan eens. Vermijd dit. Zoek deze nummers in de oorspronkelijke 60-versies en ontdek welke ijzersterke miniatuurtjes Ray Davies in elkaar heeft gezet. Mijn persoonlijke favoriet: Dead End Street.
Ik vind de versie van Celluloid Heroes op deze plaat heel sterk.
Duidelijk meer rockeriger dan het origineel,en daarmee niet gelijk beter,maar wel heel lekker vertolkt.
0
geplaatst: 27 juni 2008, 16:33 uur
Bikkel, vriend!. ik ga nog wel een stukje verder, ik vind deze live uitvoering van Celluloid Heroes beter dan de studioversie. Sowieso is dit een goed live album van The Kinks. Ik heb de Kinks een aantal keren live mogen beluisteren en eigenlijk speelden ze, in bijvoorbeeld De Doelen (Rotterdam) niet anders dan wat ik hier hoor. Dat heeft absoluut niets met stadionrock te maken. Wat een onzin. Lang voordat dit album uitkwam deden ze de truuk al met een bekend intro spelen, stoppen, en doodleuk verklaren dat dat die avond niet gespeeld zou worden. Het einige wat echt jammer is dat Demon Alcohol er niet op staat, maar dat is in mijn ogen dan ook het enige puntje kritiek wat je zou kunnen hebben (als je dan toch wilt zeuren).
Kortom prima album, rockt lekker weg, en over Lola kom je ook wel weer heen.
Kortom prima album, rockt lekker weg, en over Lola kom je ook wel weer heen.
0
geplaatst: 8 februari 2009, 15:13 uur
Op één of andere manier nooit iets aan gevonden aan deze live plaat, tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe dat komt. Misschien komt het door het feit dat the Kinks zich in deze periode te krampachtig als een soort rock band wilde neerzetten om aansluiting te houden met de trends van toen. Kinks zijn op hun best met kleind maatschappij kritische liedjes waarin de stem van Davies helemaal tot zijn recht komt.
0
geplaatst: 8 februari 2009, 15:56 uur
The Kinks zijn van oorsprong gewoon een rockband hoor. Luister maar eens naar de eerste albums!
0
Father McKenzie
geplaatst: 14 oktober 2009, 12:45 uur
devel-hunt schreef:
Op één of andere manier nooit iets aan gevonden aan deze live plaat, tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe dat komt. Misschien komt het door het feit dat the Kinks zich in deze periode te krampachtig als een soort rock band wilde neerzetten om aansluiting te houden met de trends van toen. Kinks zijn op hun best met kleind maatschappij kritische liedjes waarin de stem van Davies helemaal tot zijn recht komt.
Op één of andere manier nooit iets aan gevonden aan deze live plaat, tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe dat komt. Misschien komt het door het feit dat the Kinks zich in deze periode te krampachtig als een soort rock band wilde neerzetten om aansluiting te houden met de trends van toen. Kinks zijn op hun best met kleind maatschappij kritische liedjes waarin de stem van Davies helemaal tot zijn recht komt.
Klopt!
Bovendien klinkt deze liveplaat echt belabberd, slecht afgemixt of zo, ik weet het niet, maar de spirit van een goede liveshow komt echt niet over. Het klinkt te vlak en véél te vrijblijvend, te oppervlakkig ook, maar dàt heeft dan niets met mindere geluidskwaliteit te maken.
Ray Davies schreef voor mij echt zijn beste werkjes in de sixties, met parels als Sunny Afternoon, Mr. Pleasant, Dandy, Waterloo Station of Autum Almanac.
Ik vind héél die zogenaamde "rockperiode" met Lola en dergelijke ook vreselijk overroepen. Davies' artistieke hoogtepunt had ie toen echt al bereikt en kon hij mijns inziens nooit meer evenaren.
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 12:49 uur
De geluidskwaliteit vind ik hier ook het minpunt.
In de jaren '60 klonken the Kinks echt Brits en dat vind ik ook hun beste periode, vanaf de jaren '70 richtten ze zich steeds meer op de Amerikaanse markt met stadionrock, waardoor ze hun eigenheid en charme verloren.
In de jaren '60 klonken the Kinks echt Brits en dat vind ik ook hun beste periode, vanaf de jaren '70 richtten ze zich steeds meer op de Amerikaanse markt met stadionrock, waardoor ze hun eigenheid en charme verloren.
0
geplaatst: 15 oktober 2009, 11:26 uur
Father McKenzie schreef:
Ray Davies schreef voor mij echt zijn beste werkjes in de sixties, met parels als Sunny Afternoon, Mr. Pleasant, Dandy, Waterloo Station of Autum Almanac.
Ik vind héél die zogenaamde "rockperiode" met Lola en dergelijke ook vreselijk overroepen. Davies' artistieke hoogtepunt had ie toen echt al bereikt en kon hij mijns inziens nooit meer evenaren.
Ray Davies schreef voor mij echt zijn beste werkjes in de sixties, met parels als Sunny Afternoon, Mr. Pleasant, Dandy, Waterloo Station of Autum Almanac.
Ik vind héél die zogenaamde "rockperiode" met Lola en dergelijke ook vreselijk overroepen. Davies' artistieke hoogtepunt had ie toen echt al bereikt en kon hij mijns inziens nooit meer evenaren.
Als je het over de "rockperiode" hebt die ze in de 2e helft van de 70s inzetten met hun succes in de US ben ik het helemaal met je eens. Maar Davies was na de 60s nog niet over zijn hoogtepunt heen IMO. Lola Vs Powerman is een prima plaat en Muswell Hillbillies grenst aan briljant ........
0
geplaatst: 11 februari 2010, 23:20 uur
M.Nieuweboer schreef:
Want deze plaat is nep, een slechte parodie op zichzelf... Inmiddels ken ik vrijwel alle liedjes in hun originele versies. One for the Road is een volstrekt mislukte poging tot stadionrock. Alle muzikale subtiliteit wordt genadeloos opgeofferd aan een poging om populair te doen.
(quote)
Want deze plaat is nep, een slechte parodie op zichzelf... Inmiddels ken ik vrijwel alle liedjes in hun originele versies. One for the Road is een volstrekt mislukte poging tot stadionrock. Alle muzikale subtiliteit wordt genadeloos opgeofferd aan een poging om populair te doen.
Wat deden de Kinks? Ze pepten hun liedjes die soms wat al te sixties waren flink op met echt hele lekkere rockarrangementen. Gevolg: gierende gitaarsolo's van hoge kwaliteit bij heel wat sterke nummers. Daar is dan ook helemaal niets nep aan.
Ik vind het weer zo'n typische jaren zestig arrogantie: de originele versies zijn veel beter hoor. Hou toch op! Ray Davies had prima door dat die nummers wel wat peper konden gebruiken. Het resultaat is juist heel sterk: een zeer geslaagde poging van een rockconcert door the Kinks. Subtiele goede liedjes met een heerlijk rocksausje. Eén van de beste concerten verkrijgbaar op cd. Laat je vooral niet misleiden door de belachelijk lage score hier: op andere muzieksites scoort dit album veelal erg hoog. En terecht.
0
geplaatst: 12 februari 2010, 08:26 uur
De peper is juist uit de liedjes gehaald, ze klinken langer, slomer en logger. De kracht van Ray Davies zit hem in het maken van kleine maatschappijkritisch liedjes, en niet in het uithangen van de rockster, wat hij niet overtuigend is. Gelukkig is Davies daar zelf ook achtergekomen. Als je zijn laatste paar solo platen beluistert gaat hij weer terug naar hetgeen waar hij erg goed in is, gelukkig maar. Want met de sound op deze live plaat lieten ze hun eigen karaktervolle geluid los en gingen plots doen wat iedereen deed, waardoor ze ineens maar heel gewoontjes werden.
0
geplaatst: 14 februari 2011, 18:57 uur
David Watts staat gewoon op mijn dubbelelpee, als laatste liedje, na Victoria. Een registratie van de Low Budget (waar een stuk of 5 nummers van worden gespeeld) tournee die in de USA de stadions deed vollopen. Het klinkt een beetje stones-achtig (toch wel een frustratie van menige band): Catch me now I'm falling is gewoon de Jumping Jack Flash live-riff.
Maar... mooie liedjes ook. Celluloid Heroes, Misfits. En de oude vuige rockers Till the end of the day en You really got me. The Hard Way deed mij die elpee kopen.
O ja. Dit is wel de meest lelijke hoes in mijn platenkast.
Maar... mooie liedjes ook. Celluloid Heroes, Misfits. En de oude vuige rockers Till the end of the day en You really got me. The Hard Way deed mij die elpee kopen.
O ja. Dit is wel de meest lelijke hoes in mijn platenkast.
0
geplaatst: 2 september 2011, 00:00 uur
Ik ben helemaal weg van celluloid heroes, maar de rest mag er ook zijn
0
geplaatst: 15 januari 2012, 10:38 uur
chrissie schreef:
Ik vermoed dat het er wel opstond. Ik had in die tijd de elpee op cassette gekocht en toen ik de CD een paar jaar geleden in de uitverkoop meenam, herkende ik het nummer. En ik zou niet weten waar ik het anders van kan kennen. Ik zal een dezer eens op zoek gaan naar die cassette maar de meeste uit die tijd heb ik letterlijk kapotgespeeld dus ik weet niet of ik die nog heb.
Ik vermoed dat het er wel opstond. Ik had in die tijd de elpee op cassette gekocht en toen ik de CD een paar jaar geleden in de uitverkoop meenam, herkende ik het nummer. En ik zou niet weten waar ik het anders van kan kennen. Ik zal een dezer eens op zoek gaan naar die cassette maar de meeste uit die tijd heb ik letterlijk kapotgespeeld dus ik weet niet of ik die nog heb.
David Watts staat ook op de originele dubbel LP en op de Remaster CD versie van 2010. Je kent het waarschijnlijk ook van The Jam. Celluloid Heroes was de B kant van de Lola single.
0
geplaatst: 10 april 2014, 23:19 uur
Stevige bak herrie van de heren die met hun tijd probeerden mee te gaan. De voor mij toen onbekendere rock songs van hun latere albums komen het best tot hun recht. Verder heb ik niet veel met de keurige sixties sound en vind dit opgepompte gitaargeweld alleraardigst. Celluloid heroes, low budget en superman springen er voor mij bovenuit. Via de live versie van lola op dit album gekomen destijds.
0
geplaatst: 11 april 2014, 00:09 uur
Lola heeft in deze versie in ieder geval een flinke schop onder de kont gekregen !
0
kistenkuif
geplaatst: 11 april 2014, 09:30 uur
Gewoon een lekker rechtoe rechtaan concert was het in De Doelen in R'dam tijdens deze toer. Meer pretenties hadden de heren ook niet en ik heb me prima vermaakt. Oud én jong voorspelbaar deinend in koor bij Lola. Gejuich bij de klassiekers. Appeltje eitje. Voor mij opvallend: Dave Davies kon eindelijk weer eens loos gaan met zijn gitaar. En hoe. Zijn broer keek grijnzend toe. Ze leken zowaar samen weer plezier te hebben. Deze plaat vond ik overigens wel een beetje tegenvallen na het geinig strakke optreden.
* denotes required fields.