The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced [US] (1967)

Net als bij the Beatles & the Stones, om maar even wat bandjes te noemen, werd er een US- en een UK-version uitgebracht van Are You Experienced. En aangezien ze allebei reguliere albums zijn, lijkt het mij logisch dat ze er allebei op staan, temeer daar er opvallende verschillen zijn. Namelijk: een drietal krakers ontbreekt op de UK version: geen Purple Haze, Hey Joe en The Wind Cries Mary, die gelukkig wel op deze US-version staan. Door de verschillen beoordeel ik de US-release met 5,0* en de UK-release met 4,5*. En ze werden toch echt allebei in 1967 uitgebracht, wie zijn wij om te zeggen, dat de ene release de enige echte was? En oh ja: ik vind de hoes ook veel gaver.

Waarom is mijn beoordeling zo hoog? Dit is echt moddervette ruige geweldige door je heen snijdende rock 'n blues met nog wat invloeden, soms klinkt het toch verdraaide funky. Het is een plaat die werkelijk bomvol staat met erg goede tot werkelijk geweldige songs. Het niveau is ongekend. En dan hebben we het nog niet eens over de kwaliteit van de uitvoering gehad. Want mensen, the Jimi Hendrix Experience klinkt waanzinnig op hun eerste album. Werkelijk een subliem debuut!

Vandaag de dag wordt er wel eens gevloekt op albums die in verschillende versies (in speciaal gekleurd vinyl, limited editions, inclusief boekwerk, inclusief tweede CD of DVD, ...) uitgebracht, maar eigenlijk is dat iets van alle jaren. Getuige daarvan zijn de vele US/UK-releases en hoewel die op zich niet zijn uitgebracht met het oog op eens lekker dubbel langs de kassa gaan, zijn het wel releases waarbij de fan zich genoodzaakt voelt om ze allebei in huis te hebben. Zo bevat deze US-versie van Are You Experienced wel de singles die in de UK release niet op het album verschenen (onder andere The WInd Cries Mary en Hey Joe), maar moesten er daardoor weer andere nummers sneuvelen. Hoogstwaarschijnlijk om aan eenzelfde speelduur voor de UK-versie te raken? Ik heb geen idee, maar ik zie wel dat het fenomenale Red House ontbreekt bijvoorbeeld en dat geeft dit album al meteen wat mindere waarde. Daardoor kun je eigenlijk maar het beste gewoon voor de UK-versie met de 6 bonustracks gaan. Oké, qua flow zit dat dan net wat minder goed aangezien de UK-versie naar het einde toe wat begint te kabbelen en je hebt dan wel een albumhoes waarvan Hendrix zelf niet tevreden was (hij vroeg aan fotograaf Karl Ferris om een meer psychedelische variant te maken en dit is daar het resultaat van), maar laat ons eerlijk zijn: beide hoezen zijn vrij lelijk en je interesse is automatisch terug gewekt wanneer je de bonustracks hoort starten.

Ik meen ooit ergens gelezen te hebben dat in Engeland de afspraak gold dat eerder uitgebrachte singles niet ook nog eens op later uitgebrachte albums mochten worden gezet, om te voorkomen dat platenkopers zich bekocht zouden voelen wanneer ze dubbel moesten betalen voor nummers die ze al eerder als 45 hadden gekocht. (Vandaar dat EMI probleemloos twee complete Past masters-CD's met singles van de Beatles kan uitbrengen zonder in dubbeltellingen met de Engelse releases van Beatles-albums te vervallen.) Amerika had kennelijk dat soort scrupules niet, dus maakte de Amerikaanse distributeur het album wat (commercieel) aantrekkelijker door drie nummers van de Engelse tracklisting te vervangen door de drie singles, maar of Red house nou gesneuveld is omdat dat een te "zwart" nummer was om Hendrix in de USA mee te lanceren... Ik denk eerder dat ze dat een minder interessant nummer vonden, net als de twee andere "slachtoffers" Can you see me en Remember, en dat zijn ook in míjn optiek de drie minste nummers van de Engelse AYE.
        Los van dat alles is het gebodene hier van hetzelfde niveau als de Engelse versie van dit album, en misschien nog wel beter omdat ik de drie superbe singles sterker vind dan de drie weggelaten nummers, maar omdat ik de Engelse versie al 5* heb gegeven kan ik daar bij déze versie niet bovenuit komen. Gelukkig bevat de standaard-CD-versie nu alle 17 tracks bij elkaar.