Harry Gregson-Williams - Kingdom of Heaven (2005)

Eigenlijk heb ik bijna een hekel aan de doedoek, niet vanwege het geluid zelf maar omdat dat instrument sinds enige tijd bijna standaard wordt gebruikt om even snel een Oosters sfeertje neer te zetten (net zoals je in oude Hollywoodfilms altijd een accordeon hoort tijdens een shot van de Eiffeltoren om duidelijk te maken dat we in Frankrijk zijn, of van die pennywhistles zodra je in Ierland aankomt). Gelukkig maakt Gregson-Williams daar maar spaarzaam gebruik van, en dan zou het ook nog een elektrische cello of elektrische viool kunnen zijn zoals de reviewer op filmtracks.com meent. Hoe dan ook, dit is een mooie en sfeervolle score die meer aan Howard Shore dan aan Hans Zimmer doet denken, met thema's die onderkoeld en smaakvol worden neergezet in plaats van pompeus en overdonderend (hoewel ik daar op z'n tijd ook geen moeite mee heb), en de ontroering van de schoonheid wint het steeds van het geweld van de veldslagen. De film zelf heeft voor mij een visuele en emotionele impact waar qua filmepos alleen Lawrence of Arabia bij in de buurt komt, maar die waardering laat ik niet meespelen bij mijn eindoordeel hier. Is ook niet nodig, want ook als op zichzelf staande score is dit een prachtig werkstuk – wat jammer toch dat er hier na de eerste stroom berichten ten tijde van de release nauwelijks meer aandacht voor dit album is (dit is pas het achtste bericht ná 2005).
        Overigens, stoort niemand die de CD in de kast heeft staan zich aan het feit dat de titel volgens het ruggetje daarvan KINDGDOM OF HEAVEN is, of heb alleen ík weer zo'n misdruk?