Tori Amos - Night of Hunters (2011)

Night of Hunters is Tori's eerste album voor het klassieke label Deutsche Grammophon en het beloofd iets bijzonders te worden.

Het album werd aangekondigd als een 'liedjescyclus', geïnspireerd op klassieke stukken van de afgelopen 400 jaar. Tori gebruikt naar eigen zeggen deze structuur om een modern verhaal te vertellen over een vrouw die een relatie ziet uitdoven. In de loop van één nacht ondergaat die vrouw een soort van wedergeboorte en de luisteraar volgt haar tijdens haar tocht. Een terugkerend thema is de jager en de prooi en hoe deze beide in ons bestaan.

Maar wat Night of Hunters echt bijzonder maakt, is dat Tori naar verluid enkel geruggensteund wordt door een strijkkwartet en een houtblazerskwartet. Bovendien doen ook haar dochter en nicht op enkele nummers mee. Op Amazon worden de muzikanten per nummer vermeld: Night of Hunters. Voor het eerst sinds haar debuut zijn er blijkbaar dus geen drums, gitaren en dergelijke aanwezig. Ik ben erg benieuwd naar wat dit oplevert.

Dit najaar volgt de Night of Hunters Tour en België en Nederland worden erg verwend, want Tori treedt op in Brussel, Antwerpen, Eindhoven en tweemaal Amsterdam. Op de Tori fora wordt alvast druk gespeculeerd of deze concerten al dan niet met strijkers en blazers zullen zijn.

Maar we zullen eerst afwachten hoe Night of Hunters op plaat klinkt. Het aftellen is begonnen.

26 september ? da's daags voor haar tournee begint. Ze trapt af in Helsinki, mogelijk ben ik daarbij
Overigens lijkt ze op de hoes met deze make-up iets teveel op Georgina Verbaan

Klassiek randje....

De Tori waar ik het meest van hou.

Overigens een schitterende hoes van een nog altijd mooie dame.

De hoes vind ik dan weer niet zo mooi, de dame over het algemeen dan weer wel maar daar gaat het op zich niet om. Waar het wel om gaat is dat ik behoorlijke interesse heb in dit project. Hopelijk een niet al te lang album want bij haar laatste albums vind ik toch regelmatig een "vullertje" om maar boven de 70 minuen te komen.

17 oktober zie ik haar weer live, dit keer in de hoofdstedelijke Carré. Een mooie entourage lijkt mij.

Over het album: met 14 nummers moet ze wel onder de 60 minuten kunnen blijven, zeker als er 1 of 2 kortere intermezzo's op staan (BFP, ADP).
Het album zal wel weer erg energiek openen, gezien de gastmuzikanten, meteen gevolgd door een klein, intiem nummer (SnowBlind).
Heel veel mensen hadden verwacht dat Tori iets zou hebben opgenomen met het Metropole Orchestra, maar dat is voor dit album dus niet gebeurd. Maar ik denk wel dat ze met haar unieke optreden met het Metropole Orchestra een soortgelijk album heeft willen maken, en dat dit eruit is gekomen.

Ik ben erg benieuwd wanneer de eerste geluidsfragmenten te horen zullen zijn.

Nautical Twilight en Carry zijn al te beluisteren. Ik kan er op dit moment nog geen oordeel over vellen, behalve dat het effectief anders is dan wat we van Tori gewend zijn.

Ik kan dat wel: helemaal mijn ding

(maar als alle nummers zo zijn zou het wel eens saai kunnen gaan worden dus het is nog even afwachten)

Ik loop er inmiddels ook warm voor. Van deze twee is Carry mijn voorlopige favoriet; Tori klinkt hier naar mijn mening stukken oprechter dan op Abnormally Attracted to Sin (dat was achteraf gezien toch een van haar mindere platen). En het is een kleine verademing dat ze deze keer geen gitaren nodigt heeft om haar nummers 'op te smukken'.

Deze nummers vormen alleszins een sterke kennismaking met Night of Hunters. Nu de rest van het album nog .

Er werd trouwens pas nog bekend gemaakt dat Tori op de aanstaande tournee een strijkkwartet zal meebrengen, dat ook bij oude nummers zal meespelen.

edit:
Ik besef nu ineens dat Nautical Twilight en Carry mij nogal doen denken aan respectievelijk Winter's Carol en Our New Year, mijn 2 favoriete nummers van Midwinter Graces.

Net nu ik besloten had om Carré een keertje over te slaan. Balen.

Mijn voorkeur gaat uit naar Nautical Twilight. Ik heb al een beschrijving van dit album gelezen (track by track) en dat zag er zeer goed uit en dat kwam van iemand die echt niet overal warm voor liep voor wat betreft Tori Amos.

en waar heb je die gelezen? Ik ben benieuwd

Ik heb Carry een keer gehoord en heb meteen besloten er voor de rest nog helemaal niet mee bezig te gaan zijn en het album pas ga beluisteren als ik de cd (van Play, dus een week na release pas) in huis in huis heb. Net als je vroeger deed eigenlijk. Want ik vond Carry maar saai eerlijk gezegd.

AATS vind ik geweldig van begin tot eind, een stuk beter dan ADP (die wel weer een paar supertoppers heeft, maar na het einde toe alle losse eindjes bevatte). En haar winteralbum heb ik pas vorig jaar gekocht en dat viel enigszins mee, al klonk het soms wel erg christelijk :s

Nog 3 weken wachten voor ik een mening over dit album kan gaan geven. Want ik probeer zelfs de cd-rips te weerstaan.


Op The Afterglow heb ik ook al een track-by-track voorbij zien komen. Ik merk wel dat op deze community het ook steeds rustiger begint te worden. De fans worden ouder en hebben steeds minder tijd om te discussiëren over Tori.

:-: THE AFTERGLOW :-: - Login - raspwitch.proboards.com

De heftige onweersbui is voorbij, de wind is gaan liggen, de broeierigheid keert terug en het water in de haven voor mijn deur is weer gladgestreken. Slechts mensen die genieten van hun avondje uit in kroegen, restaurants en disco zijn hoorbaar door mijn open deuren.
Wat een genot is het dan om juist op dat moment te mogen luisteren naar het nieuwe album van Tori Amos.

Een album op een klassiek label waarmee al een beetje wordt aangegeven welke richting we het moeten gaan zoeken. Niet geheel nieuw voor Tori Amos; ze flirt zo vaak met klassiek maar het schept bij mij hoge verwachtingen want het is toch de kant die ik het meest waardeer van haar.
De vooruitgesnelde nummers Shattering Sea, Nautical Twilight en Carry lieten al een Tori in topvorm horen en deed me verlangen naar de rest. Het gaat hier om een album met een thema en daar kunnen we allen helemaal in opgaan als we dat wensen.

Shattering Sea wat al bekend was mag het bal openen met zware pianoslagen en een strijkersorkest. Je moet er van houden en dat doe ik volop. Het nummer kruipt heftig zijn eigen weg en komt neer als een mokerslag.
Snowblind gaat vervolgens wat liever van start. Het is Tori volgens beproefd recept: zonder frutsels, op piano met begeleiding van de klassieke musici. Meeslepend tot op het bot.
Maar gezegd moet worden dat als je in het verleden niks met Tori kon je dat nu ook niet kunt. Leuk weetje: dochter Natashya is net als op Midwinter Graces weer van de partij in dit nummer. Het zal niet de enige keer zijn dat je haar hoort.
Battle of Trees duurt bijna 9 minuten maar dat is geen minuut te veel. Het is een nummer met karakter: mysterieus kronkelt het door en je waant je zelf in een Tim Burton landschap.
Maar ook hier geldt: je moet er van houden of voor in de stemming zijn. Het is toch net even wat 'zwaarder' allemaal en waarschijnlijk zullen velen het pretentieus vinden. Ik hou wel van een beetje theater en zit dus helemaal goed in het rode pluche voor wat betreft Night of Hunters.
Fearlessness klinkt heel aards: een herfstwandeling aan zee maar daar gaat het niet over alhoewel de zee wel een rol speelt in dit nummer.
Dochter Natashya keert terug op Cactus Practice. Overigens doet ze dit in de rol van Annabelle die haar kijk op het verhaal weergeeft en telkens een gedaante van een dier aanneemt: "Every couple has a version of what they call the truth". Ze biedt een elixer van de cactus aan om de diepste emoties los te krijgen. Misschien wat lachwekkend alhoewel je het ook onderdeel van het sprookje kunt noemen.
We zijn dan toegekomen aan het langste nummer van dit avontuur genaamd Star Whisperer. Hier komen de gevoelens naar boven die ontstaan na het drinken van de cactus.
Wederom een schitterend hoogtepunt!
Op Job's Coffin keert Annabelle (dochter Natashya) terug als vos. Ik kan me voorstellen dat luisteraars hun wenkbrauwen optrekken bij de grote rol die deze jonge dame krijgt op Night of Hunters. We konden er al aan wennen op het kerstalbum maar het wordt hier flink doorgezet. Ik kan er prima mee leven.
Nautical Twilight klinkt dan ineens heel vertrouwd omdat ik dat nummer al erg vaak beluisterd heb. Het geeft ook aan dit dit een album is wat je regelmatig zult moeten opzetten wil het gaan groeien (of je moet een fanboy zijn als ik).
Het is een schitterend nummer waar alle instrumenten vloeiend over elkaar heen buitelen.
Your Ghost klinkt dan gelijk weer een stuk droeviger maar is wederom bloedmooi. Voor mij kan het allemaal al lang niet meer stuk.
Edge of the Moon borduurt voort op het vorige nummer. Na ruim 3 minuten volgt er een verrassende wending waar het nummer opeens lucht lijkt te krijgen en een stuk helderder wordt.
Op The Chase vertelt Annabelle dat ze moet gaan. Het is een vocaal één-tweetje tussen Tori en haar dochter; een opmaat voor de titeltrack Night of Hunters dat een beetje de sfeer ademt van het album Midwinter Graces. Ik vind dit ook meer musical in de stijl van Oliver! dan klassiek. Maar wel degelijk een erg lekker nummer.
Seven Sisters is de enige instrumentale track en dan zijn we toegekomen aan Carry dat ook al langer te beluisteren is. Een afsluiter in stijl.


Het is toch weer een ware tour de force geworden. Een lange zit (een euvel waar Tori vaker last van heeft). Ik denk een extra lange zit als je hier gewoon niet van houdt. Want dat is het wel: er is te veel sprake van een totaalpakket (haast een mini-opera) en dat moet je liggen. Geen verschillende nummers maar één lang muzikaal avontuur en als je niks met klassiek hebt is er misschien zelfs sprake van een extra handicap alhoewel klassiek-liefhebbers dit zeker niet onder klassiek willen zien staan en dat is wel terecht.
Nights of Hunters is Tori Amos zoals we haar kennen maar dan met een wat pittiger randje. Goed gekruid en dat is mij goed bekomen. Anderen zullen zich er in verslikken en daarmee kent 2011 weer een album dat grote liefhebbers zal aantrekken als wel enorme tegenstanders (ik heb al negatieve geluiden van Tori fans gelezen).

Mooie review.



Hmm ja. Van wat ik heb gelezen op Internet is de algemene tendens toch wel erg positief, van de eerste reviews tot zelfs op de meest kritische fora. Er wordt gesproken van een "return to form". We zullen hoe het allemaal uitdraait, maar ik hoop dat Tori met dit album de belangstelling krijgt die ze verdient.

Maar goed, ik heb een viertal nummers beluisterd en hou verder de boot af tot ik een fysiek exemplaar van Night of Hunters in handen heb. Nogmaals, erg mooie review. Ik hoop dat ik je over enkele weken even positief kan bijtreden over deze nieuwe Tori.

PS. Nog een weetje over Star Whisperer: Het stukje dat begint met "I heard you scream from the other side of the mountain" gaat terug tot 2005, misschien wel vroeger. Toen speelde Tori een onbekend nummer van zo'n 10 minuten tijdens een soundcheck in Bonn. De bootlegs (van slechte kwaliteit) gingen snel rond onder Tori-fans met de titel "The Bonn Song" en ook wel "Other Side of the Mountain". Tijdens een meet & greet in 2009 zei Tori naar verluidt dat dit nummer normaal gezien op Abnormally Attracted to Sin zou hebben moeten gestaan, maar dat het niet op tijd klaar geraakte. Ze noemde het nummer toen "Goodbye Girl's Electric Band". In 2011 krijgt het beruchte "The Bonn Song" dan toch een gedeeltelijke uitwerking in Star Whisperer.

Ik vind het voor mezelf ook moeilijk inschatten. Ik heb hem twee keer achter elkaar gedraaid (en een paar nummers ken ik nu langer) en het was op het juiste tijdstip: alles klopte en viel goed samen.
Deze week zal ik het waarschijnlijk wat laten liggen totdat ik de cd zelf in handen heb.

Het zou best kunnen dat het later toch een wat zware zit gaat blijken te zijn en het album een stuk minder aanslaat inclusief de euforie.
Het is gewoon geen album dat je makkelijk zomaar even opzet zoals ik dat met het debuut bijvoorbeeld wel kan.

Absoluut neigend naar klassiek en zelfs letterlijk in Battle of trees met Satie-verwijzingen (Gnossienne N1). Af en toe ademloos geluisterd. Geen lichte kost maar wat een niveau.

Ligt ie al in de winkel ?

19 September verkrijgbaar via sites als Amazon en 23e in de NL winkels.

luister hier naar een stream
First Listen: Tori Amos, 'Night Of Hunters' : NPR

Vandaag (15/9) liep in de Velvet Music Store in Dordrecht en daar lag hij al in de winkel. Ik had hem niet gekocht, omdat ik mijn geld al eerder had opgemaakt, maar ik ga hem zaterdag alsnog kopen. Maar voor anderen raad ik het dus aan om ook even te kijken bij een Velvet Music Store, want daar ligt hij nu dus al.

@aERodynamIC heb je nu het nummer Star Whisperer overgeslagen in je review? Dat nummer is echt echt echt epic vind ik.

Hoe kom je daar bij?

Oh ik las het gisteren en ben nog al druk en vermoeid, mijn excuus!

Afgelopen vrijdag is mijn cd/dvd verzonden bij Play (€11,49!!! als pre-order prijs).
Ik dacht dus dat de cd nu ook in de Nederlandse winkels zou liggen, maar niet dus. Hopelijk heb ik hem donderdag al in huis en kan ik hem voor het eerst beluisteren, lekker ouderwets in de woonkamer dus.

Ik heb eerder al 1x de video gezien van Carry en vond het wel genoeg. Gewoon het album voor het eerst in zijn geheel beluisteren.

En wat aERodynamIC in zijn review al meldde: misschien een zware kost voor mensen die niet van klassiek houden of van theatrale muziek. Laat dat nou geen punt zijn voor mij

Nou, gisteren heb ik de mooie cd/dvd-set ontvangen van Night Of Hunters en 's avonds na het eten mijn vrouw naar boven gestuurd om de cd voor het eerst te beluisteren zonder gestoord te worden.
Maar oei, wat is hier allemaal aan de hand? Ik, die een cd zomaar halverwege afzet (na track 7 Job's Coffin) omdat het wel heel erg not-Tori is!

De eerste 3 tracks deden mij TOTAAL niks! Ik dacht, wanneer gaat Tori nu eens écht zingen ipv de tekst woord voor woord eruit persen?
Het eerste lichtpuntje kwam bij Fearlessness en het eerste hoogtepunt kwam bij het schitterende Star Whisperer, gevolgd door het door haar dochter gezongen Job's Coffin.
Nou ja, gezongen... Het is een soort gekwelde Björk die ik hoor :s al is JC opzich wel een aanstekelijk nummer.

Nu net deel 2 van het album beluisterd en eigenlijk niks positiefs meer gehoord. Ja, veel pianospel van Tori zoals in het beginperiode. En dat wordt weer volledig ondergesneeuwd door het gebruik van de orkesten. Waar ook Tori haar 'zang' op aan heeft gepast. En juist dát bevalt mij gewoon niet. Ik hoor totaal geen passie en emotie, iets wat op Midwinter Graces ook al minder aanwezig was (en waar ik mij pas vorig jaar aan waagde).

Ik ben benieuwd hoe vaak ik deze cd zal gaan beluisteren, want ook dit bevalt mij maar matig (net als MG). Misschien moet ik hier met totaal andere oren naar luisteren??

Tot die tijd zet ik met alle genoegen mijn favoriet Abnormally Attracted To Sin nog maar eens op en ben ik benieuwd wat Tori ons brengt op 17 oktober in Carré.

Ik laat voor het eerst mijn stem ook even achterwege.

Ik was bij het eerste nummer een beetje bang dat het gebrek aan drums me zou tegenstaan, maar ik ben nu halverwege en het valt me hartstikke mee. Hoor ik nou Satie daar in het derde nummer? Leuk! Ben sowieso best enthousiast over het album.

Tori Amos heb ik al eerder eens gehoord (Boys for Pele), maar verder nooit echt aandacht aan besteed (is ook alweer een paar jaar terug) en ik kan me het album ook niet echt meer herinneren. Op basis van wat ik nu heb gehoord ben ik er wel tevreden mee. Erg mooi, maar dat zeg ik volgens mij wel erg vaak de laatste tijd. Eens kijken of het album het huidige niveau vasthoudt en het ook in de toekomst boeiend blijft. Maar dat zien we dan wel, op dit moment vind ik het erg mooi.

Een tweede luisterbeurt (nu zonder tekstboekje in de hand en liggend op de bank, maar in huis bezig zijn) geeft weer een andere kijk op het album. Gelukkig.
De eerste helft weer gehoord (mijn favoriet) en er staan toch wel een paar fijne nummers op: Snowbind, Fearlessness en vooral Star Whisperer. Maar ook Cactus en Job's Coffin kunnen er mee door.

Misschien dat het album ook instrumentaal erg interessant klinkt om na afloop te horen en dan de orginele tracks waarop Tori deze nummers heeft gebaseerd.

Vooralsnog neigt dit album naar 4*

Vandaag lag mijn exemplaar eindelijk in de bus. Tori heeft opnieuw een kluif van meer dan 70 minuten gemaakt en dit is wat ik er na 3 luisterbeurten van vind.

Pluspunten:
* De mooie, uitgesponnen nummers Battle of Trees en Star Whisperer. Op die momenten roept Night of Hunters bij mij herinneringen op aan Joanna Newsom's Ys en ook aan Tori's eigen Yes, Anastasia.
* Fearlessness en Edge of the Moon: 2 andere hoogtepunten en misschien wel de 'krachtigste' momenten op de plaat. De tweede helft van Edge of the Moon zou zo op Under the Pink kunnen staan.
* De strijkers en houtblazers vullen Tori's pianospel perfect aan.
* Het mooie artwork met - zoals dat wel vaker het geval is bij Tori - mooiere foto's in het boekje dan op de cover.

Minpunten:
* De tweede helft van het album valt toch wel een stuk minder sterk uit dan de eerste helft, met als dieptepunt Your Ghost.
* Dat Tori's dochter meezingt op 4 nummers is te veel van het goede. Job's Coffin is bijvoorbeeld een mooi nummer, maar zou voor mij dubbel zo sterk zijn als Tori het alleen zou zingen. Nu ja, misschien krijgen we de 'soloversie' te horen tijdens de tournee.

Conclusie:
Bij mij kan Tori Amos sowieso weinig verkeerd doen, en deze Night of Hunters stelt mij dan ook niet teleur. Het is precies geworden wat ik verwachtte toen ik hoorde dat Tori een klassiek geïnspireerde plaat ging maken, met hier en daar een erg positieve verrassing. Toch denk ik (op dit moment) niet dat dit één van mijn favoriete Tori albums zal worden (zoals bv. Scarlet's Walk of To Venus & Back). Het komt er uiteindelijk op neer dat ik een groter boontje heb voor 'pop-Tori' dan voor 'klassiek-Tori'.

Op naar de Night of Hunters-tournee nu, die morgen van start gaat in Finland. Ik zal erbij zijn in Eindhoven, Antwerpen en Brussel en kijk er erg naar uit.

Dito.

Moet de docu op de dvd nog kijken. Wie weet krijgen we te horen waarom Natashya zoveel meezingt.