Tori Amos - Night of Hunters (2011)

De heftige onweersbui is voorbij, de wind is gaan liggen, de broeierigheid keert terug en het water in de haven voor mijn deur is weer gladgestreken. Slechts mensen die genieten van hun avondje uit in kroegen, restaurants en disco zijn hoorbaar door mijn open deuren.
Wat een genot is het dan om juist op dat moment te mogen luisteren naar het nieuwe album van Tori Amos.

Een album op een klassiek label waarmee al een beetje wordt aangegeven welke richting we het moeten gaan zoeken. Niet geheel nieuw voor Tori Amos; ze flirt zo vaak met klassiek maar het schept bij mij hoge verwachtingen want het is toch de kant die ik het meest waardeer van haar.
De vooruitgesnelde nummers Shattering Sea, Nautical Twilight en Carry lieten al een Tori in topvorm horen en deed me verlangen naar de rest. Het gaat hier om een album met een thema en daar kunnen we allen helemaal in opgaan als we dat wensen.

Shattering Sea wat al bekend was mag het bal openen met zware pianoslagen en een strijkersorkest. Je moet er van houden en dat doe ik volop. Het nummer kruipt heftig zijn eigen weg en komt neer als een mokerslag.
Snowblind gaat vervolgens wat liever van start. Het is Tori volgens beproefd recept: zonder frutsels, op piano met begeleiding van de klassieke musici. Meeslepend tot op het bot.
Maar gezegd moet worden dat als je in het verleden niks met Tori kon je dat nu ook niet kunt. Leuk weetje: dochter Natashya is net als op Midwinter Graces weer van de partij in dit nummer. Het zal niet de enige keer zijn dat je haar hoort.
Battle of Trees duurt bijna 9 minuten maar dat is geen minuut te veel. Het is een nummer met karakter: mysterieus kronkelt het door en je waant je zelf in een Tim Burton landschap.
Maar ook hier geldt: je moet er van houden of voor in de stemming zijn. Het is toch net even wat 'zwaarder' allemaal en waarschijnlijk zullen velen het pretentieus vinden. Ik hou wel van een beetje theater en zit dus helemaal goed in het rode pluche voor wat betreft Night of Hunters.
Fearlessness klinkt heel aards: een herfstwandeling aan zee maar daar gaat het niet over alhoewel de zee wel een rol speelt in dit nummer.
Dochter Natashya keert terug op Cactus Practice. Overigens doet ze dit in de rol van Annabelle die haar kijk op het verhaal weergeeft en telkens een gedaante van een dier aanneemt: "Every couple has a version of what they call the truth". Ze biedt een elixer van de cactus aan om de diepste emoties los te krijgen. Misschien wat lachwekkend alhoewel je het ook onderdeel van het sprookje kunt noemen.
We zijn dan toegekomen aan het langste nummer van dit avontuur genaamd Star Whisperer. Hier komen de gevoelens naar boven die ontstaan na het drinken van de cactus.
Wederom een schitterend hoogtepunt!
Op Job's Coffin keert Annabelle (dochter Natashya) terug als vos. Ik kan me voorstellen dat luisteraars hun wenkbrauwen optrekken bij de grote rol die deze jonge dame krijgt op Night of Hunters. We konden er al aan wennen op het kerstalbum maar het wordt hier flink doorgezet. Ik kan er prima mee leven.
Nautical Twilight klinkt dan ineens heel vertrouwd omdat ik dat nummer al erg vaak beluisterd heb. Het geeft ook aan dit dit een album is wat je regelmatig zult moeten opzetten wil het gaan groeien (of je moet een fanboy zijn als ik).
Het is een schitterend nummer waar alle instrumenten vloeiend over elkaar heen buitelen.
Your Ghost klinkt dan gelijk weer een stuk droeviger maar is wederom bloedmooi. Voor mij kan het allemaal al lang niet meer stuk.
Edge of the Moon borduurt voort op het vorige nummer. Na ruim 3 minuten volgt er een verrassende wending waar het nummer opeens lucht lijkt te krijgen en een stuk helderder wordt.
Op The Chase vertelt Annabelle dat ze moet gaan. Het is een vocaal één-tweetje tussen Tori en haar dochter; een opmaat voor de titeltrack Night of Hunters dat een beetje de sfeer ademt van het album Midwinter Graces. Ik vind dit ook meer musical in de stijl van Oliver! dan klassiek. Maar wel degelijk een erg lekker nummer.
Seven Sisters is de enige instrumentale track en dan zijn we toegekomen aan Carry dat ook al langer te beluisteren is. Een afsluiter in stijl.


Het is toch weer een ware tour de force geworden. Een lange zit (een euvel waar Tori vaker last van heeft). Ik denk een extra lange zit als je hier gewoon niet van houdt. Want dat is het wel: er is te veel sprake van een totaalpakket (haast een mini-opera) en dat moet je liggen. Geen verschillende nummers maar één lang muzikaal avontuur en als je niks met klassiek hebt is er misschien zelfs sprake van een extra handicap alhoewel klassiek-liefhebbers dit zeker niet onder klassiek willen zien staan en dat is wel terecht.
Nights of Hunters is Tori Amos zoals we haar kennen maar dan met een wat pittiger randje. Goed gekruid en dat is mij goed bekomen. Anderen zullen zich er in verslikken en daarmee kent 2011 weer een album dat grote liefhebbers zal aantrekken als wel enorme tegenstanders (ik heb al negatieve geluiden van Tori fans gelezen).

Een harde noot...

Ik kan mezelf een fan van Tori Amos noemen, al gaat m'n voorkeur uit naar haar vroegere werk. De laatste albums bevatten voor mij niet meer de magie die 'Little Earthquakes' bijvoorbeeld wél heeft. Night of Hunters beloofde anders te worden, dus ik keek ik er ook naar uit. Een klassiek randje is precies de Tori waar ik van hou.

Night of Hunters bleek echter geen klassiek randje te hebben, het IS gewoon klassieke muziek met Tori erbij. De eerste luisterbeurt liet me achter met gemengde gevoelens. Er stonden bijzonder mooie dingen op (zoals bijvoorbeeld Nautical Twilight en het tweede deel van Edge of the Moon) maar de meeste nummers deden mij helemaal niks.

Maar 'anders' was het wel, daarom gaf ik het nog enkele luisterbeurten. Sommige albums moeten groeien om het te kunnen waarderen (High Violet van The National is daar voor mij hét voorbeeld van).

En dat deed het ook.

Er staat geen nieuw meesterwerk zoals bijvoorbeeld Winter op, maar het is wel het beste wat Tori de laatste jaren heeft uitgebracht. Zeker na Midwinter Graces is dit een hele verademing.

Een harde noot om te te kraken, maar eens gekraakt smaakt hij héélijk!

Eén van de mooiste releases van het jaar 2011 krijgen we voorgeschoteld van Tori Amos. Wanneer het woord ‘concept’ in één adem met de naam ‘Tori’ valt, is mijn interesse gelijk gewekt, en ik denk wel die van meerderen. Het leverde ons niet alleen onder meer het mooie Boys for Pele en Scarlet’s Walk op, want sinds dit jaar mogen we Night of Hunters daar ook aan toevoegen. Het valt beslist te prijzen dat ze klassieke muziek voor iedereen interessant weet te maken, en om maar gelijk met de deur binnen te vallen: het is een geslaagd, uniek kunstwerk geworden van maar liefst tweeënzeventig minuten lang.

De dreigende, zelfs bij vlagen angstige geluiden van Shattering Sea weten je al gelijk te imponeren, de directe aanpak werkt verbluffend goed. Geen rustige start van het album, maar gelijk het album openen met zo’n intrigerend nummer verdient al de eerste loftuiting. Momenten van rust een schoonheid zijn er te vinden in onder meer de adembenemende Battle of Trees en Star Whisperer. Hoewel de speelduur van beide nummers rond de negen á tien minuten ligt, is geen seconde overbodig, Tori weet je iedere seconde te boeien. Dat is een gave, denk ik. Dit gegeven is eigenlijk wel meer van toepassing van de nummers met de lange speelduur, ze lijken, naar mijn mening, zelfs de hoogtepunten van het album te vormen! Eén van de weinige mindere momenten is Job’s Coffin, jammer dat Tori het niet helemaal zelf inzingt. De magie ontbreekt dan, en het vormt wel vaker een probleem wanneer we haar dochter horen.

De veelal intieme sfeer die Night of Hunters kenmerkt, resulteert in één van haar meest opmerkelijke creaties tot op heden. Enige storende minpunt van het album is de deelname van haar dochter, want je koopt een CD van Tori Amos, niet van Kinderen voor Kinderen. Ik durf rustig te stellen dat dit album van mij vijf (!) sterren had gekregen als dat kind geen deel had uitgemaakt van -het verder perfecte- Night of Hunters. Vooralsnog is Night of Hunters een product geworden waarvan Bach, Schubert, Chopin en die anderen zich niet voor zouden omdraaien in hun graf; ze zouden trots zijn, en die eeuwige, vervelende vergelijkingen als inferieure versie van Kate Bush schudt ze met Night of Hunters definitief van haar af!