Girls - Father, Son, Holy Ghost (2011)

Ja! Het eptje was wat mij betreft fantastisch en ik ben benieuwd of ze daar op gaan voortborduren of dat ze weer een andere richting inslaan...

vomit (te beluisteren op http://pitchfork.com/reviews/tracks/) is in elk geval fabeltastisch. een epische kraker met geweldig gitaarwerk, gospelzang en een hoopje gezonde bombast. als deze lijn op gans het album wordt voortgezet wordt dit een klein meesterwerkje...

Ik weet het niet. De EP vind ik heerlijk maar dit gaat wel heel erg de Pink Floyd kant op. Als ik iets niet verwacht van Girls dan is het wel een link naar Pink Floyd

tres pink floyd indeed, maar vooral omwille van de gospel zang op het einde. great gig in the sky iemand?

voor 't overige simpelweg een heel mooie en oprechte fors door les seventies geïnspireerde indie-song over liefde en andere besognes.

Ja, doet me ook een beetje denken aan T-Rex (niet dat uitgesponnen, wel de stem in combinatie met de folk/glam-achtige elementen). Verwijzing naar Pink Floyd is overigens niet verkeerd. Het knappe van Girls is een 'verouderd' genre in een nieuwe context te plaatsen. Dit laatste heb ik zelf overigens niet bedacht, maar stond vermeld in een reactie op Stereogum. Hetzelfde deden ze met britpop (Lust For Life, Laura), Shoegaze (Big Bad Mean Motherfucker, Carolina), alt-country (Substance) en wat mij betreft allemaal geslaagde experimenten...

De EP die hier aan vooraf ging beviel me meer dan goed. Okee, het klonk wat gepolijster allemaal maar dat deed de band geen kwaad.
Het bandje van dé clip (piemel van de zanger van Hunx and His Punx als microfoon, u weet het nu wel) leek te zijn opgegroeid van rammelrock naar volwaardige indieband.

Op Father, Son Holy Ghost borduren ze daar op voort: nog steeds charmant rammelig maar wel in banen geleid en genoeg afwisseling om het leuk te houden.
Vomit mag dan een bijzonder voorproefje geweest zijn met z'n Pink Floyd invloed, het zet niet de toon voor dit album in z'n geheel want daarvoor is het gewoon te afwisselend.
Rammelrock naast epische Pink Floyd bombast naast een ouderwets rockende jaren '70 stamper als Die of haast hippie-achtige flower power California surf in de vorm van Saying I Love You (ik moest hier denken aan The Thrills). Zelfs gospel-soul horen we terug (Love Like a River).

Het kan allemaal op dit album en dat maakt Girls een steeds interessanter wordende band. Want dit is niet alleen maar flauwekullerige onderbroeken rammelrock: deze band kan meer en laat dat hier horen.
Verrassend is dus zeker het magische woord voor de nieuwe Girls. Nee, geen nieuwe geluiden want daarvoor laten ze zich beinvloeden door een hoop muziekgeschiedenis maar ze weten het wel te verpakken in hun eigen sound en dat werkt erg goed.

Wat zitten er irritante stukken in deze plaat, hoe sommige nummers eindigen is niet aan te horen.
En wat zitten er geweldige stukken in deze plaat.
een haat liefde verhouding.

En ik mis een hoogtepunt zoals Hellhole Ratrace op Album.

En toch 3.5*

Aha, daar komt mijn plaat van het jaar. Ik begon me al zorgen te maken.

Beetje half gelukt album wat mij betreft, het gaat te veel alle kanten op en soms vliegt de band regelrecht uit de bocht. "Die" met gejat Deep Purple zanglijntje is een echte misser wat mij betreft.
Nog niet overtuigd dus.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Zo, een 9.3 op Pitchfork. Laat de drukte maar komen.

Fijne plaat, iets consistenter en volwassener dan Album. Vooral Vomit is te gek met die Pink Floyd meets soul-achtige outro. De opbouw is subliem, wat mij betreft de nieuwe Hellhole Ratrace voor zo ver we een tweede nodig hadden. Verder vind ik Love Like A River een ontzettend goed nummer, al wordt het album een beetje tam naar het einde toe. Meneer Owens heeft volgens mij veel fifties/sixties ter inspiratie geluisterd.

Bij de eerste keer draaien meteen al leuk. Mij valt vooral op dat een en ander steeds verzorgder gaat klinken bij Girls. Da's wel een béétje jammer, dat gruizige van het debuut is nu wel van de sound af. Wat terugkomt is ook niet mis, de ongecompliceerde wijze waarop ze citaatjes en hele nummers uit de muziekgeschiedenis bijeen sprokkelen en tot iets eigens transformeren, is zondermeer ontwapenend. Ik moet af en toe aan Pulp denken, die hanteerden zo'n werkwijze ook succesvol met behoud van stijl.

Muzikaal vind ik dit heel goed, jammer dat de zang zo saai is.

Vind de zang nou net één van de meest interessante elementen. Erg oprecht en fascinerend.

Mee eens, het instrumentale gedeelte kan wel wat spannender en afwisselender af en toe.

De zang is misschien wel oprecht, maar ik vind het toch een beetje jankerig soms. Ik vond Album toch een stuk beter: veel meer energie.

gewoon een voortreffelijk album, ik val niet zo op snel op dit type rock, maar dit is bijna subliem, en wat klinkt het album goed, een mooie productie zoals men dat ook vroeger zou zeggen

Groeit als kool. Alex is lekker, Vomit is heerlijk. Ik blijf 'm draaien.

De tweede ronde valt vooral op hoe fantastisch uitgebalanceerd dit is. Elk nummer staat op de juiste plaats en als de aanstekelijke melodie van Honey Bunny eenmaal door de speakers klinkt, blijft het plaatje zonder uitzondering tot de afsluiter aan staan. Voorlopige favorieten Die (doet me ergens denken aan Fang Island), het catchy Saying I Love You en Just a Song.

Het album groeit behoorlijk bij mij. Het is inderdaad knap hoe de band bepaalde genres 'verindieseert'. Dit gaat bij 'Die' wel zover dat het neigt naar plagiaat. Het instrumentale begin doet denken aan de opening van Woman van Wolfmother terwijl de teksten opvallende overeenkomsten vertonen met die van Speed King van Deep Purple. ( YouTube - Woman - Wolfmother en YouTube - Deep Purple - Speed King rond 1:35). Blijft een goed nummer maar ze moeten uitkijken om niet over het randje te gaan...

Het blijft broeien

Zalig album, en één van mijn favorieten van dit jaar. Favoriete nummers: Honey Bunny, Vomit, Forgiveness, Jamie Marie (vooral de tweede helft van het nummer) en de rest van het album . De twee bonus tracks (Love Life en Martina Martinez) die op de versie staan die ik heb zijn een mooie aanvulling. Voor mij is het simpel: na Album en Broken Dreams Club levert Girls opnieuw een meesterwerkje af, één dat zeker niet moet onderdoen voor z'n voorgangers.

Zeer sterk album. Verbaast mij dat het gemiddelde hier (in de wetenschap dat die op musicmeter vaak relatief hoog ligt) slechts 3,76 is na 47 stemmen.
In principe weinig vernieuwend, maar wel zeer veelzijdig. Vooral de wat hardere nummers zijn sterk.

Eens met mijn comment-voorgangers. Dit is een sterk album. Ik zit nog op een 4,0, maar ga eerder naar de 4,5 dan dat 'ie gaat zakken. Girls is toch wel één van de veelzijdigste en getalenteerde bandjes die relatief onbekend zijn. Dit is weer een prachtige staalkaart aan stijlen en invallen. Prachtige liedjes en epische songs. Het is allemaal te vinden op deze mooie plaat. De 9,3 van Pitchfork is wellicht een tikkeltje euforisch, maar dat dit een goede plaat is, staat buiten kijf.

CD'tje besteld, wat ik tot nu toe is erg gevarieerd, ze hebben er gewoon schijt aan, zin in sympho? dan doen we dat gewoon. Uit de bocht vliegen, gitaarsolo's, why not?
Waardering in punten volgt nog, eclectisch is het zeker wel!
Lekker 16 nov in de Milky Way, extra aantrekkelijk door de tekst bij de Melkweg "We kunnen veel dansende meisjes verwachten!"

Weg shoegaze en britpop.
Veel rustige liedjes net als op de onlangste ep.
Ik koester het debuut nog steeds.
Dit is een erg goed album maar wint het niet van het debuut.
Ook wat betreft songmatriaal niet.
Maar dat zegt niets,,ik vond het debuut zo goed dat het mijn jaarlijst destijds aanvoerde...

De productie is wel erg mooi en "Vomit" is nu al een klassieker.
Doet me idd wat aan Pink Floyd ten tijden van Meddle denken.
De naieviteit met een donker randje komt iig weer goed over.
Ik heb geen betere pop/rockplaat gehoord dit jaar.

Voor mij blijft de EP toch de beste van de drie.

Voor mij ook, er staat geen minder nummer op. Dit album groeit toch ook langzaamaan. Nummers als My Ma, Honey Bunny, Jamie Marie en natuurlijk Vomit zijn toch van grote klasse.

@jurado dat melodietje is inderdaad gejat. ook de eerste zin van How Can I Say I Love You lijkt erg veel op Don't Fear The Reaper -.-

Mijn eerste kennismaking met Girls en die bevalt me goed. Het klinkt in het begin goed, maar daarna kakt het wat in. De laatste nummers zijn kwalitatief niet zoals de begin nummers. Hoogtepunten zijn vooral de opener, Vomit en Die.