Girls - Father, Son, Holy Ghost (2011)

De EP die hier aan vooraf ging beviel me meer dan goed. Okee, het klonk wat gepolijster allemaal maar dat deed de band geen kwaad.
Het bandje van dé clip (piemel van de zanger van Hunx and His Punx als microfoon, u weet het nu wel) leek te zijn opgegroeid van rammelrock naar volwaardige indieband.

Op Father, Son Holy Ghost borduren ze daar op voort: nog steeds charmant rammelig maar wel in banen geleid en genoeg afwisseling om het leuk te houden.
Vomit mag dan een bijzonder voorproefje geweest zijn met z'n Pink Floyd invloed, het zet niet de toon voor dit album in z'n geheel want daarvoor is het gewoon te afwisselend.
Rammelrock naast epische Pink Floyd bombast naast een ouderwets rockende jaren '70 stamper als Die of haast hippie-achtige flower power California surf in de vorm van Saying I Love You (ik moest hier denken aan The Thrills). Zelfs gospel-soul horen we terug (Love Like a River).

Het kan allemaal op dit album en dat maakt Girls een steeds interessanter wordende band. Want dit is niet alleen maar flauwekullerige onderbroeken rammelrock: deze band kan meer en laat dat hier horen.
Verrassend is dus zeker het magische woord voor de nieuwe Girls. Nee, geen nieuwe geluiden want daarvoor laten ze zich beinvloeden door een hoop muziekgeschiedenis maar ze weten het wel te verpakken in hun eigen sound en dat werkt erg goed.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.