Manowar - Hail to England (1984)

Mischien wel in mijn top drie van Manowar platen. Een erg donkere en sfeervolle plaat die enkele echte knallers erop heeft staan. Blood Of My Enemies, Hail To England, Army Of The Immortals en Bridge of Death zijn voor klassiekers.

Alleen het geluid is bijwijlen wel wat dunnetjes, en wat die hemeltergend saaie bassolo Black Arrows erop heeft te zoeken dat vraag ik mij nog steeds af. Zeker met een speelduur van maar een klein halfuurtje.

Desondanks toch wel zeer de moeite van het aanschaffen.

waarom is het geluid zo kut?

tis net alsof de hele zaak door een ver-weg filter is geduwd

vergald voor mij de muziek

joy

Persoonlijk stoort het matige geluid me niet meer of minder dan de gemiddelde '80s metal cd. Dat het een haastklusje was in de studio en het geluid tegenvalt wordt wat mij betreft goedgemaakt door de aanwezige tracks. Als je daar doorheen komt heb je enkele zeer sterke tracks die zich makkelijk kunnen meten met de betere Manowar nummers.

Voor mij (tot nu toe) de enige Manowar-plaat die het niveau van Battle Hymns haalt. Aan het geluid stoor ik mij niet echt, het is weliswaar wat zacht, maar de goeie nummers maken gelukkig veel goed. De zang van Eric Adams is echt super, en de riffs zijn echt heerlijk.
Mijn favoriete tracks: Blood Of My Enemies, Kill With Power, Army Of The Immortals (imo het beste nummer op deze plaat) en Bridge Of Death. Alleen jammer van de bassolo Black Arrows, hoewel het stuk op het begin wel grappig is.

4*

Manowar in topvorm, dat is deze plaat. Het geluid is niet best, maar de rauwheid en energie zijn erg goed voelbaar. Dat betekent dus meeschreeuwen op Blood Of My Enemies en Kill With Power! Each Dawn I Die en Hail To England mogen er ook zijn. Army Of The Immortals is nog het meest conservatieve nummmer van de plaat, die vervolgens eindigt met een decibellenorgie uit een basgitaar (Black Arrows) en een ode aan Satan: Bridge Of Death. Dit lange slotnummer heeft een heerlijke opbouw en sommige tekstfragmenten zijn hilarisch. Rauwe metal uit de toptijd van de band.

Hail to England heeft een barbaars geluid, vrij redelijke productie. Scott Columbus komt goed dreunend door. Mischien staat Ross the Boss niet vergenoeg op de voorgrond. Joey de Maio is des te meer aanwezig. Hij produceert al net zoveel volume als Lemmy Kilmister, alleen Joey is technisch begaafder. De opening van Blood of my enemies is erg mooi en deze klassieker speelden ze in 1997 in de Ijsselhal. In het duister voortdreunende Each dawn i die schitterd Eric Adams met zijn machtige stem. Het barbaarse Kill with power is live een gezellige meebruller, onweerstaanbaar als Eric Adams je uitnodigt om die die! te roepen. Het titelnummer heeft wat meer melodie en is ook geslaagd. Army of the immortals is meer een eerbetoon aan hun fans, dan dat het om zelfverheerlijking gaat.Goede song. Black arrows is tegen de zogenaamde false metal gericht en bevat een scheursolo voor Joey. Ach, weer eens wat anders dan dat Ritchie Blackmore op zijn gitaar staat te scheuren. Het satanische Bridge of death brengt de luisteraar naar de hel, dus niet naar het Valhalla. Met zo'n 9 min. speelduur behoort B.O.D.tot de beste stukken van de plaat. De andere nummers zijn allemaal wat korter dan op Into glory ride. Manowar krijgt vier ster.

Hail To England doet kwalitatief niet onder voor het geweldige Sign Of The Hammer of Into Glory Ride. Opnieuw weinig tot geen blow your speakers verhalen, hetgeen een goed teken is. Army Of The Immortals valt wel in die categorie, maar ik vind het niet de irritantste uit het stel.

Epische strijdliederen wil ik horen. En die krijg ik in overvloed. De walkurenode die Blood Of My Enemies heet, Het straf marcherende Hail To England, het agressieve Kill With Power. En als klap op de vuurpijl het duivelsepos Bridge Of Death.

Vergeet de waan van de dag en wees de dappere krijger die voortdurend bezongen wordt. Manowar is een beetje de muzikale variant op een RPG ofzo. Zo beleef ik het althans altijd.

Hier kan ik kort zijn. De vijf schrijvers voor mij hebben alles al gezegd.

Ik ben geen fan van Manowar, om een aantal redenen waaronder ik er een paar heb aangeduid bij het debuutalbum, waar mijn bloeddruk steeg om de verkeerde redenen en hij staat al hoog genoeg. De tweede Into Glory Ride kan mij al meer bevallen maar van hun eerste drie albums vind ik deze duidelijk de beste, het heeft voor mij de beste krachtige songs. Het was in mijn jonge jaren tevens de eerste kennismaking met deze "Conans" maar dit album blijft op mij een goede indruk maken. Ik vind er ook meer afwisseling opstaan op de vorige twee albums, hun tweede album leed een beetje onder een gebrek aan afwisseling en tempo. Jaren op tape en op jacht naar de vinylversie vaneigens. Iemand al gezien hoeveel zwaarden er op hun hoezen staan?

Hun meesterwerk, meer hoeft er niet gezegd te worden, met het eerste en laatste nummer als absolute hoogtepunt.

Nu heb ik toch jarenlang niks van Manowar hoeven/willen weten (verschillende redenen, maar het imago zal zeker wat hebben bijgedragen), maar dit album weet een indruk achter te laten. Ik zag al ergens 'episch' voorbij komen, 'barbaars' en 'meeschreeuwen.' Momenteel is de titeltrack nog favoriet en wie weet zet ik de andere albums ook eens op.

Het ene kippenvel-moment na het andere ervaar ik bij dit album. Wat een nummers kunnen deze mensen schrijven, dit is episch! Ik vind het album zo goed dat ik zélfs de productie prijs tegenover mijn vrienden. De beste van Manowar! 4,5.

Ik blijf me altijd verbazen wanneer mensen zeggen dat Hail To England hun favoriete album van Manowar is. Geen enkel nummer haalt het gemiddelde niveau van Into Glory Ride. Er staat hier wel veel leuks op, maar dan heb je weer de sound dat helaas toch wat luisterplezier bederft. Maar goed, dat neemt niet weg dat Blood of My Enemies, de titeltrack en Kill With Power erg leuke songs zijn. Verder is de sfeer op dit album wel goed en is Black Arrows werkelijk hilarisch. Helaas het eerste scheurtje bij Manowar. Als het hierbij gebleven was, was er niets aan de hand geweest, maar de strijd tegen posers en vervolgens het extreme poseren van de band zelf heeft ervoor gezorgd dat de band een slechte grap is geworden. Black Arrows werkt nog op de lachspieren en sluit dan vervolgens prima af met Bridge Of Death. Toch draai ik dit album weinig. Door een constanter niveau een tikje beter dan de eerste plaat.


Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Hail To England
3. Battle Hymns

Het is jammer dat de band na het glorieuze Into Glory Ride weer grijpt naar een wat simpelere sound. De teksten zijn nu echt weer standaard kut en de productie is rampzalig dof. Het klinkt allemaal een beetje als een haastklus (wikipedia zegt binnen 6 dagen opgenomen) en dat zorgt er ook voor dat Adams beduidend minder goed klinkt dan op de voorganger het geval was. Gelukkig is dit niet in alle gevallen zo, want helemaal op Bridge Of Death komt een stukje van de oude glorie weer naar voren. Openingstrack Blood Of My Enemies is in ieder geval het beste, al mag ik Hail To England ook graag horen. Each Dawn I Die heeft zijn momenten, maar valt in het niet bij een The Secret Of Steel van Into Glory Ride en Kill With Power en Army Of Immortals vind ik net te simpel. Alsnog is het materiaal ruim genoeg om me blij te maken, maar het is toch weer een stapje terug.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Hail To England
3. Battle Hymns

Het openingsnummer van Into Glory Ride overtreffen is Hail to England gelukt en de kwaliteit continueert zich met het sinistere Each Dawn I Die. Het barbaarse Kill with Power is een sfeermaker en het titelnummer stampt lekker door. De ode aan de fans Army of the Immortals is toch wel de mindere van de plaat; Eric Adams 'zeurt' me op het eind te lang door met zijn "stronger, stronger." Joey DeMaio zet een meedogenloze, doeltreffende bas/egosolo neer en het beste komt als laatste met Bridge of Death. Lomper en vlotter, korter en bondiger. Dat is waar Hail to England voor mij onderscheid maakt met het evenveel tracks tellende, maar 12 minuten langere Into Glory Ride. Laatstgenoemde zal artistiek gezien ongetwijfeld knapper in elkaar steken; dat album bevat mij teveel epics om de aandacht erbij te houden. Op die live-CD's van Manowar kan ik dat beter hebben. Kort plaatje dat Hail to England, laat geen ruimte over voor mindere nummers. Sign of the Hammer heeft die wel, bevalt me echter ook beter dan Into Glory Ride.

Ik heb dit album eigenlijk altijd een beetje links laten liggen, onterecht naar het blijkt. Hail to England is een prima derde album van de band. Energiek en heroïsch blijft het klinken. De productie is inderdaad wel een puntje van kritiek, maar dat mag de pret verder niet drukken.

Ik heb Manowar altijd aan me voorbij laten gaan, vooral vanwege het malle imago van de band. Omdat ik dit album voor een prikkie mee kon nemen en ik de hoes wel erg goed vind, toch maar eens nader kennis gemaakt.

En eerlijk is eerlijk, wat ik hier hoor is bij vlagen toch wel erg goed. Vooral Blood Of My Enemies, Kill With Power en het titelnummer kunnen me erg bekoren. De smakeloze zelfbevlekking van DeMaio op Black Arrows had achterwege mogen blijven.

Ik vermoed overigens dat Quorthon bij het schrijven van Father To Son goed heeft geluisterd naar Each Dawn I Die.

Score: 74/100

Mijn kleine Manowar playthrough komt bijna ten einde. Ik lees op wikipedia (dus of het waar is...?) dat Hail to England en Sign of the Hammer tijdens dezelfde sessie zijn opgenomen, verrassend wat mij betreft. Manowar is hier nog duister en evil en de kitsch van een zeer draagbaar niveau.Dit behoort tot het beste dat Manowar heeft uitgebracht wat mij betreft. Ik besef me ook hoe belangrijk Ross the Boss voor de sound van Manowar was. Kill with Power!

toch wel een van hun goede albums ik groet u england
het beste van het album natuurlijk het prachtige dark avenger met de de woorden er tussen van de de man met de baard orson welles en dan gaat nummer in sneltrein voorruit dat zware bas harde drum en de knappe zang met een fantastisch stem zeker een 4 waard alleen al voor mijn favoriete nummer op deze plaat

Dark Avenger, Hail to England? Haal je niet 2 albums door elkaar?

Lachwekkend, niet serieus te nemen.