Beth Hart & Joe Bonamassa - Don't Explain (2011)

man man man, wat een plaat.
dat Joe gitaar kan spelen wisten we al, en dat Beth kan zingen is ook al bekend.
maar dat ze samen zo'n album zouden kunnen maken, dat moest nog maar blijken.
maar met het geweldige gitaarwerk van Joe, en de prachtige zang van Beth is dit een van de beste platen van dit jaar geworden.

een heerlijk blues album wel te verstaan, het is redelijk in lijn met het solo werk van Joe ietwat rustiger mischien, maar toch hoor je duidelijk dat het Joe is.
over Beth kan ik eigenlijk weinig zeggen, ben niet erg bekent met haar werk.
wat ik wel weet is dat ze een fantastische stem heeft voor dit soort muziek.
en zoals al eerder gezegd vallen die rauwe stem en de blues gitaar perfect samen.
het is dan ook maar te hopen dat ze hier een vervolg op gaan maken.

er zitten hier ook weer rustige nummer op evenals de nodige rockers, wat natuurlijk voor de nodige afwisseling zorgt.
ook dit is een album waar je volledig in word opgezogen.
ik kan eigenlijk gewoon geen minputen bedenken, elke nummer, elke minuut die je luisterd is genieten.
ik ga hier dan ook een dikke 5* voor geven.

Op "Don't Explain" doen Beth Hart en Joe Bonamassa de soul en blues herleven. De plaat bevat uitsluitend covers, maar dat is op geen enkel punt een gemis ten opzichte van zelfgeschreven nummers.

Beth Hart is samen met o.a. Susan Tedeschi een van mijn favoriete zangeressen. Haar stem is warm, diep en bevat die mooie vibrato. Soms zingt ze zachtjes, dan weer hard, grommend, huilend, opgewekt, verdrietig. Bijna alle emoties komen voorbij en haar stem zegt werkelijk alles. Zelfs als ze in een niet verstaanbare taal zou zingen, zou de emotie in haar stem nog voor zich spreken.

En dan Joe Bonamassa, een moderne blues- en gitaarheld. Hij zorgt bijna eigenhandig voor een herleving van de blues, hij geeft er een eigentijdse invulling aan en houdt daarbij tegelijkertijd de relatie met de traditionele blues in leven. Op "Don't Explain" kiest Bonamassa er bewust voor om niet de directe hoofdrol op te eisen. Die ruimte laat hij aan Beth Hart. Maar zijn gitaarspel is over de gehele plaat ronduit fantastisch. Iets anders dan dat we van hem gewend zijn. De gierende gitaarsolo's en rockende riffs hebben plaatsgemaakt voor ingetogen, warm, donker, smaakvol, emotioneel en intens spel. Zijn gitaarpartijen zijn vooral sfeerbepalend en geheel in dienst van het liedje. Natuurlijk komt er zo nu en dan een gitaarsolo voorbij (die overigens stuk voor stuk kippenvel bezorgen), maar alleen omdat het past op dat moment, en niet om te laten horen hoe goed Bonamassa wel niet is. Want dat is bekend, hij hoeft zich niet te bewijzen. Bonamassa laat Hart schitteren en zijn gitaarspel vult dat perfect aan.

Dan de nummers: op "Don't Explain" komen composities voorbij van o.a. Ray Charles ("Sinner's Prayer"), Bill Withers ("For My Friends"), Billy Holiday (titelnummer van de plaat), Delainey & Bonnie ("Well, Well") en Aretha Franklin ("Ain't No Way"). Maar de hoogtepunten zijn wat mij betreft het nummer "Chocolate Jesus" van Tom Waits, "Your Heart is as Black as Night" van Melody Gardot, "I'll Take Care of You" van blueslegende Bobby Bland, maar de absolute prijsnummers zijn de beide nummers van Etta James, het grote voorbeeld van Beth Hart. Dit is het ultieme eerbetoon aan de grote Etta James. Enerzijds het funkende en groovende "Something's Got a Hold on Me" en anderzijds het bloedstollend mooie "I'd Rather Go Blind".

Beth Hart en Joe Bonamassa hebben met "Don't Explain" wat mij betreft een van de beste platen van 2011 afgeleverd. Er gaan al geruchten over een volgende samenwerking, en van mij mogen ze, want Hart en Bonamassa laten op "Don't Explain" echte synergie horen. Lof en hulde!