Manowar - Battle Hymns (1982)

Ik heb dit altijd een heerlijke plaat gevonden, zo relaxt als op plaatkant 1 (de eerste 4 songs) hebben ze later nooit meer geklonken.
Wat meer directe hardrock was dat waarbij het fantastische stemgeluid van Eric Adams al meteen opvalt.

Waar ze later doorschieten in potsierlijke bombast, daar is hier nog geen sprake van.

Nieuwe evaluatie een heel dik jaar later, nummers 5 6 en 8 zijn dik in orde, met de rest kan ik nog altijd niets. Mij valt nog altijd het dun geluid van de gitaar op, het zoekt zijn niche in het totaalgeluid en Eric Adams kan de oren van je kop blazen.

Het is de bas die dominant gemaakt wordt en zo het gitaargeluid wat verdringt. Op latere albums is dat beter in balans.
Ik blijf toch een beetje moeite houden met de A kant. Die is me wat al te melig.

Die dominante bas hoor je ook wel eens bij Motörhead live, ondermeer op hun album Everything Louder Than Everyone Else. Toch lijkt Manowar de decibelrecordhouder te zijn. In '84 kwam de band in het Guiness Book of Records als 's-werelds luidste band. 10 jaar later verbrak men dit record met 129,5 dB. Het Guiness Book of Records wil geen gehoorschade meer aanmoedigen en erkent dat record niet meer. De categorie "luidste band van de wereld" is opgeheven. Op hun jaarlijks Magic Circle Festival heeft Manowar zich tijdens de tweede editie in 2008 wederom overtroffen door letterlijk "louder than hell" te spelen. Bij de soundcheck haalde men volgens Joey DeMaio 138,4 dB, maar de hoogste piek bleek 139,6 dB te zijn. (pijngrens ligt rond de 120 dB.) Tot zover de weetjes uit de Wiki. Ik vond Motörhead op Wâldrock 2000 al onverantwoord hard maar Manowar trapt het dus nog bonter. Battle Hymns heb ik jaren op cassette gehad. Heb er nog geen haast mee om op CD aan te schaffen want ik kom tot 2 grote uitschieters (Dark Avenger en Battle Hymn), en voor de rest allemaal degelijk materiaal maar nog niet zo memorabel als de meeste songs van de 3 opvolgers. (En de mooiste nummers staan ook op Hell on Wheels en Hell on Stage.)

Die poging uit 1994 was integraal te volgen via Headbanger's Ball toen. Flauw hoor omdat niet meer te erkennen. Ze erkennen toch ook gewoon het wereldrecord hamburgers happen, balhaar scheren, oudjes van de flat afgooien etcetera?

Rebellie, 'fuck the system' en ten strijde trekken. Met punk/motorhead doorzweemd (als dat een woord is) kwamen hier een stel New Yorkers met hun Manowar. Ik was behoorlijk overdonderd door dit debuutalbum, het was zo 'anders' dan de andere metalbands.

Op dit album begon ook al het bespelen van mensenmassa's (het publiek). Alle vuisten in de lucht en strijdliederen, heb het nooit zo begrepen, die versie van Manowar dan. Metaldaze is zo'n nummer. Start met een heerlijke riff en het nummer rockt ontzettend lekker weg. De bedoeling is duidelijk een live-meezingkraker.

Shell Shock heeft een lekker drumbegin en hysterische gillen van Eric Adams. En sowieso een nogal apart nummer.

Manowar: alweer zo'n meezinger.
Manowar
Born to live forever more
The right to conquer every shore
Oh, Manowar

Het album opent met (can't you hear my) Death Tone: het beste nummer van het album. En eens een cowbell in het drumritme, een fijn detail.
Ridin' on two wheels
Chains hooked on my heels
Sittin' in leather...
Ridin' on steel
Put my shades on
Hair blows in the wind

Hear me calling
Can't you hear my death tone

En dan Battle Hymnes: Kill!

De bijzondere bassist Joey DeMaio, de zanger Eric Adams en de sterke songs maakten behoorlijk indruk op dit album.

Manowar is uiteindelijk een karikatuur van zichzelf geworden, vind er weinig meer aan. Maar de eerste drie album drukten zeker hun stempel op de metal in de jaren '80.
4 sterren voor Battle Hymns.

Ja hoor, BATTLE HYMNS in de setlist van deze tour, dus hoogstwaarschijnlijk ook in Essen, 1 december!

Manowar Concert Setlist at Arbis Bar & Salonger, Norrköping on November 15, 2017 | setlist.fm

Gedurende mijn middelbare schooltijd was Manowar de stoerste band. Onder een klein groepje nerds. En zelfs daarbinnen haatte de helft de band. Ik heb de band lang verafgood, maar moet toegeven dat deze verering langzaamaan af begon te nemen toen ik andere epische bands als Virgin Steele en Manilla Road leerde kennen waarvan de bandleden minder kapsones hadden en vooral betere teksten schreven. Vandaag de dag is Manowar een mislukte grap, maar er blijft toch nostalgie hangen. Nieuwe marathon.

Battle Hymns is voor mij niet de klassieker die het voor veel anderen wel is. Sterker nog, Death Tone, Shell Shock en Manowar vind ik heel matige songs. Heavy Metal Daze en Fast Taker hebben wel een lekkere bluesmetalvibe, maar het zijn vooral de twee epics Dark Avenger en Battle Hymns die er met het goud vandoor gaan. Dark Avenger is over the top sword & sorcery-waardering met een paar verschrikkelijke teksten op wonderbaarlijk gave wijze opgelezen door Orson Wells om vervolgens over te gaan in een all-out headbangspektakel, terwijl Battle Hymns wat meer in de majestueuze epic metal zit (waar de band ook qua teksten nog wat gespiekt heeft bij Rainbow's Stargazer).

Toch is de band er hier echt nog niet. De solo's van Ross de Boss zijn bij vlagen echt lelijk, de teksten zijn over het algemeen behoorlijk kut en Adams lijkt soms echt heel erg slecht met zijn ademhaling om te gaan omdat hij vaak buiten adem klinkt. Goed bereik, gave strot, slechte techniek. Het echt mooie spul moet nog komen.

Manowar mag dan inmiddels een uit de hand gelopen grap zijn. In hun vroege jaren maakte de band echt heel goede muziek. Toen hadden ze hun imago nog helemaal niet nodig om op te vallen. Battle Hymns. is het begin van een mooie reis. Vier jonge honden die zichzelf regelmatig verliezen in hun enthousiasme en met niet onaardige, maar weinig beklijvende songs komen als Shell Shock, Manowar en in mindere mate Death Tone. De beste songs zijn gelukkig wel van hoog niveau. Fast Taker is heel leuk. Dark Avenger begint saai, maar heeft een fenomenale tweede helft en Battle Hymn is pure epiek. Zo worden ze helaas maar weinig gemaakt. Op de beste momenten is dit album 5* waard, maar vaak zit het op een niveau van 3*. De score zit er dan ook mooi tussenin.

Leuk! Manowar's discografie staat bij mij ook nog op het lijstje chronologisch te beluisteren en te beoordelen. Tussen vele andere.

Battle Hymn blijft toch een van de beste metal nummers ooit.

Toen ik was begonnen met het luisteren van metal waren twee vrienden van mij helemaal bezeten van 'Manowar'. Een heerlijke band waar de heren mogen showen met hun mooie lichamen en het klonk best stevig. Toch ben ik nooit echt heel zwaar fan geweest van de band, zo nu en dan een nummertje opzetten vond ik leuk maar de band behoorde zeker niet tot mijn favorieten. En ook het debuutalbum heb ik al die tijd vaak links laten liggen, en nu weet ik wel een beetje waarom. Het klonk allemaal nog niet naar wens, de potentie is er en de heren laten echt wel merken dat ze wat in huis hebben maar dan ben ik het eens met wat 'Lennert' zei, technisch is het nog niet wat het moet zijn.

Toch durf ik het wel aan om de band in een marathon eens helemaal uit te pluizen, ze blijven constant terug komen en de nieuwsgierigheid blijft constant aanwezig. Ik blijf constant van de mannen genieten want ze maken echt goede muziek, hoewel dit album het nog net niet is voor mij weet ik dat er hierna heel wat leuk spul tussen zit maar de nummers als 'William's Tale' konden ze voor mij beter links laten liggen, hier werd ik niet heel vrolijk van maar, met 'Battle Hymn' word al alweer veel goed gemaakt .

Misschien is het omdat ik destijds nog geen andere Manowar albums kende of omdat ik Kiss zo nu en dan erg kan waarderen maar het debuutalbum van Manowar heb ik altijd een prima album gevonden. Uiteraard is de afsluiter van ongekende epicness (sorry) maar ook de hierboven genoemde melige A kant kan ik goed hebben. Ik schaar het nummer Battle Hymn in het rijtje Heaven and Hell, Stargazer, Falling off the Edge of the World etc.

Kudo's voor de best wel originele sound.

Dark Avenger zit al de hele week in mijn kop....

Battle Hymn maakt heel erg veel goed op dit album. De rest klinkt eigenlijk allemaal maar matig, met de A-kant als absoluut dieptepunt... Ik kom hier niet zo heel ver mee helaas, en vermoed dat die ook weer voor lange tijd de kast in gaat.

Ik ben de laatste dagen in een Manowar stemming. Ik luisterde met name met veel plezier weer naar dit debuut Battle Hymns. Als ik bij dit album de bassolo kon inruilen voor een track als Defender stond het zeker in mijn Top10. Per lp wordt het daarna helaas minder.

Ik zag dat ze in 2021 in Ahoy komen en dacht er heel even over om een kaartje te kopen. Maar ik bedacht me snel toen ik zag dat het 85 euro kost voor een ticket exclusief kosten. Vooral vanwege het risico dat ze weinig oude krakers spelen. Of misschien nog wel meer: bang dat het concert vol zit met bas en drumsolo's, lange meezingstukken en gezeur over true metal.

Nou vooruit dan, een erg krappe 8.
Want voor elke kraker staat er ook een mindere track op.
Maar dat enthousiasme werkt best aanstekelijk.
Battle Hymn kan op sommige dagen gewoon op repeat en Manowar zingt lekker mee. Dark Avenger knalt net op het moment als je hem wilt skippen en Shell Shock heeft ook die rare vibe die erg goed werkt.

Alleen Battle Hymn is de moeite waard, de rest valt tegen, beetje simplistisch allemaal. En hun imago was niet te pruimen, dan kijk ik liever naar de Hulk.

Komaan zeg. Ik dacht nog, die Hawee kent de klassiekers. De meeste nummers zijn rechttoe rechtaan, maar focus eens op dat fantastische zang-, gitaar- en drumwerk. En hoe catchy elk nummer is. Het imago is zo ongegeneerd stereotyp metal dat het alleen maar bijdraagt aan de lol.

Ik ken mijn klassiekers inderdaad, maar deze plaat viel me toch echt tegen, op het fantastische Battle Hymn na dan. Hail to England vind ik veel beter. En natuurlijk prik ik wel door een imago heen, maar dit vind ik bijna karikaturaal. Ook die hoes, eigenlijk kan die toch niet?

Matig debuut van de stoere Manowar mannen. Epische gevechten, Vikingen, Valhalla, Game of Thrones .... ze weten in muziek en teksten wel een sfeer te creeren die hiermee associaties oproept, en dat spreekt me wel aan, maar echt geweldig is het allemaal niet. Op de een of andere manier is op Battle Hyms het stevige gitaarwerk ondergeschikt aan nog veel steviger baswerk, wat het album als geheel niet ten goede komt, en daarnaast vind ik de composities kwalitatief ook wat aan de magere kant. De beste nummers zijn de eerste en de laatste (Death Tone en Battle Hyms), maar wat ik vooral erg sterk vind is het door Orson Wells gesproken gedeelte op Dark Avenger. Dreigend en duister....totdat het dan weer naar de gallemiezen wordt geholpen in de overgang naar het harde gedeelte van dit nummer.
Ten strijde, mannen !