Thrice - Major / Minor (2011)

Met Major/Minor, het vijfde album van Thrice dat ik probeer, is de klik er dan eindelijk gekomen. Hun muziek lag altijd al in mijn straatje, maar de nummers wouden maar niet aanslaan. Bij deze dus wel, en daar ben ik stiekem erg blij mee.

De muziek heeft een post-grunge kleedje dat doet denken aan Pearl Jam en Soundgarden in hun hoogdagen (Cataracts had zo op Superunknown kunnen staan). Niets vernieuwends, maar gewoon excellent uitgevoerde altrock die voor de nodige nostalgie zal zorgen bij fans van de grunge muziek. Heel wat is te danken aan de zang van Dustin Kensrue, die een lekker rasperig stemgeluid heeft. Hij draagt de nummers naar een hoger niveau, op een naar zijn doen erg ingetogen stijl.

Muzikaal is het vrij braaf, en de band moet het meer hebben van hun algehele sound dan van geniale uitspattingen, al zit er hier en daar wel een ruw diamantje verborgen (de drums op Call It In the Air bijvoorbeeld). Verder doet het gitaarwerk me wat denken aan wat Frusciante bracht op By the Way, een Peppers-album dat ik altijd al onderschat vond.

Een aanrader dus voor wie Thrice wilt proberen, want dit is zeker een van hun toegankelijkste albums, met erg wat catchy nummers ertussen.

Voor Thrice-begrippen een behoorlijk rechttoe rechtaan album, rauw geproduceerd en qua sonstructuren aan de eenvoudige kant. Gelukkig is het materiaal wel sterk, met eigenlijk geen enkele misser. De plaat 'rockt' wat meer dan voorgaand werk.