Iced Earth - Dystopia (2011)

Geen blijvertje inderdaad. Aanvankelijk was ik redelijk enthousiast. Gaandeweg voelde ik toch weer een onweerstaanbare drang om Burnt Offerings KNALHARD te draaien om eens te horen waar de verschilletjes zitten. Vergeleken daarbij klinkt Dystopia ronduit uitgeblust. En Stu Block irriteert me soms ook. In de zware stukken kopieert hij Barlow, in de wat lichtere stukken is het net die gast van Trivium en in de ballades lijkt zijn echte eigen ik eindelijk tevoorschijn te komen. En die kant bevalt me nog het allerminst.
Kortom Dystopia kan bij mij de boeken in als een aardige toevoeging, maar mag zich niet meten met het oude spul.

Klinkt raar maar toch hangt de waardering van platen bij mij nauw samen met hoe het live gebracht word. Ik laat mijn stemmen er niet negatief van afhangen maar positief stiekem wel (mag dat? )

The Talisman van Iron Maiden en Sacred Worlds, Wheel of Time van Blind Guardian bijvoorbeeld (of natuurlijk die briljante studio plaat uit 2006 van Maiden die in het geheel live ging ). Goede nummers op de plaat maar live spelen? nog veel en veel leuker! of durft men het niet? Ik vind A Matter of "live" and Death en de hiervoor genoemde nummers muzikaal, op de plaat zelf, erg sterk. Het feit dat de complete plaat live gespeeld is, alhoewel ik dit niet mocht meemaken , en die andere nummers ook maakt het allemaal stukken leuker , het is toch meer echt dan nep.

Hier vond ik de nummers Boiling Point, Days of Rage, Dark City en Tragedy and Triumph van die vraagtekens, is het nu studio magie? De laatste 3 + nog meer werden gewoon live gespeeld, ook leuk dat ze mijn favoriet V deden, super gedaan dus Iced Earth!

Jammer van Dystopia vind ik de rustige nummers. Oke ze gaan over de doodzieke moeder van Stu maar rustige nummers van Iced Earth kan ik over het algemeen gewoon niet zo waarderen. Sorry maar ik vind When the Eagle, Died for You en Watching Over Me ook . Het is natuurlijk niet zo dat ik in het geheel niet van "rustige nummers" hou, maar Iced Earth moet gewoon knallen.

Ik vind Dystopia momenteel de leukste Iced Earth maar dat is normaal bij nieuwe platen. Als ik hem wat vaker gedraaid heb en het oudere werk ook goed ken volgt mijn verdere oordeel.

Zeker geen slechte cd ...
Maar toch meer van verwacht, Jon Schaffer is wel een echte die hard...

Ik heb iets soortgelijks ... Dit album zei me in het begin weinig tot niks. Maar na het beluisteren van Live at Ancient Koerion ben ik de nummers van dit album anders gaan bekijken en beluisteren en spreken ze me meer aan. Weliswaar dat ik in veel gevallen de live-versie beter vind, maar toch.

Het vertrekken van Barlow heeft me niet heel veel gedaan. Toen ik de band live zag als support van Saxon klonk het allemaal zeer behoorlijk, maar er klopte iets niet aan de onderlinge verhoudingen op het podium, waardoor het er niet gezellig uitzag. Stu Block kende ik nog niet goed, maar ik was over Dystopia bij uitkomst best tevreden. Geen echt briljante nummers, maar wel een aantal songs die zich makkelijk in mijn geheugen nestelden, voor Iced Earth's doen erg op de voorgrond springende solo's en bovenal fantastische zang. Ik miste bij Barlow de maniakale uithalen van Owens, gelukkig is Block in staat om een beetje van beide in zijn performance te gooien.

Anthem is precies wat de titel erover zegt. Days Of Rage en Boiling Point zijn lekkere thrashers die het live vooral goed doen. Tragedy And Triumph bevalt ook prima, terwijl ik ook altijd kan genieten van het duistere intro van Dark City. De ballads zijn helaas vrij inwisselbaar en Equilibrium doet de fantastische film weinig eer aan. Dystopia is in dat opzicht gewoon een aardig album dat ik nog best wel eens voor mijn plezier aan zal zetten. Het zal echter niet heel erg vaak zijn.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. Dystopia
9. The Dark Saga
10. The Crucible Of Man

Dit album zakt toch even een hele ster. Ik dacht echt dat dit een goed album was. Het klinkt sowieso een heel stuk frisser na de Something Wicked albums. Stu Block is ook een prima zanger voor Iced Earth en misschien ook wel de frisse herstart die Schaffer nodig had. Iced Earth klinkt weer enigszins als herboren, maar daar is alles ook wel mee gezegd.

Het mag inmiddels wel duidelijk zijn dat Schaffer door zijn muze in de steek gelaten is. De beste man komt gewoon niet verder dan simpele hakriffs en dito deuntjes. Er zit geen energie in, geen emotie en daardoor klinkt het wat doods. Ik heb vooral medelijden met Stu Block, die echt zijn best doet. Hij tilt Anthem naar een hoger niveau, maar dt lukt hem verder nauwelijks. Dit album lijkt wel op een terugkeer naar Horror Show, alleen gaat het nu over sciencefictionfilms. Zonde dat ook dit weer zo'n saai album is, maar ik snap waarom veel fans dit weer waarderen. Zodadelijk Plagues Of Babylon, maar ik kijk ertegen op.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Dystopia
7. Horror Show
8. The Dark Saga
9. Framing Armageddon
10. The Crucible Of Man

Ik zou ze met deze plaat een laatste kans geven (voor mij dan), heb 'm ergens voor 1 Euro (!) op de kop getikt, maar toch voel ik me bekocht. Niet voor het geld, maar door de band. Één of twee keer gehoord, maar ik hoor een band die alle gevaar uit zich heeft laten vloeien. Nergens klinkt het meer boos of gevaarlijk, de makkelijk meezingbare refreintjes, daar gaat het om. Totaal geen dreiging meer. Voorbij zijn de dagen van Metal, Thrash al helemaal niet meer. Over en uit voor mij helaas.
Een cijfer geeft ik niet, daarvoor moet ik 'm weer aanzetten... en die zin heeft mij verlaten. Helaas. Was één van mijn meest favoriete bands in de vroege jaren 90. Maar de lijst van teleurstellingen van deze band ging mij te ver door...