Het vertrekken van Barlow heeft me niet heel veel gedaan. Toen ik de band live zag als support van Saxon klonk het allemaal zeer behoorlijk, maar er klopte iets niet aan de onderlinge verhoudingen op het podium, waardoor het er niet gezellig uitzag. Stu Block kende ik nog niet goed, maar ik was over Dystopia bij uitkomst best tevreden. Geen echt briljante nummers, maar wel een aantal songs die zich makkelijk in mijn geheugen nestelden, voor Iced Earth's doen erg op de voorgrond springende solo's en bovenal fantastische zang. Ik miste bij Barlow de maniakale uithalen van Owens, gelukkig is Block in staat om een beetje van beide in zijn performance te gooien.
Anthem is precies wat de titel erover zegt. Days Of Rage en Boiling Point zijn lekkere thrashers die het live vooral goed doen. Tragedy And Triumph bevalt ook prima, terwijl ik ook altijd kan genieten van het duistere intro van Dark City. De ballads zijn helaas vrij inwisselbaar en Equilibrium doet de fantastische film weinig eer aan. Dystopia is in dat opzicht gewoon een aardig album dat ik nog best wel eens voor mijn plezier aan zal zetten. Het zal echter niet heel erg vaak zijn.
Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. Dystopia
9. The Dark Saga
10. The Crucible Of Man