Feist - Metals (2011)

Een album waar ik heel erg naar uitkijk. Met The Reminder heeft Feist mijn hart toch wel gestolen.

Op YouTube zijn al wat voorproefjes te vinden:
‪Feist - Metals #1‬‏ - YouTube

Zin in

'How Come You Never Go There' klinkt al goed.

How Come You Never Go There vind ik fantastisch!

Stilte voor de storm... Dit word een pareltje!
Als Mocky en the musical genius(Chilly) Gonzales mee doen kunnen dit soort dingen alleen maar goed gaan!

Fok! heeft zelfs al een review:
FOK.nl / Reviews / CD: Feist - Metals / FOK!frontpage - frontpage.fok.nl

Zal in ieder geval niet lang meer duren, voordat we het album kunnen beluisteren

Oef.. bij de eerste beluistering toch wel heel wat moois tegengekomen! Mooi dat ze weer wat in haar geluid veranderd en niet verder gaat op de gebaande paden..

Dit is alweer bijzonder goed, echt bijzonder goed.

Heerlijke cd! Veel minder ingetogen dan de, overigens uitstekende, vorige plaat. Vooral de prominent aanwezige bassen vallen me op. Aangezien ik de cd pas een keer of vier gedraaid heb, houd ik het voorlopig nog op een bescheiden vier sterren.

dittttte!

Caught a Long Wind is zo mooi! kippenvel

Ik ben nog niet helemaal overtuigd van de nieuwe Feist. Wel staan er geweldige nummers op Metals. Undiscovered First is momenteel mijn absolute hoogtepunt!

de laatste 2 albums waren er verschillend van elkaar. Het nieuwe album sluit wel aan bij deze albums. Het is lekker afwisseld. Er staan zeker hele mooie nummers op. Over de beoordeling ben ik nog niet uit. Nog wat meer beluisteren. Het begin is zeer overtuigend maar aan het eind verslapt mijn aandacht steeds weer. Komt wel goed denk ik. Heb in ieder geval zin in Carre op 15 oktober!

staat op de luisterpaal

Met 'the Reminder' (2007) veroverde Leslie Feist langzaam mijn hart. Beetje bij beetje werd ik fan. Vier jaar later komt de 35 jarige zangeres met haar 4de album 'Metals'. Een album dat redelijk in het vervolg ligt van 'the Reminder' maar ook een somberder geluid laat horen. 'Metals' is wat alternatiever en wat minder poppy dan 'the Reminder'. Maar het album is daardoor niet slecht. Metals is wel een feist plaat van formaat: een waardige toevoeging aan haar oeuvre.

Het 4de Feist album is een plaat van 'spannende Feist' songs en 'kenmerkende Feist ballads': een plaat met pieken en dalen. Soms werkelijk fantastisch, soms redelijk voorspelbaar. Het album opent goed met 'the bad in each other', dit niveau wordt vastgehouden tot de helft van de plaat en dan zakt het album even twee nummers in. 'Bittersweet Melodies' & 'Anti Pioneer' doen mij niet zo veel, hoewel het prima Feist liedjes zijn. Daarna blijft het album vrij wisselvallig, maar zonder slecht te worden. Klink vreemd, maar het is echt zo. Misschien ligt dit gewoon aan de geweldige hoogtepunten. Ik noem er een paar: het (voor Feist begrippen) harde 'A Commotion' is bijvoorbeeld heerlijk, single 'How Come You Never Go There' is dat ook, maar mijn absolute hoogtepunt is het nummer 'Undiscovered First', de climax in dat nummer vind ik prachtig en tamelijk briljant. Feist vind zichzelf op deze nummers opnieuw uit. Ze veroverd hier mijn hart wederom.
De rustigere nummers doen me (nog) niet zoveel. Misschien zit er groeipotentie in, dat was ook het geval bij 'the Reminder', maar vooralsnog weten de liedjes me niet zo te raken als bij het vorige album. Uitzondering is het kippenvel wekkende 'Caught a Long Wind' & 'Comfort Me'. De ballads klinken qua sfeer als 'the Reminder' maar raken minder (durf ik te stellen, na 6 luisterbeurten).
Wat nog een groot pluspunt van Metals is, is de productie, die is namelijk zeer goed te noemen. Kraakhelder geluid & goede instrumentatie. Het album klinkt in zijn geheel iets duisterder en alternatiever dan haar voorganger, maar storend is dat niet, het maakt het album juist goed.

Ik verwacht dat Metals niet zo'n succes gaat worden als 'the Reminder'. Het album klinkt minder poppy en meer duister en alternatief. Ik gebruik als voorbeeld maar even de hit 1,2,3,4: zo'n nummer is er in de verste verte niet te vinden op Metals. Toch mag de status van Feist als 'Indie held' verlengd worden. Feist fans gaan met Metals weer uren plezier van beleven. En wat is het dan voor mierengeneuk dat het album soms wat onevenwichtig is, want ze doet het weer, Feist weet weer een goed album afleveren.

van: Daan's Muziek Blog: Feist - Metals - daanmuziek.blogspot.com

Graveyard

Hmm toch wel weer smullen dit hoor. Weinig artiesten die bij mij zo fijn de juiste snaar weten te raken met potentiële tijdloze pareltjes Graveyard, How Come You Never Go There en Comfort Me als Feist.

Na een mijn insziens volledig mislukte cover van The Limit to your Love door James Blake, hoorden we al een tijdlang niets meer van deze zangeres. The Reminder stamt al uit 2007. Vier jaar geleden dus. Nu verwacht ik na zo'n tijd om na te denken over goede songs een prachtig album.

Dit zal echter wel moeilijk zijn want The Reminder bevatte My Moon My man en The Limit to your Love. Er moet lang over gedaan worden om dat niveau weer te halen. De opener is in ieder geval een groot pluspunt. The Bad in Each Other is een slepend nummer, iets waar ik wel aan kan wennen als Feist het zingt.

Het nummer Graveyard dat volgt is vervolgens zeer mooi te noemen. Het sluit aan bij de donkere sfeer die op het album te horen is en die de titel van het nummer ook doet vernoemen. Het bouwt fantastisch op, en het koor aan het eind is niets minder dan prachtig. Ik zeg het niet vaak, omdat het misschien een wat aan inflatie onderhevige opmerking is, maar Graveyard bezorgt me kippenvel.

Caught a Long Wind gaat rustig op de voet verder waar Graveyard geëindigd was. De eerste helft van het album is inclusief de genoemde nummers wat mij betreft zeer de moeite waard te noemen. Echte uitglijders zijn er echter ook in de tweede helft van het album niet te noemen. Alleen Woe Bird doet me echt niets.

Het album is erg gelijkmatig en uitgebalanceerd te noemen, het bevat weer de goede Feistnummers die ik zo graag hoor, met een iets duisterder tintje. De eerste helft van Metals doet naar mijn mening The Reminder in de schaduw staan. De nummers van dat album die ik noemde zijn eigenlijk de enige nummers die op dit album niet zouden misstaan als het om kwaliteit gaat. De tweede helft kan wat beter, maar ook dat is prima luisterbaar.

klik

Dan heb je wel een beetje onder een steen geleefd, zo bracht ze nog een live-album/docu uit vorig jaar (Look At What The Light Did Now), en deed ze bijvoorbeeld mee op Dark was the Night, met meerdere bijdragen.. Ze deed ook nog mee op Forgiveness Rock Record van Broken Social Scene, maar daar helaas voornamelijk (of alleen) achtergrondzang...

Ze heeft eigenlijk best veel gedaan, ook optredens met Broken Social Scene, nog wat filmrolletjes en met Beck dit album opgenomen:
Beck - Oar [Record Club Version] (2010)

En de vorige plaat is ook uit 2007, nog niet zo lang geleden dus.

Mja, ik doelde eigenlijk op de reguliere albums, en 4 jaar vind ik redelijk veel.

Hier heb ik enorm fucking-kut-verdomme veel zin in.

A commotion vind ik een meesterlijk nummer (zag dat GKramer hier anders over denkt). Het theatrale doet me denken aan PJ Harvey / Kate Bush. Hier had ik graag nog wat meer van gehoord, wat meer eige gekte. De luisternummers zijn wel heel zorgvuldig geproduceerd en net niet zoetig.

Zo zie je maar, dat je nooit klaar bent met je ontdekkingsreis in de mooie wereld van de muziek. Deze Feist, daar heb ik al van gehoord (qua naam). Maar qua muziek? Neen, nog niets, of het moest zijn dat ik er eens een los nummer van heb geluisterd, maar dat zal dan toch al een tijdje geleden zijn. Mooie ontdekking, en doet me een beetje denken aan PJ Harvey, al is deze dame toch wat folkier. Deze plaat ga ik nog veel beluisteren, en misschien eens gaan snuffelen in haar vorige releases.

Limit to Your Love ken je toch wel?

In de versie van James Blake wel, ja. In de versie van Feist niet. Ik ga het zo meteen eens opzoeken.

Het origineel is van Feist. Vind ik een tikkeltje mooier, al vind ik Blake's versie ook zeer de moeite waard

Ik wist wel dat het origineel van Feist was.

Ik heb het net beluisterd, en vind 't ook beter dan de versie van James Blake. En mijn besluit staat dan ook vast dat ik van deze dame meer muziek moet gaan beluisteren!

De dames doen het trouwens erg goed dit jaar in mijn ogen. PJ Harvey, Gillian Welch en Laura Marling brachten al een prachtalbum uit eerder dit jaar, en nu heb je ook nog deze Feist.. Erg mooi!

The Reminder is een prachtig en schattig ( ) album. Een tijdje erg van in de ban geweest. Zal deze ook snel eens luisteren.

Mijn eerste kennismaking met Feist, op 'Limit to your love' na natuurlijk.
Een album dat langzaam onder mijn huid kruipt en dat wel past bij deze dagen die steeds donkerder en somberder worden. Doet me erg denken aan Rumer, dezelfde relaxte maar toch doorleefde sound...