Feist - Metals (2011)

Met 'the Reminder' (2007) veroverde Leslie Feist langzaam mijn hart. Beetje bij beetje werd ik fan. Vier jaar later komt de 35 jarige zangeres met haar 4de album 'Metals'. Een album dat redelijk in het vervolg ligt van 'the Reminder' maar ook een somberder geluid laat horen. 'Metals' is wat alternatiever en wat minder poppy dan 'the Reminder'. Maar het album is daardoor niet slecht. Metals is wel een feist plaat van formaat: een waardige toevoeging aan haar oeuvre.

Het 4de Feist album is een plaat van 'spannende Feist' songs en 'kenmerkende Feist ballads': een plaat met pieken en dalen. Soms werkelijk fantastisch, soms redelijk voorspelbaar. Het album opent goed met 'the bad in each other', dit niveau wordt vastgehouden tot de helft van de plaat en dan zakt het album even twee nummers in. 'Bittersweet Melodies' & 'Anti Pioneer' doen mij niet zo veel, hoewel het prima Feist liedjes zijn. Daarna blijft het album vrij wisselvallig, maar zonder slecht te worden. Klink vreemd, maar het is echt zo. Misschien ligt dit gewoon aan de geweldige hoogtepunten. Ik noem er een paar: het (voor Feist begrippen) harde 'A Commotion' is bijvoorbeeld heerlijk, single 'How Come You Never Go There' is dat ook, maar mijn absolute hoogtepunt is het nummer 'Undiscovered First', de climax in dat nummer vind ik prachtig en tamelijk briljant. Feist vind zichzelf op deze nummers opnieuw uit. Ze veroverd hier mijn hart wederom.
De rustigere nummers doen me (nog) niet zoveel. Misschien zit er groeipotentie in, dat was ook het geval bij 'the Reminder', maar vooralsnog weten de liedjes me niet zo te raken als bij het vorige album. Uitzondering is het kippenvel wekkende 'Caught a Long Wind' & 'Comfort Me'. De ballads klinken qua sfeer als 'the Reminder' maar raken minder (durf ik te stellen, na 6 luisterbeurten).
Wat nog een groot pluspunt van Metals is, is de productie, die is namelijk zeer goed te noemen. Kraakhelder geluid & goede instrumentatie. Het album klinkt in zijn geheel iets duisterder en alternatiever dan haar voorganger, maar storend is dat niet, het maakt het album juist goed.

Ik verwacht dat Metals niet zo'n succes gaat worden als 'the Reminder'. Het album klinkt minder poppy en meer duister en alternatief. Ik gebruik als voorbeeld maar even de hit 1,2,3,4: zo'n nummer is er in de verste verte niet te vinden op Metals. Toch mag de status van Feist als 'Indie held' verlengd worden. Feist fans gaan met Metals weer uren plezier van beleven. En wat is het dan voor mierengeneuk dat het album soms wat onevenwichtig is, want ze doet het weer, Feist weet weer een goed album afleveren.

van: Daan's Muziek Blog: Feist - Metals - daanmuziek.blogspot.com

Na een mijn insziens volledig mislukte cover van The Limit to your Love door James Blake, hoorden we al een tijdlang niets meer van deze zangeres. The Reminder stamt al uit 2007. Vier jaar geleden dus. Nu verwacht ik na zo'n tijd om na te denken over goede songs een prachtig album.

Dit zal echter wel moeilijk zijn want The Reminder bevatte My Moon My man en The Limit to your Love. Er moet lang over gedaan worden om dat niveau weer te halen. De opener is in ieder geval een groot pluspunt. The Bad in Each Other is een slepend nummer, iets waar ik wel aan kan wennen als Feist het zingt.

Het nummer Graveyard dat volgt is vervolgens zeer mooi te noemen. Het sluit aan bij de donkere sfeer die op het album te horen is en die de titel van het nummer ook doet vernoemen. Het bouwt fantastisch op, en het koor aan het eind is niets minder dan prachtig. Ik zeg het niet vaak, omdat het misschien een wat aan inflatie onderhevige opmerking is, maar Graveyard bezorgt me kippenvel.

Caught a Long Wind gaat rustig op de voet verder waar Graveyard geëindigd was. De eerste helft van het album is inclusief de genoemde nummers wat mij betreft zeer de moeite waard te noemen. Echte uitglijders zijn er echter ook in de tweede helft van het album niet te noemen. Alleen Woe Bird doet me echt niets.

Het album is erg gelijkmatig en uitgebalanceerd te noemen, het bevat weer de goede Feistnummers die ik zo graag hoor, met een iets duisterder tintje. De eerste helft van Metals doet naar mijn mening The Reminder in de schaduw staan. De nummers van dat album die ik noemde zijn eigenlijk de enige nummers die op dit album niet zouden misstaan als het om kwaliteit gaat. De tweede helft kan wat beter, maar ook dat is prima luisterbaar.

klik

De zang doet me denken aan de zang van PJ Harvey. De muziek doet me denken aan de muziek van PJ Harvey. En toch is Feist op en top Feist. Deze Canadese zangeres, Leslie Feist heet ze voluit, kruist pas voor het eerst mijn pad, met haar vierde, ‘Metals’. En het bevalt me ten zeerste; Feist maakt muziek die niet in één bepaalde categorie in te delen valt, zij haalt uit verschillende stijlen haar inspiratie, en heeft uit die klei 11 nummers geboetseerd, soms groots, soms klein.

De variatie van dit album is een sterkhouder, zeker weten. Feist laat horen dat ze heel wat aankan, niet alleen met haar stem, maar ook gewoonweg als songschrijfster. Ik weet nu niet of zij ook helemaal verantwoordelijk is voor de muziek zelve, ik ga er van uit dat dit het geval is, maar hoe dan ook, die muziek zit goed. Meer dan goed, zelfs. Moeiteloos wordt er van bombast overgeschakeld op intimiteit. ‘Graveyard’ is daar een treffend voorbeeld van.

De basis van deze plaat ligt wel in de folkmuziek, denk ik, maar daarbuiten heeft Feist ook inspiratie geput uit andere traditionele muziekgenres, zoals jazz. Dat laat zich het prominentst horen op ‘Anti-Pioneer’, mijn favoriete song op deze plaat. Het nummer lijkt op het eerste gehoor maar wat te zwalpen en te sudderen, maar het is niets minder dan een, jawel, rustig nummer, met een akelig grote spanningsboog.

Andere sterkhouders zijn ‘Undiscovered First’, dat een aantal ijzersterke wendingen kent, het aanstekelijke ‘How Come You Never Go There?’ en het majestueuze, op mooie pianoklanken drijvende en zichzelf door middel van weifelende strijkers ontspinnende ‘Caught a Long Wind’. Buiten dit laatste nummer staan er nog enkele mooie rustpunten op, waaronder de afsluiter. ‘A Commotion’ is dan weer zo nerveus als de pest.

Deze Feist tapt uit verscheidene vaatjes, en doet dat bijna altijd vlekkeloos. Haar andere platen zou ik ook eens moeten gaan beluisteren, temeer ik haar origineel van ‘The Limit to Your Love’ vele malen beter vind dan de versie van James Blake, en die is al vrij goed. Feist heeft er met mij al een tijdje een fan bij, maar het heeft toch nog heel lang geduurd vooraleer ik iets nuttigs kwijt kon over het album. Dat is er nu dan toch van gekomen, en dan hangen we daar maar meteen een score aan vast:

4 sterren