Leprous - Bilateral (2011)

Geschreven voor Leprous ? Bilateral (2011): spontane prog « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com

Leprous – Bilateral (2011): spontane prog

2011 is een goed jaar voor liefhebbers van progressieve rock en metal: absolute highlights zijn de nieuwe albums van Queensryche, The Devin Townsend Project en de aankomende 70’s-plaat van Opeth. Misschien wel interessantere verrassingen komen uit Noorwegen. Wat dit Scandinavische landje met 5 miljoen inwoners op muzikaal gebied presteert mogen wij ons in Nederland voor schamen. Niet te missen platen zijn het debuutalbum van de clean-zingende ex-Dimmu Borgir bassist ICS Vortex en het derde album van Ihsahn’s (Emperor) tourband Leprous.

De jonge Noren van Leprous wisten op hun vorige plaat Tall Poppy Syndrome (2009) al te overtuigen. Een tour met het Zweedse Therion deed in 2010 de rest. Leprous (wiens bandleden live overkomen als een mix van punkers en klassieke componisten) speelden de poppenkraam van Therion compleet omver. De successen van de band gingen niet onopgemerkt: Leprous tekende een deal met progcultlabel InsideOut, waarvan metalgigant Century Media de wereldwijde distributie verzorgt. Nu is er dus een nieuwe, derde plaat: Bilateral. De cover is direct al schitterend: een fantasierijke, psychedelische setting gecreëerd door The Mars Volta huistekenaar Jeff Jordan.

Op het eerste gehoor klinkt Bilateral als een mix van de organische, softe kant van Opeth en de hektiek van het Noorse avantgarde-genre. De mid-range zang van de gedreadlockte frontman Einar Solberg doet erg denken aan die van Mikael Akerfeldt. Op dit punt heeft Leprous wel wat weg van de vergeten Nederlandse band Dis. Maar vergis je niet: op Bilateral horen we een originele insteek, verwacht geen kloon. Daarvoor biedt Leprous veel te veel energie en dynamiek. De stem van Solberg is sowieso heel veelzijdig: hij kan erg bombastisch, maar ook ingetogen emotioneel klinken a la Matthew Bellamy van Muse.

Instrumentaal is de band ook zeer gevarieerd en veelzijdig. ‘Hard-zacht’ songdynamiek uit de school van de alternative metal van Faith No More en Polkadot Cadaver worden versierd met typische groovende progmetalriffs in de stijl van Symphony X en het stampwerk van een Devin Townsend. Leprous biedt uitgesponnen nummers die echt een verhaal vertellen, met bombast en emotie (soortgelijke formule als Queen en Muse). Maar daarnaast krijgen we ook instant hits aangeboden in de vorm van krakers als Restless, Wasted Air (met een Alchemist-achtig psychedelisch intermezzo) en Cryptogenic Desires, waarbij staccato riffs worden afgewisseld met jazz-achtig geswing. Dat nummer is typerend voor de band: als een spannende film of boek zet Leprous je voortdurend op het verkeerde been en blijft verassen.

Bilateral van Leprous is een zeer aangename verrassing. Zonder twijfel één van de beste progressieve platen van het jaar (dat geld ook voor debuutplaat Storm Seeker van ICS Vortex) en dat zegt wat gezien de concurrentie. Het is de jonge Noren in ieder geval gegund. Nu maar hopen op een paar concertdata in de Lage Landen! (Eru)

8.8

Ik ga voor deze ook een review schrijven. De beoordeling is in ieder geval hoog.

Avontuurlijke progressieve metal, een kruisbestuiving tussen Dream Theater en Devin Townsend. Zoiets dan, want het is moeilijk deze band te omschrijven. De sound is in ieder geval vrij origineel en de songs zijn overwegend sterk. Hier en daar gaat het geheel iets over de scheef, vooral qua zang, maar voor het grootste gedeelte is het genieten geblazen. De zanger is zeer veelzijdig en de band kan soms verrassend stevig uit de hoek komen. Luister maar eens naar de vette riffs in Waste Of Air. Al met al een uitstekende plaat. Beste song vind ik het lekker lange Forced Entry.

Dit is nu pas progressief in tegenstelling tot bands die steeds weer teruggrijpen naar de jaren ´70. Bilateral is echt een avontuurlijk album en die vind je niet zo vaak meer in 2011. Wel een avontuurlijk album wat heerlijk wegluistert.

Er wordt genoeg ademruimte gehouden voor de luisteraar. Het wordt nergens te volgepropt (kuch, A Dramatic Turn Of Events) of saai. Je blijft heel de tijd op het puntje van je stoel zitten zou je bijna willen zeggen.

En de nummers zitten gewoon extreem goed in elkaar en de productie is super. Het gevoel zit er echt in, iets wat ook vaak in 2011 niet lukt. Van Meshuggiaanse riffs naar dingen die je bij een band als Opeth of Pain Of Salvation zou horen. Maar ook bands als Queen en Muse komen naar boven.

Maar Leprous is vooral Leprous. Favoriet is hier Mb. Indifferentia, adembenemend! De spanning is bijna ondraaglijk bij dat nummer. 4,5 ster.

Dit is inderdaad erg straf. Het wordt nergens echt saai, de aandacht wordt nooit echt afgeleid, wat toch al een hele prestatie op zich is binnen dit genre, voor mij dan toch. Meer luisterbeurten zijn nodig om een goeie beoordeling te kunnen geven, en dat vind ik niet erg; ik zal met alle plezier nog eens naar dit plaatje luisteren.

Zeer indrukwekkend album!

Waar The Mars Volta naar mijn gevoel te veel doorschiet blijft Leprous van begin tot eind boeien. Binnenkort het andere werk van deze band ook eens ontdekken.

Ne het lezen van een aantal zeer goede recensies deze CD aangeschaft. Na een aantal luisterbeurten begint hij steeds meer te groeien, vandaar nu 4,5*.
Ik ben bang dat hij de 5 net niet zal halen doordat de zang af inderdaad net iets over de scheef gaat.

Klinkt interessant. De hoes doet iig erg denken aan de Mars Voltahoezen.

Deze valt mij lichtelijk tegen. Vooral qua productie en zang is vooruitgang geboekt, maar de Mars Volta toestanden hoeven niet zo van mij. Gelukkig blijft de band wel zeer herkenbaar en houdt de songs nog relatief compact. Ze zijn niet te ver doorgeschoten in freaky uitspattingen. Toch hoopte ik op wat meer metal. Leprous is nog jong en kan op de langere termijn wel eens een blijvertje worden.

Hele goede CD. Afwisselend, inderdaad niet van de hak op de tak, maar toch veel verschillende stijlen die verrassend goed gecombineerd worden - met voor mij persoonlijk de juiste dosis 'heaviness'. Deze zal ik nog vaak opzetten de komende tijd.
Geweldig trouwens die basgitaar in Mediocrity Wins.

Daarnet had ik een stem van 3,5* uitgebracht op dit album, maar ik heb 'm alweer verwijderd. Waarom? Omdat ik daar helemaal niet zo zeker van ben, van dat cijfer. Dat moet hoger komen te liggen, en 'Bilateral' vraagt in ieder geval om meer luisterbeurten.

Kijk, na het vele werk om mijn top tien op te maken voor het gezegend jaar 2011, dacht ik eindelijk klaar te zijn. Ontdek ik plots deze meesterlijke band. Dit wordt terug alles herschikken.
Want wat ik hier hoor is echt wel oorverdovend mooi. De vraag is natuurlijk wie ik uit de top tien moet bonjouren.
Ps: Door het lezen van Eru's bericht voel ik de neiging om ook maar eens ICS Vortex te gaan beluisteren. Ik kan het niet maken om een mogelijk meesterwerk over het hoofd te zien.

Progmetal, het is me wat. Het weet me lang niet altijd te bekoren, maar soms krijg ik iets voorgeschoteld dat toch echt te goed is om te negeren. Zo was het vorig jaar het geval met 'Aquarius', het veelzijdige debuut van Haken uit het Verenigd Koninkrijk. Dit jaar komt de plaat die door de mazen van het net glipt uit Noorwegen. 'Bilateral' is de titel, Leprous is de naam. Aangename kennismaking.

Net als 'Aquarius' is dit een veelzijdige plaat, op alle vlakken; de zanger komt nu eens krachtig uit de hoek, dan weer ingetogen en erg emotioneel. De instrumentatie is het ene moment rustig, met de schoonheid van een geslaagd stilleven, om het andere moment haast te ontploffen. Qua songmateriaal is het in zekere zin ook wel te vergelijken met Haken; zo had 'Mb. Indifferentia' zo op 'Aquarius' kunnen staan.

Zoek niet naar zwakke momenten, want dat is tevergeefs. 'Bilateral' is een coherent geheel, met wel een paar hoogtepunten, maar geen passages die het niveau doen inzakken. Naast het reeds vermelde 'Mb. Indifferentia' noem ik het epische 'Forced Entry' en het heftige 'Waste of Air' als sterkste nummers. Eerder werk van de band ken ik niet, maar dat kan nog komen. Leprous heeft me in ieder geval in de laatste dagen van 2011 alsnog weten in te palmen.

4 sterren

Mijn interesse is gewekt. Bestelling bijna rond, binnenkort volgt mijn eerste indruk. De genoemde referenties zijn allemaal aanwezig in mijn cd kast, dus dit kan niet misgaan!

Wellicht iets teveel van voorgesteld. Niet slecht, maar voorzichtig ingestoken met 3*. Kunnen er nog 3,5* worden, ik verwacht niet meer. Waarom niet? Ik denk toch de zanger die hoewel niet onaardig afwisselend en technisch (voor zover ik er verstand van heb) zingt, de muziek niet draagt naar een hoger niveau. De goede man mist wat charisma en diepte in zijn stem. Daarnaast mist de band nog aan souplesse hetgeen later in hun carrière vast nog kan groeien.

Niet zo goed als de opvolgers wat mij betreft, maar minder dan een vier kan ik hier eigenlijk niet aan geven. Op dit album liet men zich al zien als een enorme kracht binnen de progressieve metal, met een fantastische zanger, eigenzinnige songs en structuren, en algeheel een sterke eigen identiteit. Net als elke plaat van deze groep heeft hij tijd nodig om te groeien, maar er is zo veel wat zich op den duur prijsgeeft. Leprous maakt platen als mooie wijnen (of whiskys, wat je voorkeur maar heeft).

Nu is het tijd om de eerste twee platen eens te checken!

Niet zo goed als de rest van deze band? Echt dan is de rest van een wel hoog niveau, Bij vlagen hoor ik Opeth of Periphery en een vleugje industrial, Lekker heavy en avontuurlijk. Misschien is dit de link die ik zelf nodig heb om de latere Opeth albums te gaan waarderen?! Dit is mijn eerste kennismaking met deze band en hij bevalt me uitstekend. Forced Entry en Waste of Air zijn zo op het eerste gehoor de favorieten. Het is echter echt zo'n album die door haar complexiteit steeds andere favorieten levert, hangt ook af van je eigen stemming. Benieuwd of het bij 4 sterren blijft?

volle mep 5* wat een fantastische band!

Op Bilateral is het onevenwichtige van de voorganger verdwenen en laat Leprous een coherent, maar nog steeds divers geluid horen. De invloeden die ik beschreef bij de voorganger zijn veel minder opvallend aanwezig ten faveure van een meer eigen geluid.

Dat geluid kenmerkt zich onder andere door een meer afgemeten, minder vervormd maar strak gitaargeluid. Het bandgeluid wordt daarme wat moderner en minder 'metal' zonder aan kracht in te boeten. Een mooie stap voorwaarts!

1. Bilateral
2. Tall Poppy Syndrome