Leprous - Bilateral (2011)

Geschreven voor Leprous ? Bilateral (2011): spontane prog « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com

Leprous – Bilateral (2011): spontane prog

2011 is een goed jaar voor liefhebbers van progressieve rock en metal: absolute highlights zijn de nieuwe albums van Queensryche, The Devin Townsend Project en de aankomende 70’s-plaat van Opeth. Misschien wel interessantere verrassingen komen uit Noorwegen. Wat dit Scandinavische landje met 5 miljoen inwoners op muzikaal gebied presteert mogen wij ons in Nederland voor schamen. Niet te missen platen zijn het debuutalbum van de clean-zingende ex-Dimmu Borgir bassist ICS Vortex en het derde album van Ihsahn’s (Emperor) tourband Leprous.

De jonge Noren van Leprous wisten op hun vorige plaat Tall Poppy Syndrome (2009) al te overtuigen. Een tour met het Zweedse Therion deed in 2010 de rest. Leprous (wiens bandleden live overkomen als een mix van punkers en klassieke componisten) speelden de poppenkraam van Therion compleet omver. De successen van de band gingen niet onopgemerkt: Leprous tekende een deal met progcultlabel InsideOut, waarvan metalgigant Century Media de wereldwijde distributie verzorgt. Nu is er dus een nieuwe, derde plaat: Bilateral. De cover is direct al schitterend: een fantasierijke, psychedelische setting gecreëerd door The Mars Volta huistekenaar Jeff Jordan.

Op het eerste gehoor klinkt Bilateral als een mix van de organische, softe kant van Opeth en de hektiek van het Noorse avantgarde-genre. De mid-range zang van de gedreadlockte frontman Einar Solberg doet erg denken aan die van Mikael Akerfeldt. Op dit punt heeft Leprous wel wat weg van de vergeten Nederlandse band Dis. Maar vergis je niet: op Bilateral horen we een originele insteek, verwacht geen kloon. Daarvoor biedt Leprous veel te veel energie en dynamiek. De stem van Solberg is sowieso heel veelzijdig: hij kan erg bombastisch, maar ook ingetogen emotioneel klinken a la Matthew Bellamy van Muse.

Instrumentaal is de band ook zeer gevarieerd en veelzijdig. ‘Hard-zacht’ songdynamiek uit de school van de alternative metal van Faith No More en Polkadot Cadaver worden versierd met typische groovende progmetalriffs in de stijl van Symphony X en het stampwerk van een Devin Townsend. Leprous biedt uitgesponnen nummers die echt een verhaal vertellen, met bombast en emotie (soortgelijke formule als Queen en Muse). Maar daarnaast krijgen we ook instant hits aangeboden in de vorm van krakers als Restless, Wasted Air (met een Alchemist-achtig psychedelisch intermezzo) en Cryptogenic Desires, waarbij staccato riffs worden afgewisseld met jazz-achtig geswing. Dat nummer is typerend voor de band: als een spannende film of boek zet Leprous je voortdurend op het verkeerde been en blijft verassen.

Bilateral van Leprous is een zeer aangename verrassing. Zonder twijfel één van de beste progressieve platen van het jaar (dat geld ook voor debuutplaat Storm Seeker van ICS Vortex) en dat zegt wat gezien de concurrentie. Het is de jonge Noren in ieder geval gegund. Nu maar hopen op een paar concertdata in de Lage Landen! (Eru)

8.8

Avontuurlijke progressieve metal, een kruisbestuiving tussen Dream Theater en Devin Townsend. Zoiets dan, want het is moeilijk deze band te omschrijven. De sound is in ieder geval vrij origineel en de songs zijn overwegend sterk. Hier en daar gaat het geheel iets over de scheef, vooral qua zang, maar voor het grootste gedeelte is het genieten geblazen. De zanger is zeer veelzijdig en de band kan soms verrassend stevig uit de hoek komen. Luister maar eens naar de vette riffs in Waste Of Air. Al met al een uitstekende plaat. Beste song vind ik het lekker lange Forced Entry.

Progmetal, het is me wat. Het weet me lang niet altijd te bekoren, maar soms krijg ik iets voorgeschoteld dat toch echt te goed is om te negeren. Zo was het vorig jaar het geval met 'Aquarius', het veelzijdige debuut van Haken uit het Verenigd Koninkrijk. Dit jaar komt de plaat die door de mazen van het net glipt uit Noorwegen. 'Bilateral' is de titel, Leprous is de naam. Aangename kennismaking.

Net als 'Aquarius' is dit een veelzijdige plaat, op alle vlakken; de zanger komt nu eens krachtig uit de hoek, dan weer ingetogen en erg emotioneel. De instrumentatie is het ene moment rustig, met de schoonheid van een geslaagd stilleven, om het andere moment haast te ontploffen. Qua songmateriaal is het in zekere zin ook wel te vergelijken met Haken; zo had 'Mb. Indifferentia' zo op 'Aquarius' kunnen staan.

Zoek niet naar zwakke momenten, want dat is tevergeefs. 'Bilateral' is een coherent geheel, met wel een paar hoogtepunten, maar geen passages die het niveau doen inzakken. Naast het reeds vermelde 'Mb. Indifferentia' noem ik het epische 'Forced Entry' en het heftige 'Waste of Air' als sterkste nummers. Eerder werk van de band ken ik niet, maar dat kan nog komen. Leprous heeft me in ieder geval in de laatste dagen van 2011 alsnog weten in te palmen.

4 sterren

Niet zo goed als de opvolgers wat mij betreft, maar minder dan een vier kan ik hier eigenlijk niet aan geven. Op dit album liet men zich al zien als een enorme kracht binnen de progressieve metal, met een fantastische zanger, eigenzinnige songs en structuren, en algeheel een sterke eigen identiteit. Net als elke plaat van deze groep heeft hij tijd nodig om te groeien, maar er is zo veel wat zich op den duur prijsgeeft. Leprous maakt platen als mooie wijnen (of whiskys, wat je voorkeur maar heeft).

Nu is het tijd om de eerste twee platen eens te checken!

Op Bilateral is het onevenwichtige van de voorganger verdwenen en laat Leprous een coherent, maar nog steeds divers geluid horen. De invloeden die ik beschreef bij de voorganger zijn veel minder opvallend aanwezig ten faveure van een meer eigen geluid.

Dat geluid kenmerkt zich onder andere door een meer afgemeten, minder vervormd maar strak gitaargeluid. Het bandgeluid wordt daarme wat moderner en minder 'metal' zonder aan kracht in te boeten. Een mooie stap voorwaarts!

1. Bilateral
2. Tall Poppy Syndrome