John Lennon - Mind Games (1973)

John Lennon – Mind Games

Het vierde studio album van Lennon, eindelijk kan ik er over schrijven na de eerste 3 gehad te hebben. Het begin van zijn 18 maanden durende scheiding van Yoko, wat voor fraaie muziek heeft gezorgd. Het wel bekende “verloren weekend”.

Mind Games: Een ouwertje, geschreven tijdens de Let it Be sessies van de Beatles, zo kwam Mind Games tot stand. Een echte hippie song, als je het mij vraagt. Zoals George dat al eerder deed met “Give Me Love(Give Me Peace)”, pushing the barriers, peace on earth.
Liefde is het antwoord op alles, Liefde lost alles op, je moet het alleen eventjes laten groeien.
I want you to make love, not war. Een wel bekende zin die door Lennon weer eens word aan gedikt, ik vind het fantastisch. Heerlijk relaxte song.

Tight A$: Ouderwetse rock n' roll, met een pakkende tekst. Niet echt duidelijk, politiek? Misschien. Ik zou deze song in het verlengde kunnen zien van “Woman is the..” Door de zin, Just as tight a$ you can shake it girl. Het gaat over drugs, Just as tight a$ a dope fiend's fix my friend.
De oude Beatle dagen? Tight a$ you can boogie, Tight A$ got it laid.
Ik weet het niet, wel weet ik dat ik dit een lekkere Lennon rocker vind, en zeker niet vervelend vind om te luisteren/

Aisumasen(Im Sorry): John, emotioneel, breekbaar en zo ziel bloot leggend. Zijn kijk op de split met Yoko, zijn gevoelens, zijn idee. Hoe is het fout gelopen? Aisumasen Aisumasen Yoko.
Het spijt me, Yoko, in het Japans. Zou ze terug komen? Het doet pijn, John in liefdes verdriet.
Mooie, zwevende, doch slepende melodie. Hogere krachten, het boven natuurlijke. Mooi nummer

One day(at a Time): Weer John emotioneel en breekbaar. Dit maal ondersteund door een koortje, wat een leuk effect geeft. De song heeft iets ondeugends. Zoals echte liefde, ondeugend. Alles voor elkaar zijn. Jij bent mijn zwakte en mijn sterkte. John stelt alles tegen over elkaar aan elkaar gelijk, wat goed uitpakt. Hij lijkt zijn verdriet even te zijn vergeten en aan de mooie dingen van de liefde te denken.

Bring on the Lucy(Freeda People): Now we're talking! Mijn favoriet van de plaat, John op politiek gebied, erg sterkt, geen twijfelaar. Gaat in tegen het schieten van onschuldige mensen in Vietnam, wat doen we daar überhaupt? Het maakt ons niet uit, wie je bent, wat je wil of wat je achtergrond is. Bij ons ben je gelijk en word je als een gelijke behandeld. De politiek handeld, doet maar, zonder naar het volk te luisteren. Ze maken al onze beslissingen, waar we totaal niet achterstaan. Het is zelfs zo slecht dat “the goverment” zelfs word vergeleken met satan.
Een zoete, galmende melodie. Bijna tropisch, een parel om naar te luisteren. Toch zo'n zwarte tekst, zo treffend.

Nutopian International Anthem: Een paar seconde stilte, John introduceerde Nutopia voor het eerst op 1 april 1973. Nutopia, geen land, een verplichtingen, geen paspoorten(refereert aan de immigratie naar de USA), gewoon alleen mensen. Een witte vlag als kenmerk, een volkslied zonder inhoud, zonder geluid en zonder vorm. Zo'n idee kan een paar seconde stilte bevatten.

Intuition: Een wat funky nummer. John die uitlegt hoe dat nou werkt, in zijn leven.
Zijn intenties zijn goed, hij gebruikt zijn intuïtie. Snapt niet dat andere mensen niet zo denken en zo in het leven staan, hij maakt iedere dag beter en beter. Er is niet mis met me, al zou je dat misschien denken. Zo sta ik in het leven, en zo ben ik. Ik volg mijn hart, ik volg mijn intuïtie.

Out of the Blue: Weer John naakt, breekbaar, ziel bloot leggend. Zijn ontmoeting met Yoko, van uit het niets. Zo iets moois, echte liefde, niets beters, het moest zo zijn, wij zijn er voor elkaar, het kan gewoon niet anders. Pure liefdes verklaringen, Yoko, ik houd zielsveel van je.
Ik heb lang genoeg overleefd, om nu te mogen genieten, lang genoeg om jou tot mijn vrouw te mogen maken. Prachtig, echte pure liefde.

Only People: Politiek, dat voorop. Had op een Beatles album kunnen staan, qua song en melodie. Alleen mensen kunnen voor een perfecte wereld zorgen, zolang zij maar opstaan en durven te spreken. Die ene individu die op staat en de boel aan het rollen brengt, gewoon een normale man of vrouw, we kunnen het allemaal.
Dalijk is het te laat en leven we in een door de regering gecontroleerde samenleving, kunnen we nergens meer gaan en staan zonder geregistreerd meer te worden, we don't want to live in a Big brother scene!

I Know(I Know): Ook een favoriet van mij, een levensbeschouwende John.
Hij weet wat er om hem heen gebeurd, en waar het vandaan komt en wat het betekend.
Hij weet wat het met de mensen doet, en hoe hij kan over komen. Ook kan dit weer over de split met Yoko gaan, hij weet wat hij heeft gedaan en hij weet hoe ze zich voelt.
Vandaag houd hij meer van haar dan gisteren, maar daar had hij eerder over moeten na denken, nu is het te laat. Hij weet wat hem overkomt, en ziet wat er gebeurd en hoe het dreigt af te lopen.
Maar toch word het beter, de liefde groeit, steeds meer, al was het eerst gezakt.
Huil alsjeblieft niet meer, ik ben er, ik hou van je, en van niemand anders.

Ook las ik ergens anders dat dit een ode aan Paul McCartney is.
Het eerste gedeelte beschrijft dan dat hij door de jaren er achter komt wie zijn echte vrienden zijn(to
tell the trees from the wood). Over het “How Do You Sleep?!” gebeuren, I know what's coming downAnd I know where it's coming from,And I know and I'm sorry (yes I am),But I never could speak my mind.
Hij mis interpreteerde Pauls handelingen en dingen die hij zei, met And I know just how you feel, And I know now what I have done, And I know and I'm guilty (yes I am), But I never could read your mind.
Het missen van de Beatles in het volgende stuk, het inleven in Paul.

Just sayin'.

You Are Here: Een liefdes betuiging aan Yoko, het westen en oosten komen samen, afstanden maken niet uit. Echte liefde doorgrond dat. Waar je ook bent, je bent in mijn hart.
Dromerig, zomers, rustgevend. Prima in de tijdsgeest.

Meat City: Een rocker, klinkt als een achterste voren afgespeelde master.
Hoe moeilijk is geweest, om weer op te bouwen, USA binnen te komen en er te mogen blijven.
Het rockt lekker.

Zo is dit en vrij zonnig, zomers album. Past prima in de tijdsgeest van 1960/70 en laat een vrij spirituele, al dan niet gewijd aan goden, gestemde Lennon zien. Durft te experimenteren met exotische geluiden, durft zelfs onderuit te gaan zitten, en het bijna als een droom klinkende “You Are Here” te maken. Helemaal geen slecht album, prima album zelfs. Maar niet zo sterk als zijn voorgangers, het is wat liever, wat zoeter. John heeft de liefde her ontdekt.

Dat is dan nummer 4, ook deze vond ik lastig om over te schrijven, ik hoop de plaat geen te kort te hebben gedaan!