Boeiend.
Wie meer wil weten over Lennons bezigheden in het post-Beatlestijdperk, moet deze gehoord hebben. Opnieuw zo'n plaat als Two Virgins en Life with the Lions, dus. "John & Yoko" duurt te lang, maar deed mij soms wel gniffelen. Het lijkt alsof John al aan zijn primal scream therapy begonnen was, terwijl Yoko op sommige momenten bijna een climax bereikt. "Amsterdam" mocht wat mij betreft nog langer duren, want dat fragment biedt een interessante fly-on-the-wall-achtige kijk op de bed-in. Zo deelt Lennon onder meer zijn beroemde visie mee dat elk Europees land een 'Hitler' gehad heeft. Grappig ook dat hij twee Nederlandse woorden probeert uit te spreken.
"Who Has Seen the Wind?" mag er als nummer best zijn, maar Yoko's gezang is niet altijd geslaagd. Met "Listen, the Snow Is Falling" daarentegen levert ze een betere prestatie af. Zowaar een memorabel, kort nummer. Iets wat van "Don't Worry, Kyoko" niet echt gezegd kan worden.