Roberta Flack - First Take (1969)

We hebben allemaal vast wel een paar albums die we persoonlijk in ieders platenkast zouden willen zetten. Ik heb dat met First Take van Roberta Flack. Ik moet van MuMe een genre kiezen en soul komt dichtbij, maar ook jazz, blues en gospel klinken door op dit album, dat soms zindert en broeit, maar vooral sereen en ontroerend is. Luister alleen al eens naar I Told Jesus. 5 glanzende sterren!!!

Ik ken de muziek van Roberta Flack al heel lang. Dat was dan vooral deze natuurlijk. Ik kan het ook maar moeilijk als ´soul´ zien, omdat het voor mij meer ´Ouders / Willem Duys´ associaties geeft. Maar het is niet alleen de jeugdindruk die deze muziek voor mij buiten de genres en tijdgrenzen legt. De kwaliteit, hierboven ook al door bonothecat als moeilijk in de tijd te plaatsen aangehaald, heeft daar ook mee te maken.
Toch zal dit niet een allertijdenfavoriet van mij worden, en koopplannen heb ik ook nog niet, en dat komt door de mi iets te felle ´I Told Jesus´ en de toch niet allemaal even geslaagde covers. ´The First Time Ever I Saw Your Face´ en ´Ballad of Sad Young Men´ zijn prachtig, maar het Cohen nummer en Angelitos vallen toch een beetje dood door de grote bekendheid. ´That´s no Way´ vind ik zelfs ergerlijk, en skip ik al sinds de eerste beluistering. Ik zou er misschien wel 4 sterren voor geven maar dan toch ook niet meer.

Trying Times en het slotnummer vind ik de beste.

Alsof covers de ergste dingen op de wereld zijn Waar ik niemand over hoor is de sfeer die dit album uitdraagt. Zo heerlijk broeierig en warm tegelijk. Ben inmiddels smoorverliefd op haar stem geworden, man, die is echt zo helder en zuiver. Ik zit tegen die 5 sterren aan te hikken hoor

Op de één of andere manier heb ik altijd het idee gehad, dat je voor Roberta Flack echt in de stemming moet zijn als een album van haar beluisterd. Misschien ligt dat aan het feit dat haar nummers over het algemeen altijd voorzien zijn van een lange speelduur, of aan het soort muziek dat zij maakt. Vandaar dat ik vrijwel nooit een 'los' nummer van haar beluister, maar gelijk een heel album. Zo ook 'First take'.
Wat mij betreft een prima album met bij vlagen sterke composities, die ook nog eens voorzien zijn van mooie teksten. Alleen weet ik na al die tijd nog steeds niet wat ik van 'Angelitos Negros' vind. Het nummer beschouw ik als een buitenbeentje en als een fascinerend nummer op dit album, maar tegelijkertijd vind ik 'm een beetje misplaatst hier. Vooral aangezien dit nummer als tweede aan bod komt. Misschien was het meer bijzonder geweest als dit lied het album had mogen afsluiten.
Daarnaast vind ik (al lijk ik daar de enige in te zijn) 'The first time ever I saw your face' een tamelijk vervelend nummer. Altijd al gevonden. De magie die velen in dat nummer zien, heb ik gemist.
Mooiere momenten zijn 'Compared to what', 'I told Jesus' en 'Hey, that's no way to say goodbye'. Vooral die laatstgenoemde is toch echt een uitzonderlijk goede en geslaagde cover van een Leonard Cohen nummer. Tot slot vind ik 'Tryin times' inhoudelijk het sterkste nummer op dit album, en dat nummer is dan ook mijn favoriet. Album is als geheel aardig, maar wel van tijd tot tijd (voor mij althans). Teveel Roberta moet ik in ieder geval niet hebben.

Roberta Flack..... natuurlijk ken ik haar wel vanwege de bekende nummers, maar verder? Nee, niet echt.
Dan zie ik dit album op nummer 1 staan bij user Arrie en als ik iets niet met elkaar rijm is het Roberta Flack met de muzikale voorkeuren van Arrie. Of dat terecht is of niet doet er niet toe: het verrast me en dat is maar goed ook want dan betekent het dat ik dit zeer zeker moet gaan beluisteren. Ik ben niet vies van soul dus echt tegenvallen zal het zeer zeker niet was mijn gedachte.

En inderdaad; het valt niet tegen. Dit is heerlijke muziek gezongen met passie en waar 8 uitstekende composities op te vinden zijn.
Niet het toch wat gelikte geluid van 'Killing Me Softly' maar gloedvolle tracks die je steeds verder meevoeren in een broeierige sfeer.
Neem een Angelitos Negros..... dit zijn de nummers waar Quentin Tarantino altijd zo'n fijne neus voor heeft in zijn films. Dat dit nummer nog niet gebruikt is vind ik nu zelfs ronduit verrassend. Schitterend!

Gelukkig niet alleen een schitterend nummer, gewoon een schitterend album. Waar die top 10 lijstjes soms goed voor kunnen zijn

Jeetjemina, dit zou toch je debuut zijn zeg! De stijl van Flack is misschien wel te zien als een combinatie van de stemmen van Nina Simone, Aretha Franklin en folkzangeressen als Judy Collins, maar bovenal als die Flack zelf. Bij dit album is het eigenlijk heel simpel. Zet ‘m op, neem je tijd en laat je meevoeren door alle nummers die zullen verbazen van kwaliteit en intensiteit.

Compared to What – er zit een bepaalde intensiteit in dit nummer wat je er naar doet laten luisteren. De instrumentatie is daarvoor ook on point uitgevoerd en Roberta’s stem zorgt voor een extra mysterie. Een nummer die in alles kracht uitstraalt.
Angelitos Negros – altijd een bijzonder nummer gevonden en ook één waar ik maar net zin in moet hebben. Maar jeetje wat zit er een intensiteit en een prachtige opbouw in dit nummer. Ik begrijp niet veel van de taal, maar dat hoeft ook niet met dergelijke vocalen. Prachtig.
Our Ages or Our Hearts – ook weer zo’n nummer waar je met je ogen dicht in kan gaan liggen. Laat je maar meenemen en opwarmen door de prachtige stem van Roberta Flack en haar subtiele pianospel. Kippenvelmuziek.
I Told Jesus – gospel/geloof en soul zijn nooit ver van elkaar af geweest, dat laat Roberta ook nog maar eens op prachtige wijze horen.
Hey, That’s No Way to Say Goodbye – een wat liever liedje dan de rest van het album. Ook wat meer timide. Daarom trouwens niet minder mooi.
The First Time Ever I Saw Your Face – Het absolute prijsnummer van dit album en van haar hele oeuvre. Dit is ook nog eens één van de mooiste soulnummers ooit gemaakt. Wat een gevoel wordt hier ten toon gespreid zeg. Kippenvel!
Tryin’ Times – vooral in de zang een wat stoerder nummer. De instrumentatie klinkt ook wat meer jazzy dan voorheen. De samenspel van piano en stem is van een bijna unieke kwaliteit hier.
Ballad of the Sad Young Men – prachtige, kleine en zeer gevoelig overgebrachte ballad. Stem en piano werken wederom fantastisch samen.