The Field - Looping State of Mind (2011)

Ik luister nu elke dag naar dit album, en ik hoop dat meer mensen hun cijfertjes gaan verhogen, dit is echt prachtig! *zet zn FLAC weer aan*

Krautrock moest ik inderdaad ook meteen aan denken bij een aantal nummers. Sublieme plaat weer eigenlijk niks op aan te merken.

Een nummer gehoord via Pitchfork en dat klonk wel erg goed. De link met krautrock kan ik wel begrijpen, snel maar eens het complete album opzoeken.

Valt weinig over te zeggen. Meer van hetzelfde. Kan het nu nog even goed waarderen, maar hoop dat hij de volgende keer eens iets nieuws probeert.

Eerste luisterbeurt is uitstekend!

Axel Willner, onder welke alias dan ook, is zonder twijfel een van mijn favoriete artiesten van de afgelopen jaren; wellicht wel dé meest favoriete. Buiten de EP onder zijn alias Lars Blek, die ik niet ken, heb ik niks onder de 4* gegeven aan hem: alles namelijk 4* en Yesterday and Today zelfs een halfje hoger. Echter was de kans groot dat er een moment kwam dat deze reeks van hoger cijfers eindigde, en helaas is dat moment nu aangebroken. Tijdens mijn eerste luisterbeurt nam ik opnieuw kennis met het begrip ''teleurstelling''; ik vond het bij vlagen een lange, saaie rit zonder de catchy en/of meeslepende muziek die ik gewend ben van Willner als The Field. De enige twee nummers die me qua geluid hier wel aan deden denken, It's Up There en Arpeggiated Love, gingen al vrij snel vervelen. Ik was zo teleurgesteld dat ik de plaat weken niet op heb gezet; vandaag heb ik het toch maar weer gewaagd want een cijfer moet er toch komen en uiteraard kan een plaat groeien. Dat laatste is gelukkig voor een deel gebeurd; het pakte me opeens een stuk meer en de nummers die ik op het begin saai vond kwamen ook steeds meer tevoorschijn uit de anonimiteit. Feit blijft wel, voor dit moment, dat ik dit alsnog het minst goede werk vind van Willner. De catchy nummertjes zijn definitief verdwenen en het maakt nu definitief plaats voor een volwassen geluid, net zoals op de voorganger, waar het me dus wel een stuk meer pakte. Wellicht moet ik nog wat wennen aan deze soort sound; het klinkt wel als The Field, alleen dan weet een tikkeltje anders. Ik zet de plaat over een tijd nog een op en hopelijk is ie dan weer wat gegroeid, want de potentie is er zeker. Voor nu een 3,5*.

Het eerste nummer vind ik een misser, de rest is opnieuw erg sterk.

Donderdag in de Ekko!

Heb er zin in in EKKO, deze nog niet gehoord, komt morgen wel (-: Kijken of de cd of vinyl? er ook is, niet pindakazen deze

Staat nu op Luisterpaal. Ik dacht: 'Hé dat ken ik niet, laat ik dat eens gaan luisteren' Geen spijt van gehad! Wat een heerlijke plaat is dit zeg! o.a. It's up there en het titelnummer hele enummers.
Voortdreinende muziek, een trip.
De muziek doet mij ook wel iets aan Fuck Buttons (Tarrot Sport) denken, alleen heeft dat album meer gruizige noise tapijten.

The Field heeft zich buitengewoon knap hersteld na het teleurstellende Yesterday and Today. Nummers als Arpeggiated Love hebben weer het niveau van From here we go to Sublime

Misschien kun je wat concreter zijn? Ik hoor stilistisch niet zoveel verschil tussen dit album en de vorige. Dat album heb ik uiteindelijk misschien nog wel meer gedraaid dan From Here We Go...

Saai.

verklaar je nader

Ik kan me wel voorstellen dat iemand dit saai vindt. Ik ervaar het zelf (nog) niet echt als een groeialbum, maar het is allemaal wel redelijk minimalistisch. Misschien heeft hij nog niet veel ervaring met het genre (ik ben zelf ook geen expert).

Ik vind het zelf overigens wel een heerlijk album, al vind ik het lastig te zeggen waarom.

Ik ken The Field al een tijdje als een artiest die ik echt nog eens keertje moet gaan ontdekken, want de paar nummers die ik van hem gehoord heb waren uitstekend (Over the Ice en een of twee nummers van Yesterday and Today). Na Arpeggiated Love te hebben gehoord in de Song van het Jaar 2011 competitie is het er dan eindelijk van gekomen. Zoals verwacht bevalt me dit uitstekend. Ik begin met 4*. De laatste twee nummers weten me nog niet echt te pakken. Binnenkort ook maar eens het debuut binnenhalen.

Die laatste twee nummers zijn voor mij inderdaad een reden om een verlaging na 3,5 te overwegen. Hoe meer ik heb album luister, hoe meer ik het gevoel heb dat het daarvoor wel klaar is. Ik heb het dan wel gehoord.

Grappig, hier precies hetzelfde. Vind die pianosample in Then It's White niet echt geschikt genoeg om bijna acht minuten lang te loopen en Sweet Slow Baby had ook niet negen minuten hoeven duren. Gelukkig staat de rest van de plaat wel vol met sterk materiaal.

Het eerste nummer een misser? Get outta here, is geniaal on par met over the ice. Heerlijk luisteren op twee dikke plakken vinyl. Het concert van vorige maand in Ekko was goed, beetje jammer van het geluid had veel beter gekund. Is soms lastig uit te leggen waarom dit zo mooi is, is het de gelaagdheid? Het toch wel toegankelijke? De beats? Die zweed heeft gewoon talent!!!!
Fuck Buttons hoor ik niet echt hier in, ook fantastisch maar is meer een kruising tussen Mogwai en Techno

Pitchfork heeft Then It's White op plek 31 gezet in hun track top 100 van 2011. Nu staan er wel meer vreemde nummers in die lijst maar als je dan toch een nummer van dit album kiest, dan toch echt Arpeggiated Love

Met name de eerste 2 nummers vind ik erg goed, daarna wordt het erg repetitief en kan ik mijn aandacht amper langer dan een paar minuten bij een track houden zonder de neiging te skippen.

Hier snap ik alle lovende woorden wel. Uitstekende plaat ook om op te zetten terwijl je een andere activiteit doet. Dat maakt dat ik 'm zeer geregeld draai, ondanks dat bijvoorbeeld de laatste twee nummers mij niet meer zo kunnen boeien. Na de eerste drie kwartier is het eigenlijk wel mooi geweest. De bezwerende sfeer is de grootste troef die Willner hier uitspeelt.

Vond deze wat teleurstellend. Zitten goede ideeën in, maar uitwerking kon krachtiger. Te lang, te repetitief, en zwak in vergelijking met het zeer sterke From Here We Go Sublime.

Snoepjes.
Beginnen met Is This Power, het mooiste nummer van 2011, wat kan er dan nog beter, nou eigenlijk niets natuurlijk maar het nivo blijft wel erg hoog, het titelnummer is ook niet te versmaden.
Funkie as hell, zonder concurrentie is Axel de boss in dit genre. Period

Na 'From Here We Go Sublime' nu dit album aan het proberen en het bevalt me eigenlijk vrijwel meteen erg goed. Vooral 'Arpeggiated Love' en 'A Looping State of Mind' springen er voor mij uit. Met name die tweede kan ik bijna geen genoeg van krijgen, wat een heerlijke track is dat zeg! Zoals Grootfaas al heeft gezegd: Axel blijft de boss in dit genre, wat hij doet doet hij echt heel goed. Maar dat is mijn bescheiden mening.

Voor mij zijn die twee nummers ook een absoluut hoogtepunt van deze plaat. Maar ik kan sowieso geen genoeg krijgen van The Field. Zeker bij het hardlopen is het ideaal: zijn vier albums op shuffle en je bent zo twee uur verder ?

Deze zet ik de laatste tijd ongemerkt telkens vaker op. Bijzonder knap hoe zoiets repetitiefs zo lang interessant kan blijven. Extreem verslavend plaatje!